Cruisend op een longboard naar Marokko

Femke Nijboer (37) hield van longboarden. Zelfs zo erg dat ze het idee in haar hoofd kreeg om longboardend naar Marokko te reizen. Helemaal alleen. Ze nam een sabbatical van acht maanden, maar ze kwam niet verder dan Parijs. In de hoofdstad van Frankrijk kreeg ze namelijk een ongeluk waardoor alles anders liep dan gepland.

Nu drie jaar later blikt ze terug op die tijd en vertelt ze Wereldwijf Jennifer wat Wanderlust precies voor haar betekent.

Jij had ooit de droom om met je longboard naar Marokko te reizen? Vertel! 

Ik droomde er altijd al van om alleen op reis te gaan. Maar dan ook echt alleen. Niet naar hostels of iets dergelijks, maar echt de natuur in. Ik nam een sabbatical van acht maanden en had in eerste instantie het idee om een lange wandeltocht te maken in Marokko. Omdat ik in deze tijd helemaal fan was van longboarden (een soort skateboard, maar dan langer en geschikt om langere afstanden mee af te leggen), kwam ik op het idee om mijn reis naar Marokko al longboardend af te leggen.

“Helemaal teruggeworpen zijn op mezelf. Ik was benieuwd wat dat met mij zou doen. Zonder vrienden en familie om me heen, niemand op wie ik terug kon vallen. Whatsapp had ik al van mijn telefoon verwijderd.”

Ik merkte dat ik steeds meer de behoefte had om weg te zijn van de digitale wereld en weg van de drukke stad. Het idee werd werkelijkheid en op 22 juli 2018 vertrok ik met mijn longboard en 18 kg op mijn rug uit Amsterdam. Helemaal zelfvoorzienend met een gaspitje en goed vullend eten als rijst en havermout, want ik ging voornamelijk wildkamperen. 

Maar toen gebeurde er iets verschrikkelijks. Je kreeg een ongeluk…

Ja, ik kwam tot Parijs. Daar kreeg ik een ongeluk. Niet eens met mijn longboard, maar met een gehuurde fiets waarmee ik de stad wilde verkennen. Toen ik een kruispunt wilde oversteken, zag ik in de verte een scooter aan komen rijden. Deze was nog zo ver weg dat ik makkelijk kon oversteken, dacht ik, maar de scooter reed veel te snel en ramde mij frontaal.

Met één klap, lag ik op straat. De bestuurder vloog nog een stukje door, zijn lichaam vol schaafwonden. Zijn scooter was total loss. Ik mocht het bekopen met een paar gekneusde en gebroken ribben en een gekneusde voet. Aangezien ik moest rusten en geen zware dingen mocht tillen, besloot ik terug te gaan naar Nederland.  

Eenmaal thuis liet je het er niet bij zitten. De reislust was nog niet verdwenen, maar je gaf er wel een andere draai aan. Hoe ging je verder? 

Terug in Amsterdam ben ik twee weken gaan revalideren, maar ik werd heel ongelukkig om weer in een appartementje te zitten. Ik wilde zo snel mogelijk weer weg, maar het herstel kon nog wel weken duren en die longboard-trip kon ik fysiek nog lang niet aan. Laat staan met een zware backpack op mijn rug.

“Het roer moest dus om. Liggend op de bank kon ik hier rustig over nadenken.”

Ik werk bij een welzijnsorganisatie waar ik vele Ghanese kinderen en ouders over de vloer had. Ik vond hen altijd zo puur, lief en vrolijk. De cultuur trok mij aan en dus besloot ik naar Ghana af te reizen. Van daaruit zou ik wel weer verder kijken. Het was een prachtige reis, die ik niet had willen missen. In Ghana heb ik genoten van de natuur, schooltjes bezocht en ben vol in de cultuur gedoken. Na twee maanden in Ghana ben ik naar Marokko gevlogen, waar ik samen met een vriendin in een oldtimer Volkswagen T3 camper, drie maanden rondgetrokken heb.

Toch nog een mooie reis gemaakt dus. Wat betekent wanderlust voor jou? 

Wanderlust betekent voor mij de ultieme vrijheid ervaren. Het liefst trek ik er met mijn camper op uit. De weg voor me nog onbekend. Reizen op gevoel. Waar het goed voelt, blijf ik. Bij voorkeur wel meer in de natuur bij de zee of in de bergen, dan de stad. Die vrijheid dat je dat helemaal zelf kan bepalen, heerlijk! Zo sta ik ook wel in het leven. Ik vind het altijd lastig als mensen de vraag stellen ‘Waar zie jij jezelf over vijf jaar’. Ik heb namelijk geen idee.

“Ik verdwaal liever een beetje in het leven dan dat ik precies de route weet.”  

Heb je nog steeds de droom om je reis af te maken met je longboard?

De droom om longboardend naar Marokko te reizen, is wel een beetje vervaagd. Het was echt die periode, dat moment waar ik die behoefte en de uitdaging voelde. De maand naar Parijs was bijzonder en heel intens op alle vlakken. Ik ben mezelf echt wel tegengekomen en ik verbaasde me wat er allemaal naar bovenkwam. Omdat ik totaal geen afleiding had om mij heen, ervaarde ik alles heel intens. Intens gelukkig, verdrietig, verwonderd… Bijvoorbeeld bij het vinden van een prachtige wildkampeerspot. Of ‘s ochtends bij het openritsen van de tent met uitzicht over prachtige velden, waar de dauw nog op staat en dan een bakje koffie zetten op je gaspitje.  

Toch heb ik ook ervaren dat helemaal alleen reizen niet iets is wat bij mij past. Een paar weken alleen op vakantie is heerlijk, maar vier maanden solo op reis vond ik te lang. Ik miste iemand om de ervaringen mee te delen. Het opmerken van de omgeving en daar iets over zeggen. Je zegt gewoon niet zo snel dingen hardop als je alleen reist en blijft niet praten over dat mooie uitzicht dat ja vandaag hebt gezien. Dat miste ik. 

Nu woon je in Nederland, vlakbij zee. Waar hou jij je nu mee bezig? 

Op dit moment woon ik in Bloemendaal en geniet van de natuur hier. Door de reis heb ik wel ervaren dat ik liever in de natuur zit en de drukte op zoek dan andersom. Ook al vind ik Amsterdam geweldig, ik zou er niet meer naar terug willen. Ik heb een half jaar in mijn camper gewoond, maar vond dat in de herfst toch wel afzien.

“Nu woon ik in een studio in Bloemendaal op loopafstand van de duinen en het bos. Bijna elke dag ga ik naar de zee. Om te surfen, hardlopen, of gewoon lekker zen te worden en te wandelen met mijn hond Freddie.”

Mijn reis heeft me wel tot nadenken gezet: waar word ik écht gelukkig van, wat wil ik doen de komende jaren, wat zijn mijn dromen? Zo heb ik na mijn reis een hondje aangeschaft, ben ik een dag minder gaan werken bij de welzijnsorganisatie en heb ik samen met een vriendin Johnny Jungle opgestart. Een webshop waar we ecologische en eerlijke reisproducten verkopen. Dingen die ik voor mijn reis misschien niet gedaan zou hebben. Nu denk ik bij alles, wat brengt het mij? En word ik hier gelukkig van? Zo ja, let’s go

Mooie gedachte… Zou je nog iets willen meegeven aan de lezer?

Ja, hoewel ik er niet meer voor zou kiezen om lange tijd alleen op reis te gaan, juich ik wel toe dat iedereen dat eigenlijk een keer gedaan moet hebben. Het heeft mij zoveel gebracht om een tijdje helemaal alleen te zijn. Dat kan al gewoon een paar dagen, volledig off-grid de natuur in. Ik weet zeker dat je tot mooie inzichten komt. Want wie is er na zijn geboorte nog volledig alleen geweest? Wie ben je zonder je familie, vrienden en omgeving/maatschappij die je gevormd heeft? Dus die tip wil ik graag meegeven, ga eens écht alleen op pad, zet je telefoon uit en zoals mijn moeder mij altijd meegeeft als ik weer eens op reis ga: “Geniet bewust!”

Over dit Wereldwijf: Jennifer Joedo - Nederland

Hi! Ik ben Jennifer Joedo. In 2008 reden mijn vriend en ik in onze eigen Landrover Defender overland naar Australië en weer terug naar Nederland via de oostkust van Afrika. Vervolgens hebben we op meerdere plekken op de wereld gewoond (Kuala Lumpur, Sydney en Corfu) en zijn we in 2015 weer naar Nederland teruggekeerd. In 2020 wilden we met ons gezin in een tot expeditietruck omgebouwde brandweerwagen overland naar Japan rijden. Door corona ligt dit plan nu in de koelkast. Maar ik inspireer graag nog reislustige gezinnen op mijn platform Travelguppies. Verder interview ik voor de Wereldwijven graag over vrouwen die mij inspireren en iets moois bijdragen aan deze wereld.