De Wereldwijven selecteren de 12 mooiste blogs van 2025 – Januari

2025 zit er weer bijna op en twaalf maanden lang hebben onze wereldwijven via uiteenlopende thema’s hun persoonlijke verhalen met jou gedeeld. We vonden het hoog tijd om het dit jaar eens anders af te sluiten: met een terugblik op dat afgelopen jaar. Daarom deze 12 laatste dagen van december, iedere dag één blog dat het thema van die maand mooi reflecteerde. 

Het eerste blog dat we in deze reeks publiceren is uit januari met als thema ‘Emigreren kun je leren‘ en is geschreven door Maaike in Singapore.

Buiten de lijntjes leven

De muziekinstallatie in de woonkamer doet het niet. Ik hou van muziek en zoek steeds de keuken op waar de Sonos-box het wél doet. Morgen vlieg ik naar huis, en dan bedoel ik naar ons huis in Singapore. Het eerste deel van deze zin typ ik spontaan. Het tweede deel voeg ik met lichte verbazing over mijn spontane ‘naar huis’ toe. Ik kijk op, zie de Sonos-box staan en realiseer me ineens dat die verplaatsbaar is. Ik pak hem op en plug hem in het eerste de beste stopcontact in de woonkamer.

Zo kan ik lekker in mijn favoriete stoel bloggen EN muziek luisteren. Zo simpel kan het leven zijn.

In Culemborg, of all places!?

In de zomer waarin ik 14 werd, verhuisde ik met mijn ouders en zus van lichtstad Eindhoven naar het – in mijn ogen – dorp Culemborg. Een grote overgang, waarbij ik de anonimiteit en ruimdenkendheid van de stad ongevraagd inruilde voor een dorp waar elke handel en wandel van ons Eindhovense zussen razendsnel via de dorps-tamtam werd doorgegeven. Dat Culemborg geen dorp, maar een stad was, werd me meerdere keren tevergeefs ingepeperd. Het werden drie vormende jaren waar ik met gemengde gevoelens op terugkeek. 

Dat we drie jaar later naar een écht dorp verhuisden – zeg maar gerust een gehucht – vond ik dan ook geen ramp. Ik was ervan overtuigd dat ik het hoofdstuk Culemborg definitief had afgesloten. Op mijn 19e ging ik studeren. In Culemborg, of all places. Hogeschool Midden Nederland – De Nijenborgh – huisde in een oud klooster. Hartje centrum. In de drie jaar dat ik daar eerder woonde, ben ik er talloze keren langs gelopen zonder me ooit te realiseren dat hier een HBO-instituut gevestigd was. En dat terwijl ons huis zowat om de hoek lag.

Een jaar later ging ik er zelfs op kamers. Hartje centrum betrok ik een zolderkamer in een oud herenhuis. De trap was smal, en de mooie oude kast die ik samen met mijn moeder had opgeknapt, kon alleen via de postzegel van een tuin van de buren naar boven worden getakeld. Het werden twee jaren waar ik met gemengde gevoelens op terugkeek. De school en ik verhuisden in het laatste deel van mijn opleiding naar Utrecht. Ik was er wederom van overtuigd dat ik het hoofdstuk Culemborg definitief had afgesloten.

Verleden en toekomst smelten samen

Op mijn 26ste ging ik met manlief en onze eerste spruit op zoek naar een mooi gezinshuis. Het liefst met veel karakter, oud en ruim. We woonden in een nieuwbouwwijk in de buurt van Utrecht, waar onze woonwensen onbetaalbaar bleken. De cirkel waarbinnen we zochten werd groter, en we stuitten op een huis in… Culemborg. De door mij definitief gesloten deur naar Culemborg werd verrassend genoeg opengezet. Het eerste huis waar we voor vielen, ging aan onze neus voorbij. Het tweede huis, waar we via via op werden geattendeerd, bleek een groot (klus)huis hartje centrum te zijn. 

Bij de bezichtiging stond ik in de postzegel van een tuin en zag, toen ik omhoogkeek, mijn oude studentenkamer. We waren verkocht door de ligging, de grootte en de potentie van het huis. Ons bod werd geaccepteerd. Mijn verleden en toekomst smolten samen.

Vandaag, 25 jaar later, wandel ik met hond Appie in de tuin van het oude klooster, mijn oude school, dat inmiddels het stadhuis van Culemborg is. De kapel waarin ik mijn tentamens maakte, is omgetoverd tot prachtige appartementen. Aan de overkant van de sloot ligt de oude wijk waar ik met mijn ouders woonde. In onze oude straat woont inmiddels onze eerste spruit. Uitgegroeid tot 1.94 spierkracht, en geen enkele behoefte om Culemborg te verruilen voor iets anders. Alhoewel, hij ziet zichzelf ook wel in Bali wonen.

Het dorp Culemborg is veranderd in de loop der jaren. Uitgegroeid tot een stad(je) waar ik zelfs geen dorp meer tegen zeg. Mooier, rijker, kleurrijker, ruimdenkender, volwassener. Ik woon hier inmiddels graag. En ik ben blij dat ik, ondanks dat ik als tiener durfde te zweren hier nooit meer te zullen wonen, over mijn eigen overtuigingen heen ben gestapt. Hier voel ik me thuis. Dit is ons thuis. Ons huis, maar nu even niet.

Leven in Singapore

Vandaag vlieg ik naar huis. Singapore huis (lees meer hierover in mijn blog: Singapore Condo Leven). Singapore, een wereldstad waar ik nooit over gedroomd heb om te gaan wonen. Waar ik mezelf ook niet zag wonen toen de optie zich voordeed, maar het in 2022 tijdens mijn eerste bezoek toch een kans gaf. En ik op dag vier van dat bezoek JA zei tegen wonen in Singapore.

Singapore, een wereldstad die, als ik de zoveelste spontane ontmoeting op straat heb met een bekende, voelt als een dorp waar ik me thuisvoel (lees meer in mijn blog: Singapore thuisgevoel). Hoe lang ik Singapore nog ons (t)huis ga noemen, weet ik niet. Niet heel lang, en zeker niet oneindig. Maar ook niet kort, en zeker niet heel kort. Overtuigingen, wensen en dromen zijn fijne lijntjes om binnen te kleuren. En buiten die lijntjes, daar kun je fantaseren, experimenteren en jezelf verbazen. Buiten die lijntjes, daar ligt Singapore voor mij.

En nu? Nu geniet ik nog even van de laatste uren thuis in Culemborg, in de woonkamer met muziek. Dus. Zo simpel kan het leven zijn.

Nieuwsgierig waar Maaike meer over heeft geschreven? Lees al haar blogs hier terug.