Mijn buitenlandse lege nest

Na ruim twintig jaar fulltime voor de kinderen te hebben gezorgd, verliet de jongste eind augustus als laatste het nest. Tijd voor mezelf, eindelijk! Toch heb ik mijn draai nog niet helemaal gevonden in mijn buitenlandse, lege nest.

Overal is een tijd voor en ik weet zeker, dat ik er klaar voor ben om mijn volgende levensfase in te stappen. Het is onderhand mooi geweest. Ik heb genoeg gezorgd in mijn leven. Ik heb er totaal geen problemen mee dat het ene kind op een paar uur rijden en het andere kind op een paar uur vliegen van ons af woont. Dat wist ik van tevoren en daar heb ik me op voorbereid. Het voelt prima zo.

Loslaat proces

Bij onze dochter begon het proces van loslaten direct na de geboorte. Miss Independence heeft tot het moment dat ze de deur achter zich dichttrok om in Nederland te gaan studeren, met mij gestreden om de touwtjes in handen te krijgen. Dat heeft voor genoeg conflicten gezorgd in de loop der jaren. Toen ze vertrok, waren we er beiden klaar voor èn klaar mee: zij zou het absoluut rooien in d’r eentje.

Onze zoon daarentegen vond het altijd wel lekker onder moeders rokken en kon ervan genieten om van tijd tot tijd in de watten te worden gelegd. Maar, ook bij hem kwam het besef dat hij eens op eigen benen moest komen te staan. Hij begon zich van ons los te maken in zijn laatste jaar in high school. Dat ging overigens direct in de vijfde versnelling en met gierende banden, maar na die eindsprint was hij er ook helemaal klaar voor.

Het zijn niet alleen de twee hartstikke leuk opgedroogde kinderen die allebei de deur uit zijn, het is ook wat ze in hun kielzog met zich hebben meegenomen. Zo is het geen komen en gaan meer van allerlei jongelui in huis, zijn de overvolle wasmanden verdwenen en draait de vaatwasser nog maar eens in de zoveel dagen. Het koken voor twee personen moet ik opnieuw uitvinden en mijn inkoopbeleid kan ook wel wat fine tuning gebruiken, wil ik niet continue twee dagen hetzelfde eten.

Stilte in huis

Het is best stil in huis. Niet zo stil als het had kunnen zijn, want sinds de pandemie werkt mijn man veel vanuit huis. Zijn leven veranderde destijds van de ene op de andere dag: van vrijwel altijd (onder)weg zijn naar volledig werken vanuit huis. Dit viel precies samen met het eindexamenjaar van onze jongste en al was het een omslachtige manier, hij heeft nu toch één en ander mee kunnen krijgen van dat ene jaar high school van onze zoon. Beter laat dan nooit.

Aan betrokkenheid heeft het mijn man nooit ontbroken, maar het is natuurlijk wel wat anders om fysiek aanwezig te zijn en wat actiever deel te nemen aan je gezin. Toen hij echter onlangs begon te klagen dat het wel heel erg saai was zo zonder die knul in huis, barstte ik toch even in lachen uit. Je bent er in die bijna éénentwintig jaar, één blauwe maandag bij geweest en nu ga je lopen klagen?! Met een knipoog vertelde ik hem dat hij het ook kon overdrijven.

Ondertussen is het academische jaar een paar weken oud. Af en toe krijg ik appjes hoe het de één of de ander vergaat op de universiteit. Mijn man maakt af en toe weer zakentrips, al is het nog steeds beperkt vergeleken met wat het ooit was. Maar op het moment dat hij ook de deur voor een paar dagen achter zich dichttrekt, is er weinig reuring meer in huis. Gelukkig zorgt de hond nog voor wat leven in de brouwerij.

Hoe ga ik mijn tijd invullen

Ondertussen heb ik de ruimte gekregen om eens goed na te denken. Wat wil ik gaan doen in deze nieuwe fase van mijn leven? Ik heb jaren gezegd dat ik dan weer ga studeren. Maar als je al twintig jaar niet meer in het leerproces hebt gezeten, is die bovenkamer behoorlijk roestig. Bovendien moet ik voor de door mij geambieerde studie enorm bijspijkeren in wiskunde voordat ik überhaupt een start kan maken. Laat maar zitten.

Weer werken dan? Ook daar voel ik een enorme gap. Terug naar het vakgebied waarin ik lang geleden heb gewerkt, wil ik absoluut niet. Bovendien heeft de tijd ook daar niet stilgestaan. Vanuit huis online werken zou kunnen, ware het niet dat ik niet al te tech savy ben, dus dat wordt ‘m ook niet. Voor de centen hoef ik het niet te doen dus de enige drijfveer zou zijn dat ik het voor mezelf doe. Maar wàt doe ik dan voor mezelf, vraag ik me af?

Prestatiedrang is me vreemd. Ik heb er geen behoefte meer aan mezelf te bewijzen. Ik weet ondertussen wie en hoe ik ben en ben daar tevreden mee. Het proberen te behalen van een waardevol diploma of aangenomen worden voor een mooie job, zou waarschijnlijk alleen maar bijdragen aan een dramatische stijging van mijn cortisolwaarden. In de ogen van carrièretijgers ben ik vast ambitieloos te noemen, so be it.

Ook sociaal leven verandert

Nu de kinderen uitgevlogen zijn, valt er een stuk sociaal leven weg. Je bent niet meer met regelmaat op school te vinden en staat ook niet meer wekelijks enkele keren langs de lijn je kind aan te moedigen. Daarbij zitten wij niet in een expat bubble maar ‘gewoon’ tussen de Amerikanen die allemaal sinds jaar en dag hun eigen leven hebben. Om daar tussen te komen moet je langer op een plek wonen en helaas, daar zit ‘m de crux.

Die expat bubble zorgde er jaren terug voor dat ik ieder uur van de dag kon vullen met sociale activiteiten. Van urenlang koffie drinken tot pottery trips naar het buitenland en van samen tennissen tot complete Bollywood events met alles erop en eraan. Dit safety net kan zo ongelooflijk belangrijk en waardevol zijn als je in het buitenland woont. Je hoeft niet na te denken wat je wilt doen, je hoeft alleen maar te beslissen òf je mee wilt doen.

Uitkijken naar ultieme verveling

En nu? De kinderen staan op eigen benen en dat is natuurlijk de kroon op mijn werk. Ik weet ondertussen wat ik in elk geval níet wil gaan doen met mijn tijd. Ik denk dat ik me voor het eerst sinds dik twintig jaar maar eens stierlijk ga vervelen, dat lijkt me wel eens wat. Gebleken is dat tijdens verveling de meest creatieve ideeën ontstaan. En tot het zover is, berust ik in deze status quo.

Over dit Wereldwijf: Ingeborg Hofman - VS

Hi there, mijn naam is Ing(eborg) Hofman. Momenteel woon ik in de buurt van Miami in Amerika. Mijn man werkt vanuit NYC, onze dochter studeert in Maastricht en onze zoon zal over niet al te lange tijd gaan studeren ergens in Amerika. En ik? Ik probeer tussen alle verhuizingen door, gemiddeld elke twee jaar, een beetje te genieten van en te schrijven over dit (te) gekke land!