Heet onder de poten: een hond in Oman

Jorien van Andel

Sinds deze zomer hebben wij een hond, genaamd Bella. Bella is een vierjarige Golden Retriever, achtergelaten door een gezin dat verder verhuisde en dat een nieuw thuis voor haar zocht. Een lastig element aan het expatleven is dat de dingen in je leven op de ene plek, niet altijd houdbaar zijn in een nieuwe omgeving. Je kunt niet overal je vertrouwde hobbies uitvoeren, diëten moeten soms worden aangepast aan de beschikbaarheid van producten en ook huisdieren passen niet altijd in het leven in een nieuwe omgeving.

Dus zo kwam hond Bella bij ons terecht. Aanvankelijk was ze nog wat timide en overweldigd door alle actie in ons huis. Maar al gauw bestond haar leven in druk meespelen en vrolijk kwispelen in het kindergedruis.

Werelddierendag
Foto’s: Jorien van Andel

Heet onder de poten

Het uitlaten van een hond in Oman is wel een dingetje, want overdag in de zomer is het vaak rond de 45 graden. Bella heeft letterlijk voor hete vuren gestaan, midden op de dag tijdens een fikse wandeling. Gelukkig leerden wij snel hoe we een hond moeten koelen, met een koude natte lap achter de oren en onder de pootjes. En dat we haar het beste vroeg in de ochtend en aan het eind van de middag kunnen uitlaten. Het weer wordt ook langzaamaan koeler in Oman.

In Muscat leven veel zwerfdieren, met name katten, waar Bella graag achteraan rent. Helaas vinden de buren dat minder prettig, want honden zijn haram (onrein). Er zijn dus relatief weinig hondeigenaren in Oman. Degenen die wel een hond hebben, laten hem niet zelf uit, maar laten dit door hun huispersoneel doen. De sociale lijm die een hond in Nederland vormt – voortdurend aanspraak hebben – gaat hier dus niet op. Wel zwaai en glimlach ik naar alle houseboys– en maids die aan het eind van de middag de honden van hun bazen uitlaten. In de twee maanden dat Bella bij ons is, ben ik nog geen enkele Omani of expat tegengekomen die zijn of haar hond zelf uitlaat.

Wandelen met een hond in Oman – een ware attractie

Wanneer ik Bella uitlaat, loop ik vaak met mijn jongste in de kinderwagen. De andere ‘dog walkers’ lopen gewapend met een grote stok, om zwerfhonden weg te slaan. Ik ben dan ook een hele attractie: een blanke vrouw in het Midden-Oosten, die zelf met hond én kind loopt. Ik ben al eens aangesproken op straat: of ik niet iemand in dienst wil nemen, om dit voor mij te doen?

Hoewel een hond dus eigenlijk niet helemaal past in het Omaanse leven en klimaat, past Bella helemaal bij ons gezin. Onze zoons zijn dol op haar en ze zorgt ervoor dat we elke dag naar buiten moeten. En hoewel ik nog geen nieuwe vrienden heb gemaakt door Bella, ontdek ik toch nieuwe plekken in mijn buurt. Of ik vang zo af en toe wat op van de buren, die zich achter hun hoge tuinmuren verschuilen.

Nu maar hopen dat onze volgende bestemming een beetje dog-proof is.

Nieuwsgierig hoe andere Wereldwijven met hun huisdier reizen? Soms sta je voor een dilemma, zoals Wendy, die haar honden noodgedwongen moest achterlaten op de Dominicaanse Republiek. En…. Houd onze website de komende maand goed in de gaten want ons maandthema is Reizen met dieren, dus er komen nog veel meer leuke, gekke en mooie verhalen langs!

Over dit Wereldwijf: Jorien van Andel - Oman

Salaam! Ik ben Jorien en woon sinds 2021 met man en drie kinderen in Muscat, Oman. Ik ben van huis uit psycholoog en altijd nieuwsgierig naar de wereld en mensen om mij heen. Ik kijk er naar uit de komende jaren te leren en schrijven over hoe het (gezins)leven in Oman overeenkomt en verschilt van dat in Nederland.