Schoonheidsverzorging in Amerika: Mooi zijn kost een fortuin!

Amerika. Land van de onbegrensde mogelijkheden. Waar neon en glitter lijken uitgevonden en waar ‘plastique’ nog altijd ‘fantastique’ is. De schoonheid-standaarden in dit immense land komen overeen met de Amerikaanse droom: Big is Beautiful. En (applaus!) allemaal zonder schaamte. Maar, daarover is al genoeg geschreven en wil ik het dus niet hebben. Waar dan wel wel over?

Een normale beauty routine als de kapper of schoonheidsspecialiste, want ‘mooi zijn’ kost hier al snel een flink fortuin….

Mijn beauty routine voor en ná de emigratie

Nagels lakken deed ik in Nederland altijd zelf. Als afleiding voordat ik me echt over m’n studieboeken moest buigen voor examens toen ik student was. Als kersverse mamma kleurde ik vooral de teennagels omdat die minder snel een frisse laag lak nodig hadden (en waar drie kinderen dan met hun neus bovenop moesten staan). Mijn me-time werd uitgegeven aan de schoonheidsspecialiste. Heerlijk. Puttend uit mijn geheugen ging ik iedere 6-7 weken en was ik voor een uur pure ontspanning ongeveer €100 kwijt. En natuurlijk de kapper, daar kwam ik toch ook wel iedere 2-3 maanden. Beetje ‘highlights’ en wat laagjes erin. Niets bijzonders maar ook geen godsvermogen. 

Aan die beautyroutines kwam een redelijk abrupt einde toen ik naar de VS verhuisde. In de eerste plaats omdat ik wel belangrijker zaken aan mijn hoofd had. Drie jonge kinderen acclimatiseren en een jonge (jacht)hond trainen om niet achter iedere eekhoorn het bos in te verdwijnen. Of het water in te ‘landen’ als hij een vogel hetzelfde zag doen. Maar goed toen deze moeder zag dat iedereen blij en een eigen leven had, besloot ze dat die schoonheidsspecialiste ook weer mocht. En de kapper natuurlijk want het blond begon aardig uit te groeien en de lokken konden wel korter.

Klein fortuin voor een uurtje pamperen

Not. Eerste zoektochten naar een schoonheidssalon waren dermate prijzig dat me dat meer op de zenuwen werkte dan enig ontspannen gevoel gaf. Of voorpret for that matter. Minstens het dubbele van een uurtje stomen, masseren en pamperen in Nederland. Plus: waar ik altijd mini-proefjes van crèmes en maskers van mijn Nederlandse beauty queen mee naar huis kreeg, is het in de VS normaal dat jij je schoonheidsspecialiste iets toestopt: een flinke $$$ bonus… Teleurgesteld besloot ik dus gewoon zelf te blijven scrubben en smeren. 

Ondertussen was er met mijn lokken weinig nog te beginnen en dus hoog tijd voor een knipbeurt! Ik moest hard slikken want je raadt het al: dat prijskaartje voor twee uurtjes kapsalon. Voor alleen een knipbeurt (wassen is verplicht) ben je minimaal $175 kwijt. & Ieder streepje ‘highlight’ dat je in wilt zetten een tientje. Bij mij zijn dat toch als snel 20 streepjes. Tel daarbij dus die 20% tip bovenop en je bent twee weken boodschappen voor een gezin van vijf armer (& ja, de boodschappen zijn hier ook duurder dan bij AH).

Naar de kapper in de VS: Alleen de zon is gratis

Inmiddels ben ik dik tien jaar verder. En van de Mid-West naar Californië verhuisd waar het leven zeker niet goedkoper is geworden. De schoonheidsspecialiste verdient aan mij nog steeds geen fortuin maar de strijdbijl met de kappers heb ik opgegeven. Want ja, hoewel de zon in Californië nog altijd gratis is en deze blondine beslist een beetje helpt, ontkom ik er niet aan.

Is het dan allemaal kommer en kwel op schoonheidsgebied? Nee natuurlijk niet en ik heb zelfs een guilty pleasure (en tevens ‘quality time’ met mijn twee dochters): de nagelsalon! Ik geef toe: het duurde zeker een paar jaar voordat ik ‘om’ was, maar nu ben ik zelfs een snob want ik loop alleen bij een salon binnen waar ze O.P.I op je nagels verven. Een beetje Dutch pride is me niet vreemd en favoriete kleuren zijn ‘Kiss my Tulips’ en ‘Did You ‘ear About Van Goch?’. En voor extra drama natuurlijk ‘Vampsterdam’!

In mum van tijd, zijn voeten en handen ontdaan van harde plekjes en velletjes en voorzien van spotless gekleurde nagels. Geen fortuin maar die extra tip meer dan waard. Hoewel ik me blijf verbazen dat als je je teennagels even ‘rust’ wilt geven, een pedicure zonder lak je vijf dollar extra kost. Het blijft Amerika: alles is business en ook ‘less’ heeft een prijskaartje.