Edda in Dublin, “mijn Niemandsland is een beetje kleiner geworden”

Gastschrijfster

Op een regenachtige septemberavond in 2021 zitten P. en ik na bedtijd van de kinderen nog even te praten. P. vertelt enthousiast dat hem een andere baan is aangeboden en alles eraan klinkt fantastisch. Het is echt zo’n chance of a lifetime.  “Maar…”, dropt hij de bom, “dan moeten we wel verhuizen naar Ierland.”

Ik denk dat het ongeloof van mijn gezicht is af te lezen en lacherig sluiten we het onderwerp af.

Emigreren
Foto’s: Edda Grol

Zeg nooit, nooit

Laat me niet lachen, natuurlijk gaan we niet verhuizen! Met drie kleine kinderen, net afgestudeerd, een koophuis in Nederland en familie hier? Wie kennen we daar in Ierland nou helemaal? Met een vreemd, wiebelig gevoel in onze maag gaan we die avond slapen. 

Nu, mei 2022, wonen we sinds twee maanden in een mooi huis aan de rand van Dublin. We kijken uit op de Wicklow Mountains, hebben een grote tuin, een school voor de oudste, opvang voor de tweeling en P. werkt bij een ’techreus’. We hebben de sprong gewaagd. Ons huis is verhuurd, we hebben onze spullen ingepakt, laten verschepen en we zijn, tenminste voor twee jaar, uit Nederland verhuisd. Naar Dublin, waar we niemand kennen en waar een heel ander leven op ons wacht. Een groot avontuur met een nog grotere belofte voor de carrière van P. en hopelijk ook voor die van mij.

(Her)ontdek jezelf in Niemandsland

Mijn hele gezin is geland in Dublin, maar ik voel me nog gestationeerd in Niemandsland. Ik heb nog geen werk gevonden, want ik ben verpleegkundige en moet eerst in Ierland geregistreerd worden en dat heeft nogal wat voeten in de aarde. Over de Ierse registratiedrang- en dwang, schrijf ik zeker een andere keer.

Momenteel zit ik vooral veel thuis met de kinderen en heb ik mijn routines nog lang niet op orde. Niet gek, want voor routine was maandenlang geen tijd omdat er veel te regelen viel, dingen uitgezocht en brandjes geblust moesten worden en tussendoor kinderen opgevoed. Elke dag vakantie ís geen vakantie, merk ik nu. Elke dag geeft een nieuwe kans, maar elke kans niet gegrepen, is een dag vermorst. Wat moet ik doen met die lege dagen?

Hoewel de cultuur in Ierland helemaal niet zo anders is dan de cultuur in Nederland, ben je onthand en ontheemd in een ander land. Niet alleen ken je er níemand, je kent er überhaupt niks. Geen. Kip. Begrijp me niet verkeerd: geen kip kennen is ook leuk, want er is ook niemand die jou kent. Dus je mag jezelf helemaal opnieuw uitvinden.

“Heb je er altijd al heel anders uit willen zien? Ga je gang, dit is je kans want niemand die het opvalt. Een nieuwe hobby? Leuk, niemand die z’n wenkbrauwen optrekt omdat pottenbakken toch “echt niks voor jou is”. Als je eens staat te stuntelen in de supermarkt dan trek je gewoon je verbaasde ik-ben-nieuw-hier-gezicht en je wordt uit de brand geholpen met een vriendelijk praatje van de kassière als bonus. “

Mijn nieuwe normaal

En toch, soms wil je gewoon dat alles ‘gewoon’ werkt. Dat je weet waar je heen moet, wie je moet hebben en wat je rol is. Dat je ergens binnenkomt en iemand je begroet, omdat hij of zij je kent, weet wat je daar doet en blij is je te zien. Of dat je de (gangbare) routes kent, weet op welke mensen je kunt vertrouwen en wie je moet vermijden. Al deze dingen gingen heel natuurlijk in Nederland, soms zelfs zonder dat je het wist. Het zat in je bloed en met sommige zaken ben je simpelweg opgegroeid.

Inmiddels begint mijn nieuwe normaal op sommige plekken op gang te komen. Ik begin wat moeders en vaders via school te leren kennen. Het Nederlandse begrip ‘schoolpleinmoeder’, kun je hier gerust omdopen tot ‘schoolpleinouder’. Waar het leeuwendeel van de wachtende ouder op het schoolplein in Nederland nog altijd de moeder is, is hier de verdeling anders. Ten gunste van de wachtende vaders, die enthousiast hun kroost van het plein komen plukken.

“De school is, vergeleken met mijn dochters’ lelieblanke school in Nederland, bovendien een krankzinnig mooie regenboog van kleuren. Maar liefst 80% van de schoolkinderen is een expatkind en uit alle hoeken van de wereld naar Dublin gevlogen voor de carrière van moeder of vader.”

Trouwens, ook de werkverdeling tussen ouders is prachtig geëmancipeerd. Iedereen zit in hetzelfde schuitje en de warme verwelkomende sfeer komt je tegemoet als je op het schoolplein staat. De rol van expatouder heb ik alvast te pakken en die bewaak ik in deze eerste weken met mijn leven. 

Emigreren

Huisfeestje? De perfecte icebreaker

Ook hebben wij een housewarming gegeven voor onze buren, in onze “quiet cul-de-sac” (dat is zo’n rond pleintje aan het einde van een straat en nu ik er woon, begrijp ik waarom iedereen met kinderen aan zo’n pleintje zou moeten gaan wonen). Zo’n feestje, raad ik iedereen in het buitenland aan.

Ik heb genoten van de Ierse buren, die over het algemeen zeer extravert en in bulderend gelach hun grappen torpedeerden in onze woonkamer, maar verlegen twijfelden over nog een biertje terwijl wij meer dan genoeg hadden ingeslagen. Of schuchter een klein hapje pakten van het lopend buffet, waar genoeg stond voor 45 man. Toen het ijs eenmaal gebroken was, was de sfeer vriendelijk en goedlachs.

Zo’n feestje werkt en ineens ken je iedereen bij naam, herken je de gezichten en weet je waar je aan kunt bellen. We zijn al gaan barbecuen bij nummer acht en mogen onze recycling kwijt bij nummer 33. Nummer zevenentwintig speelt fantastisch piano en nummer 25 scheldt graag mee op de Nursing and Midwives Board of Ireland, aangezien ze zelf een vroedvrouw is en weet waarover ze praat. Een feestje verbindt, dat blijkt maar weer. 

“Mijn Niemandsland is een klein beetje kleiner geworden, meer een Niemandseiland. En misschien moet ik af en toe even een uitstapje maken naar het voormalig Niemandsland, dat Dublin heet en waar ik opeens al wat mensen ken.”

Hopelijk stap ik ergens naar binnen en begroet iemand mij met een enthousiast: “Hi Edda! Nice to see you again!” Ik heb er nu al zin in.

Over dit Wereldwijf: Gastschrijver

De Wereldwijven nodigen ook gastschrijvers en gastfilmers uit om zo nu en dan hun inspirerende verhalen te delen. Deze verhalen of videos gaan over onderwerpen die nauw aansluiten bij onze zoektocht naar authenticiteit, echtheid, diepgang en verbinding. Lees mee en laat je inspireren.