Candy Candy! Jeugdsentiment met een Japans vleugje feminisme

Een paar weken geleden was ik in Japan, een land waar ik al heel lang nieuwsgierig naar was. Waar hightech en eeuwenoude tradities moeiteloos naast elkaar lijken te bestaan. Waar je moet landen om het echt te begrijpen. Ik heb maar een fractie gezien in de negen dagen dat ik er was, – van Tokyo via Hakone (& Mt Fuji!) naar Kyoto. En alle verwachtingen kwamen uit.  

En compleet onverwacht dook er ook een heldin op uit mijn jeugd: Candy Candy!

Vergeten Japans jeugdsentiment

De gids met wie we Tokyo verkenden en ik bleken veel met elkaar gemeen te hebben. Allebei uit hetzelfde jaar (Varken), allebei twee dochters en een zoon, allemaal ook nog eens dezelfde leeftijd. Al snel haalden we herinneringen op uit onze prille pubertijd: van popmuziek tot populaire televisieseries. 

Het moest zo zijn, we liepen net op dat moment door Akihabara, dé anime-wijk van Tokyo, toen ik dacht aan die serie met een weesmeisje die van alles meemaakte. Een serie ook waar best veel in gehuild werd. “Candy Candy?!”, riep mijn gids. We keken elkaar aan en tranen van het lachen rolden uit onze ogen. Twee compleet verschillende culturen, maar toch dezelfde generatie.

Woensdagmiddag na school ging de TV aan (het was gelijk ook de enige middag bij ons thuis) en rolde een meisje met blonde krullen, grote ogen en een onafscheidelijke glimlach de huiskamer in: Candy Candy. Het was een verhaal over veerkracht, verlies, liefde en jezelf blijven, verpakt in zachte zoete kleuren en een ogenschijnlijk lief decor. Anno 2026 ben ik nieuwsgierig. Was het echt alleen maar zoet en een stereotype of schuilt in deze Japanse anime ook een stoere boodschap?

Candy Candy – Een meisje dat bleef staan

Candy Candy is een manga (Japans stripverhaal) die tot leven kwam uit de samenwerking van de Japanse schrijfster Kyoko Mizuko en Japanse illustratrice Yumiko Igarashi en werd eerst vier jaar lang uitgegeven in een magazine. Er volgden maar liefst 115 afleveringen voor de animeserie en een speelfilm. 

Candy was wees. Arm. Vaak alleen. En toch: nooit bitter. Ze viel, stond op, hielp anderen en droomde verder. In een tijd waarin meisjes in series vaak lief, braaf of afhankelijk waren, was ze vooral innerlijk sterk. Ze wachtte niet tot iemand haar redde — ze redde zichzelf, telkens opnieuw. En ja, ze huilde veel. Heel veel. Maar juist dát maakte haar zo echt. Candy liet zien dat gevoeligheid en kracht prima samen kunnen bestaan. De serie schuwde zware thema’s zoals rouw, dood, klassenverschillen, jaloezie, eenzaamheid en ongelijkheid niet. Best pittig eigenlijk voor een ‘kinderprogramma’, maar ik vond het allemaal prachtig! 

De serie had een positieve boodschap: Niet alles loopt goed af. Maar jij kunt wél doorgaan.

Een stukje onbewuste feministische opvoeding

In mijn enthousiasme over de levendig gedeelde herinneringen aan de serie in Tokyo, draaf ik misschien een beetje door, maar misschien was Candy Candy toch een stukje onbewuste feministische opvoeding?  Ze was in ieder geval een meisje dat haar eigen pad zocht, dat werkte, leerde en zorgde — niet omdat dit moest, maar omdat ze dat wilde. Ze had lief maar verloor ook zichzelf niet.

Zonder grote woorden liet ze zien dat het klassieke beeld van vrouw-zijn niet betekent dat je moet wachten, maar dat je mag bewegen, kiezen en groeien.

Candy Candy: Verdwenen, maar niet vergeten!

In mijn zoektocht ontdek ik ook dat de serie nauwelijks ergens legaal is terug te vinden. Reden blijkt een bittere rechtszaak over auteursrechten tussen schrijfster en illustratrice waardoor de serie van tv en streaming verdwijnt. Maar uit mijn geheugen? Nope (Ok er was een reis naar Japan voor nodig om het wat op te frissen)! Het maakt de serie voor mij zelfs nog specialer. Candy is een echt anime Wereldwijf en staat voor doorzetten en trouw blijven aan jezelf in een wereld die soms hard is. En misschien herken ik me we daarom nu, als volwassen wereldwijf, weer in dat meisje met die blonde krullen.

En ja, daar in Tokyo waar anime de gewoonste zaak van de wereld is en iedereen in de huid kruipt van haar of zijn favoriete karakter, kon ik het niet laten en kroop even in de huid van mijn jeugdige heldin. Met dank aan ChatGTP: