Return to Self: “hoe één gesprek mijn leven een totaal andere wending gaf”

Myrte Scheffer
door gepubliceerd op 2 februari 2022Tags: , , , ,

De komende weken neemt Myrte je mee in haar bijzondere verhaal, waarover ze ook een boek schrijft, Return to Self. Hoe één telefoontje je leven compleet overhoop kan halen en alles in een nieuw perspectief kan plaatsen. In een serie columns schrijft ze eerlijk over verlies, verdriet, groei, zelfontwikkeling, ontdekkingstochten en uiteindelijk over terugkeren naar wie ze écht is. Haar verhaal heeft raakvlakken met het verhaal van ons allemaal: een leven creëren zoals jij dat wilt.

Wat eraan vooraf ging: op 21 november 2017 wordt Myrte wakker en ontdekt ze dat ze meerdere telefoontjes van haar ouders heeft gemist. Ze realiseert zich direct dat dit foute boel is. Haar zusje heeft een hersenstam infarct gehad en ligt in het ziekenhuis. Ze overlijdt en Myrte valt in de jaren daarna in een zwart gat. Wie is zijzelf eigenlijk? 

Wijze lessen van een puber

De volgende ommekeer dient zich aan in maart 2019, als ik mijzelf geheel onverwachts hoor zeggen: “Nee, dit gaan we haar niet aandoen, dan komt ze maar bij mij in huis”. De hulpverleners kijken me aan, en vragen: “Is dat echt een optie?”

“Nou, het is geloof ik de enige goede optie”, antwoord ik, waarop iedereen instemmend knikt. Nog geen week later, heb ik een prachtige tienermeid in huis. Maar ook een sterk verward en getraumatiseerd meisje van bijna 16 waar letterlijk geen andere – en betere – plek voor is dan bij mij in huis. Dit meisje, dat al jaren zo af en toe bij mij kwam als ze er even doorheen zat, is nu fulltime in mijn huis. In mijn leven, in mijn hart. Nog geen vijftien maanden na het overlijden van mijn zusje. 

Terugkijkend op die tijd kan ik zeggen: ze heeft me veel geleerd en inzichten gegeven. Het zijn levenslessen die zij mij heeft geleerd. Dankzij haar (ze was toen 15 jaar en had al zoveel bagage op haar schouders) realiseerde ik mij dat ik echt jong was toen mijn zusje werd geboren. Ik was pas elf en een deel van mijn eigen jeugd heb ik mijn eigen identiteit niet kunnen ontwikkelen.

Ook zat ik op dezelfde leeftijd als zij, in een zeer onveilige relatie. Op alle gebieden. Ik begreep ineens waarom ik mezelf daar zo in ben verloren, want ik was eenzaam. Ik was jong, compleet de weg kwijt en er was niemand die me zag. Alleen hij. De relatie heeft zes jaar geduurd, tot mijn twintigste. Ook die jaren was ik nog altijd niet bezig geweest met mijn eigen identiteit en ontwikkeling. Alles stond in het teken van hem en zijn criminele activiteiten… 

Op mijn één-en-twintigste kreeg ik een ongeluk. Ik reed keihard achterop een andere auto tijdens filevorming op de snelweg. Ik heb een complete black-out gehad en tot op de dag van vandaag kan ik me hier niks van herinneren. Al snel werd duidelijk dat ik een burn-out had. De relatie heb ik eindelijk durven beëindigen. Destijds werkte ik bij een uitzendbureau waar ik twee uitzendvestigingen in mijn eentje runde. Ik liep de poten onder mijn lijf vandaan en wist precies van de hoed en de rand. Mijn werkgever, de uitzendkrachten en de klanten liepen allemaal met me weg, maar ik was helemaal op.

“Ik heb 1,5 jaar lang moeten revalideren. Alles wat er tot dan toe was gebeurd in mijn leven, had ik nooit verwerkt. Ik had geen hulp gehad, geen begeleiding gekregen en zelf had ik altijd maar gewoon aangenomen dat ‘dit erbij hoorde’.” 

Zes maanden samen onder één dak

Met deze puber in huis veranderde mijn beeld over mijzelf. De erkenning, liefde en begeleiding die ik haar in háár proces heb kunnen geven, deed mij realiseren dat ik die zelf nooit had gehad. Er viel een last van mijn schouders. Mijn eerste gedachte was: “Oooooh, het ligt dus níet aan mij. Ik heb niks ‘fout’ gedaan.” Overigens, ook zo’n thema in mijn leven, dat ik mij altijd schuldig voel en denk dat ík het niet goed heb gedaan.

In één klap werd het mij duidelijk: ik was simpelweg te jong om te dealen met alles wat toen in mijn leven gebeurde en eindelijk kon ik mezelf vergeven. Wat een rust gaf dat! Terugkijkend, heb ik enorm respect en bewondering voor hoe deze puber in mijn huis alles zelf aanpakte wat haar aangereikt werd. Ik heb haar misschien de mogelijkheden en de professionele hulp gegeven, maar zij heeft zelf de verandering in haar leven gerealiseerd! Een wijze les voor ons allemaal: jij bepaalt uiteindelijk hoe groot de schade is van de dingen die jou overkomen. Het is óf je anker, óf je accelerator. Jij kiest. 

Ze is zes maanden fulltime bij me in huis geweest en wat was dit heerlijk! Natuurlijk hadden we in het begin tijd nodig om aan elkaar en de situatie te wennen, maar toen dat eenmaal liep, was het geweldig. Daar waar ik haar in het begin iedere avond naar bed bracht en uren liet praten in het donker, veranderde dat in de loop van de maanden. We organiseerden dans- en zangavonden in de kamer en hebben enorm veel liefde en plezier mogen ervaren. Iets wat we allebei erg goed konden gebruiken op dat moment. 

Inmiddels is dit meisje een mooie jonge vrouw van bijna 19 jaar.. Ze is het afgelopen jaar begonnen aan een sociale opleiding en woont nu op zichzelf. In haar woorden, “dankzij jou Myrte weet ik nu wie ik ben en dat wil ik ook aan anderen gaan geven die in eenzelfde situatie zitten als ik toen zat”. Dit meisje is bijzonder en ik voel me vereerd dat ik dit voor haar heb mogen doen. 

“Dit is waar ik in geloof en wat ook steeds duidelijker wordt dat mijn missie ligt: “I see you. I hear you. You are OK.””

Wéér een harde les

Ik geloof dat het Universum je meerdere signalen geeft met lessen die speciaal voor jou bedoeld zijn. Ze komen net zo lang op je pad, totdat je het leert. Helaas bleek ook ik nog steeds redelijk hardleers, omdat ik nog altijd niet het concept van ‘persoonlijke ontwikkeling’ kende. Althans, niet bewust voor mijzelf herkende want in mijn werk was dit wel wat ik voortdurend voor anderen deed: het persoonlijk en zakelijk verder ontwikkelen van mensen en organisaties. 

Ken je die loodgieter met de lekkende kraan thuis? Juist. Die was ik. Hoewel ik in deze tijd al wel een beetje begonnen was met beter naar mezelf te luisteren, werd dat toch overvleugeld door een tienermeid in huis en een fulltime business ernaast. Ongemerkt was ik toch voor mijzelf weer een grens overgaan. 

Tot ik in december 2019 geen licht en geluid van de televisie meer kon verdragen, ik niet meer kon slapen en het begon te suizen in mijn hoofd. Ik ondernam actie omdat ik de bekende symptomen van een burn-out maar al te goed herkende. Ik moest nu echt op zoek naar de rust en stilte in mezelf. 

En zo vertrok ik naar Curaçao. De plek waar ik ooit op 21-jarige leeftijd stage had gelopen en nog regelmatig terugkeerde. Hier ontwikkelde ik mijn eerste eigen Coaching-methode (wat vandaag de dag het Purpose EmPowerment Program is) en kwam ik er langzaamaan achter dat mijn missie in dit leven groter was dan ik tot dan toe voor mogelijk had gehouden. Ik ontdekte, en voelde, voor het eerst een grote rijkdom en wijsheid in mezelf die ik tot dan toe niet zo ervaren had. 

Na mijn tijd in Curaçao dacht ik dat ik klaar was voor mijn ‘grote move‘ Niet alleen professioneel want ik dacht ook weer de liefde gevonden te hebben. Of althans, ik wilde dat misschien ook wel heel graag. Alles leek te kloppen, zowel zakelijk als privé.  

Volgende week: de afspraak die mijn leven wéér op z’n kop zette.

““Het spijt me, maar ik zie niks. Het is niet doorgegroeid,” zegt de verloskundige terwijl ze met het echoapparaat over mijn buik gaat.”

Lees ze hier: blog 1, mijn zusje van Return to Self

Myrte’s volgende column staat gepland voor woensdag 16 februari aanstaande. Volg je haar de komende weken?

Meer over Return to Self

Myrte: “Al ver voor het jaar 2020 was ik verdwaald. Maar het punt is, ik wist niet dat ik verdwaald was. Ik wist niet dat ik mijn hele leven een masker opzette en ik nam gewoon genoegen met wat het leven me gaf. Nooit beseffende dat dat alleen maar kruimels waren. Nooit beseffende dat ik er ook voor zou kunnen kiezen om daar géén genoegen mee te nemen. Ik was mijzelf niet en verdwaald in het labyrint van mijn eigen ziel en mijn eigen dagelijkse leven.”

“Tot mijn zusje plotseling overleed op 21-jarige leeftijd in 2017. Ze was een meervoudig gehandicapt meisje dat niet kon lopen, praten of voor zichzelf zorgen. Mijn ouders hebben altijd voor haar gezorgd met alle liefde en aandacht die ze nodig had en verdiende. Ze was zeker het licht in onze familie, maar ik werd ook geconfronteerd met een onverwachte nieuwe visie op haar aanwezigheid. Dit was de start van een intensieve ontdekkingstocht terug naar mijzelf.”

Begin maart dit jaar komt mijn boek uit, Return to Self. Deze lanceer ik – eerst online – terwijl ik voor het eerst op het grote podium staat, in Parijs, om te spreken over vrouwelijk leiderschap en hoe je een succesvol bedrijf kunt bouwen zonder je echte zelf, op te offeren. “Over een leven creëren zoals ik dat écht wil. Een bedrijf runnen op de manier die mijn missie en filosofie maximaal ondersteunt. Wonen op plekken waar ik maximaal tot bloei kom. En bovenal: een reis naar blij zijn met, en trots zijn op mezelf.” Spannend! Volg je mij?

Over dit Wereldwijf: Myrte Scheffer

Hi, ik ben Myrte. Oprichter van The Purpose EmPowerment Program voor mensen, bedrijven en organisaties die een positieve verandering en impact willen maken om het leven van anderen te verbeteren. Ondernemen zit bij mij in de familie, maar sociaal ondernemen is een ander vak. Vanaf mijn 22e reis en werk ik veel met, en in andere culturen. Om impact te maken, begin je bij jezelf, iets wat ik zelf ook vorm heb moeten geven. Hoe? Dat lees je deels in mijn blogs voor de Wereldwijven en binnenkort op mijn vernieuwde website Myrte Scheffer.