Twee landen, één gezin: balans vinden in hectiek en verandering

Na een tweede terugkeer naar Nederland zijn we inmiddels weer terug in Spanje. Als je twee verschillende moederlanden hebt, blijft de vraag waar je als gezin thuishoort per definitie duaal. Voor beide valt altijd iets te zeggen. Onze eerste terugkeer naar Nederland was tijdens Covid, waardoor het gevoel bleef knagen dat we het land geen eerlijke kans hadden gegeven. Dus toen ik na mijn zwangerschapsverlof in Spanje een droombaan aangeboden kreeg bij mijn oude werkgever én we een huis toegewezen kregen, leek alles samen te vallen.

De kinderen waren een belangrijke motivatie om vervolgens weer voor Nederland te kiezen. Maar al snel werd duidelijk dat geen enkel land perfect is.

Nederland? Kiezen tussen nostalgie en werkelijkheid

Romantische jeugdherinneringen botsten met het Nederland van nu – en eerlijk is eerlijk: wijzelf waren ook veranderd. Single Anouk in Amsterdam is a couple of personalities ago. Langzaam voelde het leven monotoon, grijs en vooral gehaast. Nederland heeft zoveel moois – van mindset tot onderwijssysteem, van grachten tot de Waddeneilanden – maar het woog voor ons niet op tegen de dagelijkse sleur die zich ongemerkt aandiende. Een groot deel lag aan waar we woonden, en precies daar liep het vast: de huizenmarkt. Hoe hard we ook zochten, we vonden geen plek die écht bij ons gezin paste. Het gevoel van landen bleef uit.

De terugkeer naar Spanje begon steeds meer te lonken. Niet omdat Spanje perfect is – laten we dat vooral niet romantiseren – maar omdat het leven hier levendiger, ruimer en lichter voelt. Passender, voor ons als gezin. Toch was het jaar in Nederland ontzettend waardevol. Ik had het goed op werk, met fijne collega’s. Angie leerde Nederlands, iets waar ze terecht trots op is. En misschien wel het belangrijkste: er waren geen grote what ifs meer. Dat alleen al geeft rust.

Terug naar Spanje: met baan, zonder woonplek (voor een heel gezin)

Afgelopen zomer keerden we dus terug naar Spanje. Met een nieuwe baan, maar zonder huis. Op goed geluk. De Spaanse huizenmarkt bleek inmiddels net zo uitdagend, waardoor we twee maanden bij mijn schoonmoeder woonden; super dat dit mogelijk was, maar daar zit natuurlijk ook een duidelijke houdbaarheidsdatum aan voor alle betrokkenen.

En toen vonden we ineens een appartement, in het historische centrum van Girona. Wat we niet hadden verwacht, was hoe positief verrast we zouden worden door de school waar de kinderen uiteindelijk geplaatst werden. Sinds vorig jaar is er een nieuwe directrice: jong, creatief en met een frisse visie. Montessori-elementen, veel aandacht voor het individu en een sterke focus op nieuwsgierigheid en eigenheid. Alles waarvan we hoopten het in Nederland te vinden op educatief vlak, viel hier ineens ook op z’n plek.

Tropenjaren en levenslessen

Eindconclusie van ons avontuur? We zitten nog steeds midden in de tropenjaren; en drie jonge kinderen zorgen overal ter wereld voor chaos. De Spaanse mindset biedt misschien meer ruimte: meer acceptatie van het onaffe, meer flexibiliteit, minder focus op controle en efficiëntie, meer collectiviteit – maar alle ballen in de lucht houden blijft een uitdaging.

En juist nu, juist hier, word ik nog sterker geconfronteerd met alles waar ik in Nederland van weg wilde. De stress. De hectiek. De ratrace. Naast drie kleine kids, en de bijkomende slapeloze nachten, heb ik momenteel een zeer intensieve baan die veel vraagt en dat voelt bijna ironisch. Alsof het universum zegt: de plek is veranderd, maar de les niet. Spanje staat wellicht bekend om mañana, mañana, maar een gezonde work-life balance is hier zeker niet vanzelfsprekend. Grenzen stellen blijkt dus opnieuw (of nog steeds) een belangrijke les – en je gezin daadwerkelijk op de eerste plek blijven zetten. Soms lijkt dat onmogelijk in alle hectiek en met alle verantwoordelijkheden, maar dan denk ik aan hoe ver we gekomen zijn.

Een beetje lef en de juiste prioriteiten

Onze vier remigraties – Nederland, Spanje, Nederland, Spanje – leken op papier ook onmogelijk. En ik snap best als velen ons stiekem voor gek verklaarden. En toch: het blijft me verbazen hoeveel er werkelijk mogelijk is als je ergens écht voor gaat en een beslissing neemt. Aan het begin kun je je dat nauwelijks voorstellen, maar we hebben het toch maar weer geflikt. En ik hoop dat onze kinderen dat lef meenemen in hun eigen leven. Niet settelen omdat het ‘zo hoort’, omdat het misschien te laat voelt, of omdat het makkelijker lijkt. Dit gaat natuurlijk verder dan de keuze voor een land of woonplaats.

Het raakt zoveel meer: de keuze voor een partner, een baan, en overall de vraag waar je je tijd en energie aan wilt besteden. Voor mij begint leven met intentie precies daar: bij het maken van bewuste keuzes, omdat tijd en aandacht het meest waardevolle zijn dat we hebben. Voel je daarom nooit bezwaard om even pas op de plaats te maken en bij jezelf in te checken of je prioriteiten nog kloppen. En als dat niet zo is, herinner jezelf eraan: jij bent de enige die het roer kan omgooien.