Neem vaker de weg van vertrouwen in jezelf

Bij mijn eerste kennismaking met Libiërs leerde ik veel, waaronder dat zij extreem leergierig zijn. Niet alleen hun interesse om te leren, maar ook om te reflecteren naar zichzelf. Het uitte zich vooral in de vele excuses als iets niet was goed gegaan, of niet goed gedaan. Een houding die ik niet alleen erg kan waarderen, maar ook mis in de Nederlandse samenleving. Het was ook één van de redenen dat ik naar Libië vertrok.

Hoewel ik in de jaren voor mijn emigratie al van alles had geleerd over het land en de mensen, wist ik dat ik nog heel veel meer moest leren. Het moeilijke is dat Libiërs zelf veel vanuit aannames denken. Een nalatenschap van tweeënveertig jaar dictatuur. Wantrouwen.

Reizen
Foto: Yvonne Snitjer – Hollands plaatje in Libië

Goede dosis zelfvertrouwen

Alles en iedereen is niet te vertrouwen, of is nep. Althans dat is de gedachte, die bij veel Libiërs terug te vinden is. Of het nu om een product in de winkel gaat of de bank waar je niet je geld heenbrengt, maar alleen gebruikt om je salaris op te halen. Zelfs het onderwijs en de gezondheidszorg; niemand is te vertrouwen. Een werkelijkheid dat er geen werkelijkheid is?

Ook in gesprekken blijkt dit: je zegt iets, maar de ander redeneert anders en uiteindelijk kunnen we concluderen dat we toch hetzelfde bedoelen. Oftewel: iedereen zegt hetzelfde, maar denkt dat de ander iets anders wilt of zal doen. Met als resultaat dat ik toch maar liever vertrouw op mijn eigen onderzoek, maar wel elk advies meeneem. Uiteindelijk zal ik wel zelf de keuze moeten maken. Wat doe ik wel, wat doe ik niet.

Maar wat kan je jezelf dan tegenkomen! Zoals die keer dat ik voor het eerst naar een nieuwe locatie moest. Daar zat weken aan voorbereiding aan vast. Niet alleen uitzoeken waar de plaats lag, maar ook hoe de weg er naartoe, de situatie ter plekke en de situatie onderweg waren. Het allerbelangrijkst is toch mijn eigen gevoel, want laat ik de angsten en waarschuwingen van anderen bepalen wat ik ga doen? Meestal zijn degenen met de waarschuwingen niet degenen die reizen. Dus waarom zou ik hun advies moeten volgen?

De trip naar Misrata…

Ik herinner me nog mijn eerste trip alleen naar Misrata. Het lag meer dan 200 kilometer verderop. Ik was er enkele jaren geleden geweest, kort nadat ik in Libië was. Het was voor een bruiloft en iemand haalde mij op en ik zat achterin de auto. Ik reed dus niet zelf in mijn eigen auto en dat maakt wel een aardig verschil.

Ik zou nu samen met een vriendin naar Misrata gaan, alleen zij besloot op het laatste moment niet te gaan. Er zou iets gebeurd zijn op de weg. Wat nu? Ik had alle voorbereidingen al gedaan en was in de wetenschap dat ik een Libische vriendin bij mij zou hebben. Iemand die niet alleen de taal spreekt, maar ook Arabisch kan lezen. Dat was allemaal ineens weggevallen. Je denkt misschien, maar je kan er toch gewoon heen. Nou, niet echt, want dat verkeersbord … weet jij wat daar staat? Ben ik nu wel of niet op de bestemming?

Ik deed navraag bij een vriend, die altijd behoorlijk op de hoogte is van alles en kreeg het idee dat de vriendin helaas een keuze had gemaakt op basis van een gerucht. Een keuze op basis van angst. Maar wat moest ik nu doen? De vriend die ik gebeld had voor advies, vertelde mij dat een groep vrijwilligers naar Misrata zou gaan voor een dagje uit. Ik kon mij wel bij hen aansluiten en zo toch de trip buiten Tripoli maken.

… verliep verrassend anders!

Uiteindelijk volgde ik een grote groep auto’s. Allemaal 4×4’s dus ik ging ervan uit dat dit de groep was waar mijn vriend over sprak en volgde hen naar hun bestemming. Onderweg zwaaiden ze vrolijk naar me en toen we eindelijk aankwamen op een prachtige locatie, stopte ik ook. De auto’s werden uitgeladen en iedereen begroette mij aller hartelijkst. “Wat leuk dat ik erbij ben” Ja, dat vind ik ook. Maar toen kwamen de vragen…. want deze groep bleek duidelijk niet de groep van rally rijders, zoals mijn vriend verteld had. Er zaten ‘kwetsbare’ mensen tussen.

Eindelijk viel het kwartje! Ik had blijkbaar al die tijd de ‘verkeerde’ groep gevolgd… Gelukkig was er iemand bij die mij herkende. We bleken elkaar eerder te hebben ontmoet via een gezamenlijke vriend. Wat kan ik zeggen? Uiteindelijk heb ik een fantastische dag gehad! Ja, de dag begon met heel verschillende emoties, met een vriendin die op het laatst afzag van onze reis. Vervolgens zat ik uren in twijfel wat te doen, maar besloot ik toch te gaan. Ik kwam niet in Misrata, maar wel in Garaboulli terecht, een plaats zo’n vijfenzestig kilometer van Tripoli.

Angst is een slechte raadgever

Uiteindelijk heb ik mijn angst niet laten overheersen en durfde ik op mijzelf te vertrouwen. En dat is tot aan vandaag nog steeds de weg die ik neem. Al die eerste keren dat ik een rit naar het ‘onbekende’ maak? Het is dood en doodeng. Naar Misrata ben ik uiteindelijk later in één keer zo naartoe gereden. Het bleek tenslotte gewoon rechttoe, rechtaan.

Op deze wijze leren, blijkt niet alleen voor mij boeiend te zijn. Dat is het ook voor anderen, die over mijn reizen vernemen. Ze horen van mijn eigen ervaringen en de mooie ontmoetingen met anderen. Ze zien mijn vertrouwen. Vertrouwen dat ik graag doorgeef aan anderen. Niet het reizen, maar wel de ontmoetingen maken mij een rijk mens. Mijn advies? Stel vragen, doe onderzoek en bereid je voor. Evalueer ook. Zomaar doen, dat kan nog niet in Libië. Maar doen … ja dat kan wel.

Reisadvies Libië momenteel negatief

Momenteel waarschuwt het Ministerie van Buitenlandse Zaken af te reizen naar Libië. Het reisadvies voor Libië is rood. Ook na het ingaan van het staakt-het-vuren in oktober 2020 blijft de situatie kwetsbaar en gespannen. Lees het hele reisadvies om te zien wat dit precies betekent.

Over dit Wereldwijf: Yvonne Snitjer - Libië

Salaam Aleikum, mijn naam is Yvonne Snitjer en ben een gelukkige vrouw. Levend met de nodige uitdagingen, maar met de kennis te zijn omringt met zes miljoen prachtige en zeer behulpzame mensen in Libië. Ik leer graag van hen, maar deel tegelijk graag mijn kennis als verandermanager met hen. Met de focus op de mens. Tenslotte geloof ik daar in.