Een slechte dag? Lessen in positief denken

We wonen nu sinds een paar weken in ons nieuwe huis op het platteland. In maart beginnen ze met de verbouwing en we zitten nu even in de wacht. Het weer is slecht de afgelopen weken en het dwingt ons om tijd binnen door te brengen en laat ik daar nu net veel moeite mee hebben! De reden om te emigreren was juist dat we meer buiten zouden kunnen wonen. Ik had me daar op verheugd en ingesteld en dat valt nu dus even tegen. 

Met het binnen zitten, komen ook de overpeinzingen en raakt mijn glas weer half leeg. Ik ga meteen de diepteanalyse in en op zoek naar het ‘waarom’. Een maand geleden was ik nog helemaal euforisch met mijn nieuwe woonplek en nu ben ik weer in de mopperfase terecht gekomen?

Ook in het buitenland is gewoon ‘maar’ gewoon

Ligt het aan mij? Ligt het aan het huis, de omgeving, aan Italië? Allemaal vragen die dan bij me opkomen.

Gelukkig kan ik hier met mijn man uren over filosoferen en dat maakt veel duidelijk. Het heeft volgens ons te maken dat dingen zo snel weer gewoon worden en je geen oog meer hebt voor de kleine dingen. Vergelijk het met het kopen van je eerste auto. Helemaal blij en trots, tot dat het moment komt dat je toch liever die grotere auto wilt hebben met airconditioning. Ik weet nog goed dat toen we 5 jaar geleden gingen emigreren alles nieuw en geweldig was. Eindelijk weg uit de drukke Randstad, niet meer hoeven werken en ruimte en vrijheid om je heen. Dat was waar we vanaf ons 50e van gedroomd hadden en we waren in de gelukkige omstandigheid dat we deze stap ook konden zetten.

Vol enthousiasme begonnen we aan het avontuur en vertrokken met ons hele hebben en houden naar Zuid-Italië. Een huis hadden we nog niet, maar dat maakte niet uit. Voorlopig even in een vakantiehuis en snel op zoek naar de woning van onze dromen. De bureaucratie en de hindernissen, daar stapte je overheen, want je zat vol met energie en had maar één doel voor ogen: je zo snel mogelijk settelen in je nieuwe land. Alles was spannend en nieuw en het voelde als één grote vakantie. Het weer was mooi, de mensen waren aardig en je had ruimte en schone lucht om je heen. Alles wat je voor ogen had. Nederland was ver weg en dat je je open haard niet meer mocht stoken, daar kon je je niet echt meer druk over maken. 

Negatief daglicht

Toch ging ik steeds meer bij mezelf en bij mijn man merken dat toen we eenmaal gesetteld waren en de dingen geregeld hadden, we soms weer mopperden om de meest lullige dingen. Er slopen dagen in dat het glas niet meer halfvol, maar halfleeg was. Zo konden we onwijs mopperen als een dag de zon niet scheen en het alleen maar regende. Of dat ons salaris er in één maand doorheen vloog omdat we een paar grote uitgaven hadden. En dan heb ik het nog niets eens gehad over de Italiaanse bureaucratie en de stroperigheid van diverse instanties, en dat zaken niet even makkelijk te regelen zijn.

Nu is af en toe mopperen menselijk en geen probleem, maar je moet er voor waken om alles in een negatief daglicht te zien en de kleine dingen waar je in het begin zo blij van werd te vergeten. Wat maakt het uit dat het een dag regent? In Nederland wist je soms niet beter en in de zomer ben je juist blij als het in Italië een dagje regent. En jammer dan dat je deze maand iets minder te besteden hebt want voorlopig heb ik nog wel de luxe dat ik met mijn kont in de auto kan stappen en met de honden naar het strand kan gaan wanneer ik dat wil.

Even stilstaan

Het is soms goed om weer heel even stil te staan bij wat je hebt en hebt bereikt. Voorlopig hebben we onze droom waar kunnen maken en zitten we in een land waar we altijd graag op vakantie gingen. Het helpt mij op die momenten ook om je even voor te stellen hoe je leven er in Nederland had uitgezien. Ik weet haast zeker dat dat ook niet iets was geweest waar ik blij van was geworden. Mijn open haard niet meer mogen branden wanneer ik dat zou willen? Dat zou voor mij echt een ding zijn. Ik mocht deze graag ’s winters aansteken. Of niet meer de honden in het bos los laten lopen, ik zou daar zo niet blij van worden.

Maar daarnaast spelen ook wel andere zaken waar je geen enkele invloed meer op hebt, zoals veiligheidsbijdragen, verhoging AOW leeftijd, bezuinigen op de zorg, woningtekorten, armoede, etc. Ik heb toch wel een beetje moeite met dit soort zaken en denk dat ik me daar in Nederland achter mijn geraniums best wel over zou opwinden. Nu hoor ik je denken dat Italië ook niet zaligmakend is qua zorg, armoede en dergelijke, maar ik bemerk dat de mensen er hier veel minder onder gebukt gaan.

De zonnige kant

Italianen zijn tevreden met de kleine dingen in het leven en zolang ze een huis hebben, eten op tafel en de familie gezond is, dan is dat voldoende. Meer hebben ze niet nodig. Daar kan ik weer wat van leren. Het zet alles weer een beetje in perspectief, want voorlopig hebben wij niet te klagen. We wonen in ons vakantieland, in een lekker klimaat en in goede gezondheid. Bovendien kunnen we ruim leven van ons pensioen. Zaken die je soms uit het oog verliest omdat sommige dingen vaak weer zo snel gewoon worden. Dus het glas is niet half leeg als je weer oog gaat hebben voor de dingen die het leven hier zo aangenaam maken.

Binnenkort wordt ons huis gerenoveerd en over een paar maanden is het weer lente. En kijk ik naar het weerbericht van morgen, dan wordt het 18 graden en komt de zon terug!