Femke van Team C: “durf haar echt te zien”

Team C
door gepubliceerd op 15 februari 2022Tags: , , , , ,

De komende weken, maanden zullen De Wereldwijven veel aandacht geven aan de complexiteit van huiselijk geweld in de expat-omgeving. Wereldwijven Annemarie en Femke zijn vanuit hun kennis en kunde een initiatief gestart, elke vrouw veilig! Samen hebben ze Team C opgericht en delen ze elke week verhalen, kennis en informatie over mensen en organisaties die de wereld veiliger maken voor vrouwen.

Vorige week publiceerden we een interview met beide vrouwen over Team C. In dit artikel vertelt co-founder Femke over een rechtbank ervaring die ze had, toen ze als advocate in Houston (USA) bij Child Advocates werkte. Het veranderde haar blik. 

“All rise!”, buldert de bode. We zijn bij Family Court. De rechtzaal is klein en zit vol. Het lijkt een scene uit Perry Mason of Matlock. Of Ally McBeal, maar dan zonder de glamour van New York. Dit is Texas. De klok staat hier al 50 jaar stil. Ik sta op en schiet braaf in de houding, terwijl de recher en griffier via een speciale ingang binnenkomen en achter een verhoogde tafel plaatsnemen.

Toneelstuk 

De rechter gebaart mij te komen. Ik loop naar voren en kijk omhoog. Achter mij staat een bont leger van advocaten: een oudere heer met vrolijk gekleurde vlinderdas, een heer in krijtstreep op Teva sandalen en een Stetson hoed en een jonge advocate in een kort zwart mantelpak, een parelketting en torenhoge hakken. Ik zie mezelf, toen ik ruim twintig jaar geleden in Leiden rechten studeerde.  

‘Raise your hand. State your name for the record‘, blaft de griffier, terwijl ze me over de rand van haar brillenglazen aankijkt. “Femke Catherina Struiksma”, zeg ik luid en duidelijk. De rechter barst in lachen uit. Ze herpakt zichzelf en biedt haar excuses aan. Ik moet ook lachen, de griffier geeft geen kik. ‘Can you spell that m’am?’, zegt ze, in onvervalst Texaans. Ik grinnik en zeg langzaam: ‘F as in Friday, E as in English, M as in Mary…‘ De griffier noteert het met een stalen gezicht, terwijl de rechter en ik alle zeilen moeten bijzetten om niet uit onze rol in dit absurdistische toneelstuk te vallen. 

Waar is vader?

Als de formaliteiten zijn afgehandeld, begint het verhoor. Ik leg uit dat ik namens Child Advocates kom en dat ik de Guardiam Ad Litem – een soort toeziend voogd – van de kinderen in deze zaak ben. De rechter vraagt of ik weet waar de vermeende vader van de jongste zoon is.

Hij had vandaag moeten verschijnen om zijn claim op het vaderschap te onderbouwen met een gerechtelijke vaderschaps-test. Maar, hij spreekt geen Engels en vertrouwt op de moeder om hem correct te informeren. Ik antwoord dat ik dat niet weet, maar dat mijn eigen onderzoek uitwijst dat hij een dossier bij jeugdzorg heeft omdat hij ontucht met minderjarigen zou hebben gepleegd. Hij komt dus hoe dan ook niet in aanmerking om de zorg voor het kind op zich te nemen, of hij nu de biologische vader is of niet. 

Dan is de moeder aan de beurt. Dapper stapt ze naar voren. Ze is nog geen dertig, hoogzwanger en ziet eruit alsof ze nachten niet heeft geslapen. Ze draagt een oude joggingbroek, een oversized T-shirt en plastic slippers. Haar blik is hol, getekend door een leven lang verwaarlozing, vernederingen en geweld. 

De rechter herhaalt haar vraag: ‘Where is the alledged father?” Moeder haalt haar schouders op. “Maar jij zou hem toch informeren?”, dringt de rechter aan. Moeder speelt de vermoorde onschuld en antwoordt poeslief dat ze er niets van begrijpt. De rechter schorst de zitting, zodat de vermeende vader alsnog formeel kan worden opgeroepen. 

Moederinstinct

Na afloop zie ik moeder even op de gang. Ik vraag hoe het met haar gaat. Ze kijkt naar de grond en antwoordt beleefd dat ze OK is. Het klinkt alsof ze een cassettebandje afdraait. Opeens kijkt ze me recht aan. Een moment van helderheid, haar ogen spuwen vuur. ‘He’s a bad man‘, fluistert ze, terwijl ze me strak blijft aankijken.

Haar blik zegt alles en ineens valt alles op zijn plek. Ergens onder het ondoordringbare pantser van haar complexe problematiek is het heilige vuur van haar moederinstinct aangewakkerd. Ze gaf hem bewust de verkeerde datum, in de hoop hem zo bij haar zoon weg te houden. Als ik één ding in mijn leven goed doe, laat het dan dit zijn, seint ze met haar blik. Ik zie je en ik hoor je, sein ik terugDan doven haar ogen en valt ze terug in haar alternatieve realiteit. 

Ik heb haar daarna nooit meer gezien. Die verdoofde blik wel. Want dat is wat structureel geweld met een vrouw doet. Of ze nu in Texas in armoede leeft, een rijke expat-vrouw is, of als high potential op de Zuidas werkt.

Durf haar met compassie echt te zien. Ik zie je en ik hoor je. En als jouw innerlijke warrior er aan toe is, verzamel ik de troepen. 

Contact Elke vrouw veilig!

Geweld is wereldwijd het grootste maatschappelijke probleem van vrouwen. Veel vrouwen hebben er dagelijks mee te maken. Direct of indirect. Laten we met elkaar de uitdaging aangaan om de wereld een beetje beter te maken en een plek te zijn waar elke vrouw veilig is en zich veilig voelt. 

Elke vrouw veilig! Bij De Wereldwijven zullen we wekelijks verslag doen over dit onderwerp vanuit verschillende perspectieven. Heb jij een vraag, expertise, idee voor een lokale actie, handig contact of een verhaal dat je met ons wil delen? Neem dan contact op: redactie@dewereldwijven.com. Alle informatie wordt strikt vertrouwelijk behandeld.

Hoofdfoto artikel: Femke Struiksma

Over dit Wereldwijf: Team C

Elke vrouw veilig. Dat wil jij toch ook? Wij, Annemarie en Femke, zijn de oprichters van Team C. Iedere week delen we verhalen, expertise en nieuws over mensen en organisaties die meebouwen aan een oplossing voor vrouwen in onveilige situaties. Wil jij meedoen? Of je verhaal of ideeën delen? Neem dan contact op via redactie@dewereldwijven.com.