In een sportvliegtuig de wereld rond (6) – Dwars door Rusland

Profielfoto Martijn Kist

Martijn Kist vloog samen met haar man Alex in 270 dagen de wereld rond in hun sportvliegtuigje. Midden in Coronatijd. In een serie blogs vertelt ze over die reis: de vele landen waar ze landden, de uitdagingen van het vliegen, het leven in de cockpit en de mensen die zij ontmoetten en die hen hielpen. 

Het voelt vreemd om middenin de Rusland-Oekraïne oorlog, over onze vliegtocht dwars door Rusland te schrijven. Vandaag mogen buitenlandse vliegtuigen er niet meer in, toen hadden we alleen een speciale vergunning nodig.

Wat eraan vooraf ging: het jongste kind van Martijn en Alex zal over drie jaar uitvliegen. Wat dan? In een cafe groeit een idee… wat als ze een wereldreis maken in een vliegtuig? Alex is tenslotte al 20 jaar hobby-piloot met veel ervaring! Maar, ervaren of niet, Martijn wil als co-piloot kunnen ingrijpen als er onverhoopt toch wat mis mocht dus ze zal haar vliegbrevet moeten halen. Ze slaagt en dan kan de reis beginnen met Brazilië als eerste land van bestemming. Via de Verenigde Staten maken ze de oversteek naar Europa.

Avontuur
Foto’s: Martijn Kist

Vliegen via de levenslijn van Rusland…

In augustus 2021, reizen we de hele maand door Rusland. Nu ondenkbaar, maar toen volstond een vergunning. Hoewel we, om die te krijgen, wel een maand van te voren onze volledige route moesten insturen en iedere verandering die we alsnog aanbrachten, moest afzonderlijk weer worden goedgekeurd. Gelukkig hadden we een ‘handler‘ (Evgeny van de firma MAKgas) die ons enorm hielp, ook al heb je als je met een sportvliegtuig in Rusland reist uiteindelijk weinig keuze, vooral in het oosten van het land. Er zijn simpelweg niet veel vliegvelden waar het soort brandstof (Avgas) verkocht wordt dat wij nodig hebben en vaak moet deze speciaal besteld worden.

Onze route volgt Rusland’s “levenslijn”. Dat wil zeggen de route van de beroemde Trans-Siberische spoorlijn en de daarnaast gelegen enige weg die het hele land doorsteekt. Met uitzondering van Kamtsjatka waar je sowieso alleen per boot of vliegtuig kunt komen. Buiten die levenslijn is er vrijwel niets, en is het één grote Siberische leegte. 

… maar eerst gespot in Rotterdam!

Behalve goedkeuring voor het reisplan, moeten we ook een pilotenvisum voor Rusland aanvragen wat even zal duren. Gelukkig hebben we veel tijd, want we zijn tenslotte medio mei al in IJsland geland, en dus maken we een rustige tocht door IJsland en via Schotland naar Rotterdam. In Rotterdam was al meer dan veertig jaar geen Argentijns vliegtuig geland en worden we uitgebreid gefotografeerd door vliegtuigspotters!

De tocht gaat vervolgens verder via Frankrijk naar Spanje, Italië en tenslotte Kroatië. Allemaal landen waar we ons heel erg op ons gemak voelen. Op 1 augustus 2021 is het dan eindelijk zover en vliegen we vanuit Poznan via Pskov naar Sint Petersburg. Het gaat allemaal vrij makkelijk: de douane in Pskov valt mee en de luchtverkeersleiding spreekt duidelijk Engels. Tot het moment dat we ineens ons GPS signaal verliezen!

Avontuur

Scheerlings over Moskou en een glimp van China

We naderen het vliegveld van Sint Petersburg en weten niet precies hoe we er moeten komen. Dat is behoorlijk lastig want er is best wel veel vliegverkeer om ons heen. Onmiddellijk vragen we de toren om hulp en uiteindelijk brengen ze ons veilig naar de landingsbaan. Later vernemen we dat Vladimir Putin in de stad was en dat daardoor de satelliet signalen tijdelijk gebrouilleerd waren…

Na drie fantastische dagen in Sint Petersburg (die prachtige stad staat nu op mijn verlanglijstje van plaatsen waar ik ooit naar terug wil) beleven we een nieuw avontuur vlak voor onze aankomst in Moskou. De luchtverkeersleider laat ons zo laag vliegen dat de buik van ons vliegtuig bijna de daken van de gebouwen raakt. Hoegenaamd om de Boeings en Airbussen boven ons meer ruimte te geven… Het is voor mij één van de meest indrukwekkende momenten van de reis.

Na Moskou volgt Yekaterinburg en beginnen we aan het “Verre Oosten” van dit enorme land, waar de brandstof niet meer uit een pomp, maar uit vaten komt en steeds meer auto’s het stuur aan de rechterkant hebben en heel weinig mensen nog Engels spreken.

We stoppen in Krasnoyarsk in de rook van de Siberische bosbranden en Novosibirsk, slapen in Ulan Ude in een yurt aan de rand van het Baikalmeer en landen in Blagoveschensk waar we China aan de overkant van de Amur rivier zien liggen. Ook stoppen we in Vladivostok en Petropavlovsk Kamtsjatski. Overal kijken mensen ons aan alsof we maanmannetjes zijn! Vanwege Corona zijn al tijden geen toeristen meer neergestreken, maar als we vertellen dat we uit Argentinië komen, weet iedereen: Messi en Maradonna!

Avontuur

Spoedcursus Russisch (& geniet van het leven)

Vóór de reis had ik met de ‘Duolingo app’ een beetje Russisch geleerd en dat kwam af en toe goed uit. Zoals die keer dat we opeens een boodschap in het Russisch over de radio kregen, terwijl we al de daling hadden ingezet voor een klein vliegveld. We begrepen er niets van, maar er was geen ander vliegtuig in zicht dus riep ik met mijn beste Russische accent: “wij verstaan geen Russisch, maar we gaan landen op baan 17!” Gelukkig gebeurde dat zonder probleem. 

Een dag voor ons vertrek uit Petropavlovsk Kamtsjatski horen we dat onze vaten brandstof niet geleverd zijn waardoor we niet weg kunnen. Wat doe je dan? Natuurlijk, do as the locals en geniet van je weekend met zalmkaviaar (die in grote bakken op de markt wordt verkocht), gedroogde vis, heerlijke blini’s, vodka en chillen in warmwaterbronnen. Er zijn ergere plekken om tijdelijk gestrand te zijn 😊

Op 30 augustus kunnen we eindelijk weer verder met onze reis en op de allerlaatste dag van de maand vliegen we met onze dompelpakken weer aan, over de Beringstraat terug naar de Verenigde Staten: Alaska. Precies op tijd want onze verblijfsvergunning verloopt na de 31e.

Onze koffers zijn nog altijd minimalistisch gepakt, maar onze telefoontjes zitten tjokvol met foto’s en onze hoofden staan bol van dit fascinerende Russische avontuur. De vriendelijkheid van de mensen en de onmetelijkheid van dit land zijn nu herinneringen die we zeker ik het licht van de huidige omstandigheden extra koesteren.

Volgende week in Martijn’s blog: terug naar het Amerikaans continent

“Uiteindelijk is het vrij teleurstellend: er staat natuurlijk helemaal niemand ons op te wachten en we blijven maar een paar minuten, net genoeg om een foto te maken op precies dezelfde plek als een half jaar geleden in april.”

Heb je de voorgaande blogs van Martijn gemist? Lees hier blog 1blog 2blog 3blog 4 en blog 5 rustig terug!

Over dit Wereldwijf: Martijn Kist - Argentinië

Hallo! Ik ben Martijn Kist, 59 jaar, waarvan ik maar zes jaar in Nederland heb gewoond. Via Polen, de Verenigde Staten, Zwitserland, Mexico, Frankrijk kwam ik uiteindelijk in 2013 in Argentinië te wonen. Ik heb ruim 30 jaar voor een multinationaal onderzoeksbureau gewerkt en begon een aantal jaar geleden met schrijven. Inmiddels heb ik twee boeken gepubliceerd: in 2016 kwam “10 Little theories about Argentines” uit en in 2019 “No siempre puede ser caviar” (Het kan niet altijd kaviaar zijn). Ik ben getrouwd met mijn Argentijnse Alex en we hebben vier grote kinderen. In 2021 hebben mijn man en ik samen de wereld rondgevlogen in een sportvliegtuigje, waarvoor ik een reisblog heb bijgehouden. Voor De Wereldwijven beschrijf ik dit avontuur in een serie. Lees je mee?