In een sportvliegtuig de wereld rond (7) – Terug op het Amerikaans continent

Profielfoto Martijn Kist
door gepubliceerd op 20 mei 2022Tags: , ,

Martijn Kist vloog samen met haar man Alex in 270 dagen de wereld rond in hun sportvliegtuig. Midden in Coronatijd. In een serie blogs vertelt ze over die wereldreis: de vele landen waar ze landden, de uitdagingen van het vliegen, het leven in de cockpit en de mensen die zij ontmoetten en die hen hielpen. 

Na een maand reizen over en door Rusland, vliegen we op de allerlaatste dag dat onze vergunning verstrijkt, over de Beringstraat naar Alaska. Midden in die reis steken we de internationale datumlijn over en opeens geeft de klok aan dat het opnieuw 30 augustus is, een ontzettend vreemd gevoel.

Wat eraan voorafging: het jongste kind van Martijn en Alex zal over drie jaar uitvliegen. Wat dan? In een cafe groeit een idee… wat als ze een wereldreis maken in een vliegtuig? Alex is tenslotte al 20 jaar hobby-piloot met veel ervaring! Maar, ervaren of niet, Martijn wil als co-piloot kunnen ingrijpen als er onverhoopt toch wat mis mocht dus ze zal haar vliegbrevet moeten halen. Ze slaagt en dan kan de reis beginnen met Brazilië als eerste land van bestemming. Via de Verenigde Staten maken ze de oversteek naar Europa en vliegen dwars door Rusland…

Avontuur
Foto’s: Martijn Kist

Helikoptervlucht en sledehonden

Na één van onze langste vluchten – we zitten bijna zes uur opgesloten in de kleine cockpit – landen we opgelucht in Fairbanks, Alaska. Terug op het Amerikaanse continent waar we begonnen zijn en vanaf nu hoeven we alleen nog maar langs de Westkust langzaam naar het zuiden af te zakken. 

Alaska staat al jaren op ons verlanglijstje dus blijven we hier natuurlijk een paar dagen en bezoeken het uitgestrekte Denali National Park, de hoofdstad Anchorage en het havenstadje Seward temidden van de gletsjers. Het is allemaal even bijzonder met puur natuur, meren en enorme gletsjers. We verruilen onze eigen cockpit voor een vlucht met een helikopter die ons bovenop een besneeuwde berg afzet waar we in een hondenslee stappen.

En om onze bucketlist te vervolmaken, vliegen we op en neer naar Utqiagvik (voorheen Barrow geheten), de meest noordelijke stad van Amerika. Utqiagvik is zeg maar de tegenpool van Ushuaia, dat de meest zuidelijke stad van het Amerikaans continent is en waar we eerder al waren. In Utqiagvik is helemaal niets te zien of te beleven, super afgelegen en we hoeven er ook niet meer heen, maar we zijn er lekker toch geweest. Kortom, een gevoel van voldoening, hahaha! Alaska zelf daarentegen vraagt erom, om nog eens naar terug te gaan. Het koude landschap heeft vrij veel gemeen met IJsland (en waarschijnlijk ook met het noorden van Scandinavië), maar alles is er groter, zoals veel dingen op dit continent. 

Plannen bijstellen

Alle piloten die we spreken raden de vlucht naar Ketchikan, langs de prachtige kust vol bossen en fjorden met ijsbergen, absoluut aan. Bovendien kunnen we dan direct naar Seattle doorvliegen om de douane formulieren en de verplichte Covid test voor Canada te vermijden. Het lijkt ons een goed plan omdat we de afgelopen maanden al genoeg bureaucratie hebben gezien.

Helaas zit het weer niet mee en afzakken langs de kust lukt niet. We doen een snelle PCR-test in Anchorage en vliegen tenslotte toch naar het buurland Canada. We landen in Whitehorse, Yukon waar nog steeds een echt wildwesten sfeertje hangt van goudzoekers die hier ooit hun fortuin zochten. Dan vliegen we door naar Calgary om een vriendin te bezoeken, totaal niet gepland maar super gezellig om haar weer te zien!

Hoe fijn om af en toe tijdens zo’n lange reis, ons kleine koffertje bij vrienden neer te kunnen zetten in plaats van in een hotel aan te komen en even een vertrouwd gevoel te ervaren. We hadden dit van tevoren niet bedacht, maar uiteindelijk bestaat onze reis uit eenderde vliegen, eenderde gezellig bij familie en vrienden langs, en eenderde uit steden en natuur van de wereld ontdekken. Achteraf bezien, een fantastische combinatie!

Avontuur
Foto’s: Martijn Kist – Coeur d’Alene, 16 april & 12 september 2021!

De eerste cirkel voltooid!

Terug in de VS is onze eerste bestemming Coeur d’Alene in Idaho. Ik had er nooit van gehoord, maar eerder dit jaar – in april om precies te zijn – waren we er ook al gestopt. Toen om een Duitse familie te ontmoeten die ook rondom de wereld vlogen. Nu we er weer landen, voltooien we (technisch gezien) een volledige omvaart, oftewel onze eerste compleet gevlogen cirkel! De tweede cirkel volgt later, als we opnieuw in Buenos Aires zullen landen, maar dat duurt nog wel even.

Rondom de wereld vliegen vanuit Argentinië is niet bepaald de meest efficiënte route want eerst moet je een heel stuk naar het noorden om vervolgens dat hele stuk praktisch weer terug te vliegen… Uiteindelijk hebben we 80,000 kilometer gevlogen, en dat terwijl de omvang van de aarde ongeveer 40,000 kilometer telt. Zijn we daarom de eersten die zoiets in een Argentijns sportvliegtuigje proberen?

Maar, terug naar Coeur d’Alene. Deze eerste omvaart, of cirkel is een mijlpaal voor ons en we verheugen ons enorm op dit moment. Uiteindelijk is het vrij teleurstellend: er staat natuurlijk helemaal niemand ons op te wachten en we blijven maar een paar minuten, net genoeg om een foto te maken op dezelfde plek als in april. 

Toe aan vakantie op ‘vakantie’

Na deze heroïsche foto, we zijn tenslotte wel met z’n tweeën de hele wereld rondgevlogen, vinden we dat we wat rust verdienen. Continu onderweg zijn, is enorm leuk, maar soms heb je het gevoel dat je een marathon loopt. Het klinkt gek, maar je bent tijdens een wereldreis af en toe écht aan een vakantie toe 😊! We kiezen uit een willekeurig lijstje van de’10 best small towns in the USA‘, het dorp Sandpoint, ook in Idaho, om twee weken lang op de grond te blijven. 

Helemaal opgeladen, wordt het tijd voor de volgende bestemming: Mexico. Ik heb al langere tijd een soort heimwee naar dit land omdat ik er als tiener woonde. Het is echter te ver om in één ruk te vliegen dus nemen we een toeristische route via Portland in de staat Oregon. Een prachtige stad met haar mooie rivier en bruggen, maar er zijn ook veel daklozen en helaas heeft de stad een afnemende reputatie vanwege de recente rellen. Daarna gaan we via Sonoma in de Californische wijnstreek naar Yosemite dat je natuurlijk niet mag missen. Tenslotte bezoeken we Los Angeles waar we weer bij vrienden wat gezelligheid bijtanken. Ons vliegtuig is niet de enige die brandstof nodig heeft.

Volgende week: bye bye Amerika en viva Mexico!

“De volgende bestemming is Palenque waar we midden in de tropische bossen op een prachtig vliegveld landen, en horen dat wij het enige vliegtuig zijn op die dag. Het is een soort spookluchthaven waar geen commerciële vliegtuigen nog landen, maar het is wel volledig bemand met politie en militairen die blij zijn om weer eens mensen te zien en onze bagage grondig fouilleren…”

Heb je de voorgaande blogs van Martijn gemist? Lees hier blog 1blog 2blog 3blog 4blog 5 en blog 6 rustig terug!

Over dit Wereldwijf: Martijn Kist

Hallo! Ik ben Martijn Kist, 59 jaar, waarvan ik maar zes jaar in Nederland heb gewoond. Via Polen, de Verenigde Staten, Zwitserland, Mexico, Frankrijk kwam ik uiteindelijk in 2013 in Argentinië te wonen. Ik heb ruim 30 jaar voor een multinationaal onderzoeksbureau gewerkt en begon een aantal jaar geleden met schrijven. Inmiddels heb ik twee boeken gepubliceerd: in 2016 kwam “10 Little theories about Argentines” uit en in 2019 “No siempre puede ser caviar” (Het kan niet altijd kaviaar zijn). Ik ben getrouwd met mijn Argentijnse Alex en we hebben vier grote kinderen. In 2021 hebben mijn man en ik samen de wereld rondgevlogen in een sportvliegtuigje, waarvoor ik een reisblog heb bijgehouden. Voor De Wereldwijven beschrijf ik dit avontuur in een serie. Lees je mee?