Hoe brengen we tegenwoordig het nieuws?

De wereld is steeds kleiner geworden en via alle verschillende media platforms die er zijn, is het eenvoudig om (even) mee te kijken in de wereld van de ander. Maar of dat allemaal even zorgvuldig gaat? Wereldwijf Carole zet haar vraagtekens bij alle informatie die we dagelijks consumeren. Ze wil het niet direct mis-informatie noemen, maar gebrekkig is het wel.

Al enkele jaren lijkt er iets scheefs te zitten met de berichtgeving in Nederland over Australië. Het begon twee jaar geleden met de bosbranden.

Hoezo geen brand?

Mijn nichtje, die voor een gerenomeerd tv programma in Nederland werkte, wilde iemand interviewen over hoe het leven met bosbranden in Melbourne nou eigenlijk is. Ik vertelde haar dat er bij ons in Melbourne, Black Rock, geen branden waren. Als goed journalist bleef ze natuurlijk doorvragen. “Maar de rook dan?” Ja, van de rook hebben we wel een paar dagen last gehad. “Een paar dagen?”, vraagt ze. Inderdaad, een paar dagen en daarna viel het wel mee en daarbij zijn er wel vaker bosbranden.

Het klopt dat de branden wel veel erger dan normaal waren. Bovendien was het midden in de vakantie en waren relatief veel mensen uit Melbourne getroffen omdat zij in de bosbrand-gebieden op vakantie waren, maar de brand was dus niet in Melbourne en de suburbs. Mijn nichtje vond dat toch vreemd, want de berichten op de televisie en in de kranten toonden toch echt kaartjes dat heel Australië in brand stond.

“Maar de Australian Open is toch ook afgelast?” Nee hoor, die is gewoon open en gaat door. Ze vond het maar raar en heeft uiteindelijk dat item niet gemaakt, maar snappen deed ze het niet echt. “Daar is echt brand hoor”, zei ze.

Bizar toch? Mensen geloofden gewoon niet dat op op de plek waar ik woon echt geen brand was, want de media zei dat het wèl zo was. Toen ik me hierover druk maakte op mijn eigen Facebook pagina en dit met foto’s ondersteunde, kwamen ook daarop toch de reacties dat er wèl brand was. Huh? … Ik woon hier en weet toch zeker wel of er bij mij in Black Rock wel of geen brand is? Het is gek, zeker als iemand dan ook nog zegt, “zie je wel, de mensen in je omgeving zeggen ook dat je geen gelijk hebt.” Daar sta je dan met je goede gedrag en vraag je je af:

“Als mensen de waarheid ontkrachten op mijn eigen Facebook pagina (geen idee waarom mensen dat doen, maar dat ter zijde), hoe kunnen journalisten dan van een afstand eigenlijk onderzoek doen?”

Berichtgeving tijdens pandemie

Hetzelfde gebeurt nu met de pandemie. Er komt van alle kanten verschillende informatie naar buiten. De meeste berichten zijn half waar. Laatst kreeg ik een bericht van één van mijn Dutch Courier lezers, die vroeg, “kun je alsjeblieft wat doen aan de angst zaaiende informatie over Australië, die steeds maar vanuit Nederland komt?”

Meestal komt deze informatie via Facebook, Twitter en LinkedIn bij mensen binnen. Onlangs werd ik geattendeerd op het bericht van een dokter, die waarschuwde voor de hoge boetes die gelden als je Covid regels overschrijdt. Ook dit weer. Het klopt dat er hoge boetes zijn, maar ik heb nog niemand gehoord die ook daadwerkelijk zo’n boete heeft gekregen.

Kortom, wederom halve waarheden, maar het bijhorende filmpje bij die waarschuwing, had een heel enge ondertoon. Ik heb er een nacht niet van kunnen slapen. De berichten die ik krijg, komen meestal van mijn vrienden in Nederland. Niet via vrienden vanuit andere delen van de wereld. Ik vraag me serieus af of mensen het nieuws soms leuker vinden als het wat meer aangedikt wordt?

“Het Algemeen Dagblad schrijft op 3 november dit jaar, dat er overal drônes vliegen om te controleren en zo mensen in overtreding te kunnen beboeten. En dat niet alleen, er rijden ook pantservoertuigen door de straten.”

Complete onzin en de aanwezigheid van politie en boetes zijn in dit soort artikelen helemaal uit proporties getrokken.

Ten tijde van de lockdown (waar we nu gelukkig sinds 1 november uit zijn) reed ik vaak van Black Rock naar Williamstown. Officieel moest ik binnen een straal van vijf kilometer blijven vanwaar ik woonde, toch werd ik nergens tegengehouden. Ik reed daar omdat ik poffertjes mocht verkopen op de farmersmarket in Williamstown. Maar drônes en pantservoertuigen? Die heb ik echt nooit gezien.

De feiten op een rijtje

Ik wil de situatie in Melbourne helemaal niet bagataliseren, want tweehonderd dagen in lockdown is bij niemand in de koude kleren gaan zitten. Het heeft voor velen psychische-, en economische gevolgen gehad. Het ergste waren de avondklok, de straal van maximaal 5 kilometer (waarbuiten je niet mocht komen) en dat je per dag maar één uur voor sport naar buiten kon gaan, en een extra uur voor je boodschappen. Maar, zoals gezegd, er was echt geen politieaanwezigheid in de buitenwijken.

Overigens, ik moest zelf ook weer even graven welke dagen we nu precies allemaal in lockdown zijn geweest. Het is bizar dat je dat blijkbaar toch zo snel vergeet, omdat het waarschijnlijk ballast is dat je niet graag bij je draagt? Hieronder alle data even op een rijtje voor later, als we hierop terugkijken.

Melbourne heeft zes lockdowns gehad:

  • 30 maart 2020 tot 12 mei 2020, totaal 43 dagen
  • 8 juli 2020 tot 27 oktober 2020, totaal 111 dagen
  • 12 februari 2021 tot 17 februari 2021, totaal 5 dagen
  • 27 mei 2021 tot 12 juni 2021, totaal 14 dagen

En dan waren er nog de aangekondigde lockdowns van officieel een week, maar die uiteindelijk langer duurden:

  • In juli dit jaar de aankondiging van een zeven-daagse lockdown die pas 15 dagen later, op 5 augustus 2021, wordt opgeheven.
  • In september dit jaar de aankondiging van wederom een zeven-daagse lockdown, die uiteindelijk pas 70 dagen later, op 1 november 2021, wordt opgeheven.

Wat ik eng vind aan alle berichtgevingen dat er zoveel politie aanwezig zou zijn, is dat al die negatieve energie vooral richting Melbourne gaat. Ik geloof in collectief conciousness. Dus in het feit dat hoe meer mensen het denken (dat iets waar is), hoe meer het kan gebeuren (dat het waar wordt). En die kant willen we toch niet opgaan?

Wat is er nu gaande in Melbourne?

Sinds 1 november zijn we dus officieel uit de lockdown, maar moeten we nu wel overal QR codes laten zien en is er een erge scheiding van gevaccineerden en ongevaccineerden.

Het klopt dus wat in sommige artikelen geschreven staat over ongevaccineerden. Indien je niet gevaccineerd bent om één of andere reden, dan kan je niet meer naar een restaurant, café of naar de sportschool. Ook reizen buiten de staatsgrenzen is niet mogelijk. Er is bijna geen reden aan te dragen waarom je een exemptie (vrijstelling), zou kunnen krijgen. Mijn vriendin die ernstig hartfalen heeft, kreeg dit niet.

Het is heel fijn dat gevaccineerden die permanent residents of citizen zijn en die, tot op heden elders in de wereld ‘vastzaten’ nu de mogelijkheid hebben naar huis te komen (kun je nagaan, die zijn al bijna twee jaar niet thuis geweest!). Ook worden de ouders van permanent residents nu als directe familie gezien. Wat zoveel betekent dat mijn vader naar Australië kan komen en dus waarschijnlijk een exemptie kan krijgen om het land in te komen om mij te bezoeken.

Echter, over de grote groep mensen in Australië, die het land al die maanden niet in-, of uit kunnen (onder andere de visa houders) of familie die hen niet kan komen bezoeken, daar heb je in de media bijna niets over gehoord of gelezen. Dit is natuurlijk ook nieuws, maar dat spreekt blijkbaar niet voldoende tot de verbeelding.

Polarisatie van de samenleving

Het nieuws dat naar buiten komt lijkt soms flink af te wijken van de dingen die er echt gebeuren. En ik vraag me nu ook af: was dat altijd al zo in de media?

Het grootste probleem hier in Australië is zeker niet de politie met de pantservoertuigen. Mijns inziens is het grootste probleem het verlies van de mateship (saamhorigheid) waar Australië altijd zo bekend om stond. Vandaag de dag maakt het meer uit (in de hele wereld) of je vriend wel of niet is gevaccineerd of wat je visum status is. Ik pleit altijd voor saamhorigheid en een gevoel van gemeenschap. En helaas is de gemeenschap, de community, op dit vlak nu heel erg verdeeld.  

Hopelijk kunnen we dit snel achter ons laten en komt er weer liefde voor iedereen.

Over dit Wereldwijf: Carole Overmaat - Australië

Hey, Ik ben Carole Overmaat en woon in Australië. Ik studeerde CMV Vrijetijdskunde in Rotterdam en woon sinds 2005 samen met mijn man Ron en twee kinderen in Melbourne. Het avontuur vinden we in de dagelijkse dingen. Acht jaar geleden startte ik mijn programma Dutch TV. In 2018 nam ik ook nog de Nederlandse krant de Dutch Courier over. Voor de wereldwijven zal ik voornamelijk vloggen over mijn avonturen hier 'Down Under.'