Een nieuwe stek onder dezelfde Italiaanse zon!

Eind december, nog een paar dagen tot Kerst. Terwijl ik dit verhaal schrijf, zit ik buiten op het terras in het zonnetje. De honden struinen op het land en op de achtergrond het gekwetter van de vogels en in de verte het geluid van een roofvogel. We wonen nu precies een week op onze nieuwe stek. Eindelijk dat huisje op het platteland met een groot stuk land.

Onze eigen stek, daar waren we 4 jaar geleden voor naar Italië gekomen. Maar destijds hebben we de verkeerde keuze gemaakt door een huis in een dorp te kopen.

Een mooi huis, maar niet thuis

Reden? We gingen toen voor het gemak omdat we murw waren geslagen van de zoektocht naar een huis, eindeloos verblijf in een vakantiehuisje en een nare nasleep van de verkoop van ons huis in Nederland. We konden zo het huis in dat we kochten en het was aangesloten op alle nutsvoorzieningen. We hoefden alleen hier en daar een likje verf op de muren en kozijnen te doen en het was af. Bovendien hadden we nu een enorme tuin voor de honden, dus wat wilden we nog meer?

Ik kan me nog herinneren dat ik vanaf het eerste moment geen fijn gevoel had bij het huis. Maar je denkt: “als mijn meubels erin staan en de kaarsjes gaan aan dan wordt het wel gezellig.” Nou niet dus. In de jaren daarop heb ik van alles geprobeerd. Van nieuwe bankstellen tot het omgooien van de keuken, het hielp niet. Het voelde niet als thuis en ik merkte dat ik steeds meer op de vlucht ging. Maar dat hielp allemaal niet want ik bleef met die knoop in mijn maag rondlopen en voelde me doodongelukkig als ik de straat weer in reed.

Lastige buur maakt het leven zuur

Mijn man had dat in het begin nog niet, dus je denkt: “Het ligt aan mij. Ik heb moeite met de emigratie en het feit dat ik geen werkzaam leven meer had.” Dus je probeert er van alles aan te doen: meditatie, afleiding zoeken, maar nee, het maakte niet dat ik me happy ging voelen. Bovendien had ik het gevoel dat ik veranderde als persoon en de levensvreugde er een beetje uitging. Tot op een dag we te maken kregen met een achterbuurvrouw die een rechtszaak wilde gaan aanspannen in verband met een muur die we verlaagd hadden. Dat werd het keerpunt voor mijn man en van de een op andere dag besloten we het huis te koop te zetten.

Het ging niet meer, elke dag stress en allebei niet meer gelukkig. Ons huis was snel verkocht, binnen drie weken. Gelukkig hadden we onderhandeld dat we 6 maanden de tijd kregen om een ander huis te zoeken. Dit mede ingegeven door onze eerste zoektocht vier jaar geleden… Maar wat schetste onze verbazing? Binnen een maand hadden we een oud huisje op het land gevonden dat gerenoveerd moest worden. Ik weet nog dat ik vanaf dag één rondliep bij dat huis en meteen een blij gevoel kreeg.

Buitenkansje!

Er moest nog heel veel aan gebeuren want er was de laatste jaren niet meer naar omgekeken. Wel konden we er al in wonen, maar het was (nog) niet perfect. Geen keuken maar een aanrechtblad met een wasbak. Niet aangesloten ook op gas en het water moet uit de grond komen. Electriciteitsaansluiting was er wel, maar of deze zou werken? En laten we het over de douche, toilet en andere voorzieningen maar niet hebben. Maar toch deed het ons allemaal niets, want de plek en het huis voelde goed!

Ook geld om te renoveren was er, dus we hadden snel de keuze gemaakt. We baalden dat we nog vijf maanden moesten wachten, maar dat gaf ons wel de tijd om plannen te maken en op onderzoek uit te gaan hoe we de verbouwing vorm wilden gaan geven. Je komt er dan al snel achter dat er toch wel wat meer moet gebeuren dan gedacht en dat overal vergunningen aangevraagd moesten worden. Maar we hadden allebei geen idee hoe we dat moesten aanpakken. Ook liepen we een beetje vast op hoe we ons nieuwe huis wilden gaan indelen, want in de oorspronkelijke vorm was de indeling niet erg praktisch.

Eindelijk thuis in mijn eigen stek

Gelukkig werden we door onze keukenman in contact gebracht met een ingenieur, een soort van architect. Op het moment dat ze ons nieuwe huis binnenliep en meteen het huis opnieuw indeelde, viel er een last van ons af. Ze zou een plan maken en alles van A tot Z gaan regelen, inclusief de vergunningen. De plannen liggen er nu en er zijn al diverse overleggen geweest. De verbouwing begint deze maand en zal zes maanden duren. In die maanden bivakkeren wij in de garage, maar op de een of andere manier doet het me niks. Want sinds dag één voel ik me hier op mijn plek.!

Dat ik op dit moment de wc niet goed kan doortrekken, geen verwarming en keuken heb en de gekko’ s over de muren lopen? Ik kan me er absoluut niet druk over maken. Het wonen in het nieuwe huis valt niet te vergelijken met de plek waar we hiervoor woonden. Ik sta ’s morgens weer vrolijk op, loop met de honden over het land en zak met mijn laarzen weg in de modder als het geregend heeft. Geen knoop meer in mijn maag als ik de straat in rijd. Geen sociale controle meer en het gevoel van vrijheid eindelijk ervaren.

Een oude stek maar een nieuwe start!

Ja er moet nog heel veel gebeuren, maar ik voel me nu al rijk en ben trots op ons dat we deze stap gewaagd hebben. We zijn van een heel groot comfortabel huis vertrokken naar een veel kleiner huis op het platteland, zonder comfort. Veel van onze spullen die we de afgelopen jaren verzameld en aangeschaft hadden, verdwijnen weer richting de kringloop. En qua kleding lopen we nu in dikke truien, joggingbroeken en op rubberen laarzen. Naar de nagelstyliste ga ik niet meer, de kapper blijft als enige luxe nog op mijn agenda staan. De komende maanden zal best nog wel afzien worden en veel geduld van mij vragen. Mijn man houd er al rekening mee omdat ik vrij ongeduldig en perfectionistisch ben. 

Maar dan hebben we hopelijk eindelijk het huis wat we voor ogen hadden toen we gingen emigreren. En af en toe de wc met de emmer doorspoelen voelt nu al als meer thuis, dan de vorige woning waar we toch best wel diepongelukkig zijn geweest. Ik had niet verwacht dat een nieuwe plek zoveel verschil zou maken. Stiekem wel gehoopt.