Bedrijf van een Wereldwijf – FutureLab Makers is meer dan een upcycling bedrijf

Ik mocht voor De Wereldwijven in gesprek met Saskia Geurtzen, oprichtster van FutureLab Makers in Vancouver.  Als iemand die zelf blij wordt van verf onder mijn nagels (als ik die al heb), het opknappen van meubels en het begeleiden van mensen in hun loopbaan, keek ik extra uit naar dit interview: een verhaal waarin carrière, emigratie, creativiteit en hulp aan werkzoekenden heel mooi samenkomen.

Saskia (33) verhuisde in 2024 met haar vriend en toen 1-jarig zoontje naar Vancouver voor de bergen, de natuur en ‘het avontuur’, maar kwam daar tot een pijnlijke ontdekking: met een indrukwekkend CV ben je op de Canadese arbeidsmarkt nog niet automatisch gewild. 

Van klimaatbeleid naar kringloopheld

Na maandenlange afwijzingen besloot ze iets radicaals te doen: geen baan zoeken, maar er zelf één creëren – en zo werd FutureLab geboren, een non-profit waarin versleten meubels een tweede leven krijgen én mensen in kwetsbare posities een tweede kans.

In Nederland werkte Saskia bij Oxfam Novib en de European Climate Foundation, dicht tegen directies en beleidsteams aan en met dossiers over ontwikkelingssamenwerking en klimaatbeleid. “In mijn hoofd zou ik in Vancouver gewoon verder gaan waar ik gebleven was: strategie, non-profit, beleid, liefst bij overheid of NGO,” vertelt ze. 

De realiteit bleek anders: de non‑profitsector is kleiner, beleidsbanen bij stad en provincie zijn zeldzaam en extreem gewild, met soms 600 sollicitanten op één functie. Ondanks sterke papieren liep Saskia steeds vast op hetzelfde onuitgesproken stempeltje: ‘no Canadian work experience‘.  Steeds weer haalde ze de laatste rondes, om vervolgens nét niet gekozen te worden voor iemand met meer lokale ervaring of met een nóg beter CV. 

“Rationeel snapte ik de keuze vaak, maar gevoelsmatig voelde het als falen – en dat kende ik niet uit Nederland,” zegt ze.

Van falen naar Futurelab Makers-moment

Na een half jaar intensief solliciteren, met als voorbereiding jaarverslagen uitpluizen en telkens weer opnieuw hoop opbouwen, was de maat vol.  Saskia: “Ik was er klaar mee dat iemand anders voor mij bepaalde of ik aan de slag mocht. Ik wilde het zelf in de hand nemen.” 

Ondertussen borrelde er nog iets anders. Om de opvang van hun zoontje te betalen, was Saskia 2^e hands meubels gaan opknappen, om deze vervolgens weer via Facebook Marketplace te verkopen. Hierbij werd zij geholpen door een flinke dosis doe-het-zelf-DNA wat zij van thuis uit had meegekregen. Haar moeder had namelijk in Nederland al een upcycling-bedrijfje gerund en haar vader had een bouwbedrijf. Saskia had dus al van jongs af aan veel meegekregen. In Vancouver merkte ze dat mooie tweedehands vondsten hier voor een eerlijke prijs weggaan, zonder het eindeloze afdingen dat ze uit Nederland kende. Met elke kast en tafel die ze een tweede leven gaf, groeide het idee: wat als dit meer kon zijn dan bijverdienste – wat als dit de basis werd van iets sociaals?

De man op straat en het keerpunt

Het echte FutureLab-moment kwam in de auto, rijdend door Downtown Vancouver. Saskia zag een man onder invloed, liggend op straat, terwijl de stad om hem heen gewoon doorliep. “Ik dacht: ik wil weten hoe ik in zo’n situatie iets kan doen, misschien moet ik bij een daklozenopvang vrijwilligerswerk gaan doen,” vertelt ze. Tegelijkertijd zat ze thuis met schuurpapier, verf en meubels die ineens best wel wat geld opleverden.

Die twee werelden – sociale rechtvaardigheid uit haar non-profitverleden en het upcyclen van meubels – klikten in elkaar. Mensen in kwetsbare posities hebben geld en stabiliteit nodig om stappen vooruit te kunnen zetten en Saskia had nu een concept in handen waarmee spullen, skills en inkomsten samenkomen. FutureLab Makers werd het antwoord: een non-profit waar mensen in een kwetsbare positie zelf meubels opknappen, verkopen en zo een stabiel inkomen opbouwen om aan hun toekomst te werken.

Een non-profit als FutureLab Makers uit het niets opbouwen

Dit klinkt allemaal romantisch, maar de praktijk was vooral veel uitzoeken, bellen en formulieren invullen. “Het idee was er, maar verder was er niks: geen geld, geen organisatie, geen bestuur,” zegt Saskia. Dus dook ze in de wereld van statuten, registraties en voorwaarden om officieel als non-profit erkend te worden: alles wat binnenkomt moet aantoonbaar terug naar de gemeenschap.

Binnen een paar maanden stond er een bestuur, allemaal vrijwillig en gedreven door dezelfde missie. Ze vond hen via haar inmiddels opgebouwde netwerk. Saskia: “Het verraste me hoe mensen reageerden; hier lijkt het bijna normaal om in een bestuur te stappen of vrijwilligerswerk te doen om je netwerk te vergroten én iets nuttigs te doen.”

Netwerken, nuchterheid en een les in kwetsbaarheid

Als nieuwkomer leerde Saskia snel hoe bepalend een netwerk is – zowel voor banen als voor projecten als FutureLab Makers. Onderzoek waar ze naar keek, liet zien dat een groot deel van de vacatures wordt ingevuld via bestaande contacten en employee referrals, ook wel de ‘hidden jobmarket’ genoemd. Precies wat je als emigrerende partner vaak nog niet hebt. Die ervaring maakt haar extra begripvol voor anderen die in een nieuw land ineens ‘op nul’ beginnen.

De afwijzingen hebben haar kijk op succes en falen veranderd. In Nederland rolde ze relatief moeiteloos van de ene naar de andere functie maar in Canada moest ze voor het eerst echt verdragen dat ‘goed zijn’ niet altijd genoeg is. “Je weet rationeel dat het niet altijd persoonlijk is, maar zo voelt het wel als je maandenlang steeds wordt afgewezen”, zegt ze. FutureLab Makers is daarmee niet alleen een sociaal project, maar ook haar eigen manier om regie terug te pakken en haar werkervaring in organisatieontwikkeling en non-profit te laten landen in iets tastbaars.

Leven tussen bergen, meubels en mensen

Tussen het verder opbouwen van FutureLab Makers en het opknappen van meubels door bouwt Saskia ook aan haar leven in Vancouver. De keuze voor Canada was een mix van veiligheid voor hun zoontje, een Engelstalig land en vooral de bergen en natuur om de hoek – om te skiën en te wandelen. Luxe die in Nederland nu eenmaal ontbreekt.

FutureLab Makers staat nog aan het begin, maar de contouren zijn helder: community-based in stapjes blijven groeien, eerst in Vancouver en wie weet later daarbuiten. Er lopen subsidieaanvragen bij de stad, het bestuur werkt vrijwillig en elke verkochte kast of tafel is een kleine overwinning voor zowel de makers als de community. 

Saskia’s advies aan andere wereldvrouwen die dromen van ‘iets voor zichzelf’ beginnen? “Minder eindeloos voorsorteren, gewoon beginnen, hulp vragen en accepteren dat je niet alles van tevoren kunt uittekenen”.

Meer weten? Neem dan een kijkje op haar Instagram of bekijk haar website Futurelab Makers.