Joanne in Israël: “Generaties zijn verloren en trauma’s niet te voorkomen”

Joanne Nihom

Ik schrijf dit blog op vrijdagmorgen 26 januari 2024 maar als jullie dit lezen, kan de situatie alweer heel anders zijn. Ik woon in Israël, in het noorden van het land, vlak bij de grens van Libanon. Sinds 7 oktober, toen Hamas een niet te bevatten aanslag op Israël pleegde, is mijn land in oorlog. De media besteden er veel en weinig gekleurde en niet gekleurde aandacht aan. 

Ik ben opgevoed in Nederland en Israël was altijd belangrijk bij ons thuis. Dat ik zo’n achttien jaar geleden hiernaar toe emigreerde was een logische stap. Eigenlijk had ik het veel eerder moeten doen.

Israël. Land van chaos, getoeter en.. stilte

Ik houd van het land, de mensen, de altijd aanwezige chaos, het getoeter op straat – ook in een totaal stilstaande file – , de natuur, het eten, de energie en de enorme tegenstellingen. In het centrum van het land, bijvoorbeeld in Tel Aviv lijkt het alsof je in een wereldstad bent zoals Londen, Parijs of New York. Maar op heel veel andere plekken in het land kan je de stilte nog horen. 

Sinds 7 oktober lijkt niets meer wat het was. Ik kan niet meer denken in goed of kwaad, een grijze tint of toch zwart? Genuanceerde gedachten? Onmogelijk. Een mening (mogen) hebben? Vergeet het maar. Sinds 7 oktober zijn er alleen maar verliezers. AAN ALLE KANTEN. En ik schrijf dit expres met dikke letters. Generaties zijn verloren en levenslange trauma’s zijn niet te voorkomen. Er wordt gedreigd, geschreeuwd en de ‘gewone jij en ik en allemaal’ worden in het verhaal vrijwel vergeten. 

Is dit een doodeng theaterstuk?

Ik voel me als een klein bijna niets mens, dat kaartjes heeft gekregen voor een eng, doodeng toneelstuk. Ik zit in het theater maar te wachten tot de gordijnen zich openen. Ondertussen heb ik geen enkel idee wat zich in de coulissen en achter de schermen van het wereldtoneel zich afspeelt.

Af en toe loop ik het theater uit, om wat licht te zien tussen de gitzwarte wolken. Om mijn boodschappen te doen in de omringende Arabische dorpen. Om te voelen dat dat er nog is. Dat dit onderdeel is van mijn leven. Dat we samen kunnen leven en dat dat heel goed lukt. En wat word ik blij van een Arabische vriend die mijn verwarming thuis komt maken en zegt: “Het wordt tijd dat jullie weer bij ons komen eten. Ik bel je vanavond om af te spreken.”

Hoe we het op gaan lossen met zijn allen? Maak mij minister-president. Want het wordt tijd dat vrouwen gaan regeren in het Midden-Oosten, eh nee, in de wereld. Ik weet niet of ik het in een dag oplos, maar geef me twee of drie dagen. 

Shalom Salaam Shalom Salaam!

Over dit Wereldwijf: Joanne Nihom - Israël

Shalom! Mijn naam is Joanne Nihom. Ik woon sinds dertien jaar in Israël, in het noorden van het land, in een Joods dorp. Onze buurdorpen worden bewoond door Arabieren en Druzen en daar doe ik mijn boodschappen en heb ik vrienden wonen. Ik ben freelance journalist en zie het als mijn ‘missie’ om het andere Israël te laten zien. Een gebied waar co-existentie tussen Joden, Arabieren en Palestijnen zorgt voor vrede op menselijk niveau.