Home sweet home met een handje van Aletta

Het is de eerste keer dat ik mij in een situatie bevind waar we een lening afsluiten. En niet zo maar een lening maar een hypotheek. Het is heftig, ik moet pakken papier ondertekenen en mijn handtekening staat op wel duizend blaadjes. Geen idee wat er op die blaadjes staat, want alles staat in het Hebreeuws. Ik moet vertrouwen op mijn partner en de advocaat die alles voor ons regelt en naleest. Meermaals vraagt men mij, “you understand you are taking a maskanta?

Wat een ‘maskanta’ is? Een lening. Ja, ja, dat begrijp ik. En daar hield de vertaling van het papierwerk voor mij zo ongeveer op. 

Dat papierwerk houdt maar niet op!

Een huis kopen? Het duurt lang, het is een onbegrijpelijk proces en elke keer is er weer een document dat nog mist. Zo moesten wij ons trouwcertificaat inleveren, maar dan niet het officiële document van de Nederlandse overheid mèt apostille gestempeld in het Nederlands, Engels en Frans. Nee, het moest beter dan dat. Uiteindelijk hebben we een vertaling ingeleverd via een notaris, wat dan weer goed genoeg bleek te zijn.

Om de week moesten we weer naar de bank om nog ‘iets’ te ondertekenen. Ik ging er heen en de werkneemster groette mij allervriendelijkst en pakte een stapel papiertjes dat ik ondertekende en daarna ging ik weer weg. Naïef zou ik het noemen als ik dit verhaal zou aanhoren. Maar ja, ik ben wel degene die dat appartementje wil, dus het zal wel moeten.

Ik vertrouw maar op de advocaat, want zo hoort dat blijkbaar…?

Heel veel geduld oefenen

Toen we het voorlopig koopcontract tekenden, vond de eigenaar het geen probleem om ons eerder in het appartementje te laten. Het stond toch leeg. Het was van zijn moeder en die was overleden, dus niemand maakte er nu gebruik van. Ideaal voor ons! Op dat moment, woonden wij in een huurwoning in een pand dat helemaal verbouwd werd. We zaten er van zeven uur ’s ochtends tot vier uur ’s middags in gedril, getril en gebonk van de werklui. We konden niet wachten te verhuizen. Het voelde alsof ons huurhuis ons gewoon wegpestte.

Desalniettemin ging het niet zoals we hoopten. De twee weken werden uiteindelijk veertien weken voordat we de sleutel kregen en het duurde zelfs zeventien weken voordat we er in konden. Het had eerder gekund als we geen kleine kinderen hadden, maar dat was bijzaak. We konden het appartement ook niet tussentijds ‘huren’. Huurders zijn in Israël zodanig goed beschermd dat, zelfs als we zouden ondertekenen dat we geen recht hebben op het huis ná het verlopen van het huurcontract van twee maanden, we als krakers zouden kunnen blijven. Niemand die ons uit het huis kon halen.

Inmiddels was ons eigen huurhuis met kleine kinderen onbewoonbaar geworden. De ramen in de kinderkamer werden eruit gehaald en vervangen door een stukje hout. In onze slaapkamermuur werden gaten naar buiten gemaakt en onze woonkamer was donker doordat de schuifpui afgedekt was. Het leek alsof we in een kelder terecht gekomen waren. Wèg moest ik, en wel nu.

Tijdelijk bij opa inwonen

Uiteindelijk hebben we drie maanden kunnen overbruggen door bij mijn lieve schoonvader te gaan wonen. Hij heeft een groot huis en daar mochten we blijven. Hij genoot duidelijk van de aandacht van zijn twee mini-kleindochters en omdat het nog grote vakantie was, waren we hele dagen thuis. Het was fijn en gezellig, maar voor mij voelde het niet natuurlijk. Ik vond het moeilijk en ik was natuurlijk de zeurkous. Natuurlijk was ik echt wel dankbaar voor wat hij voor ons deed, maar ik kon niet aarden. En zeg nou zelf, een goede band met je schoonouder hebben is één ding, maar samen wonen is iets heel anders. 

Uiteindelijk woonde ik al drie jaar niet lekker waar we zaten. Wat een verlichting komt er dan over je heen, als je wel je eigen huis hebt. Nu kom ik door de deur en alles is van mij. Nou ja, van ons. Heerlijk. Elke keer als ik om mij heen kijk, ben ik dankbaar. Het is een enorm verschil. In plaats van een ‘ugh’ en een frons op mijn gezicht, is er nu een kleine glimlach met een gevoel van rust. Innerlijke rust. En ik ben geen rustig persoon. Degenen die dicht bij mij staan, weten dat ik altijd iets aan het doen ben.

Dit huis is daardoor een droom die uitkwam. Ik heb kasten, bureau en nachtkastjes gemaakt, leuk gepimpt en ge-refurnished. Muren, ramen en deuren zijn geschilderd, de hele keuken is gemaakt en tegels gezet. Noem het op, en het is gedaan. Bijna niets is nieuw in ons huis, alles heeft een ‘handje van Aletta’ gekregen en staat nu te stralen alsof het net uit de winkel komt. Trots, blij en tevreden ben ik met onze nieuwe situatie. Een gezonde omgeving voor mijn meiden en Amelia heeft natuurlijk haar ‘Elsa’ kamer.

Over dit Wereldwijf: Aletta Fris - Israël

Hallo! Ik ben Aletta, 27 jaar, mama van twee lieve dochters en eigenaar van AlettaDesign, mijn mini-business waar ik keramiek en macramé maak. Ik woon sinds drie jaar met man en kinderen in Jeruzalem, dichtbij zijn familie maar ver weg van de mijne.