Verbouwingsperikelen in Italië – van vergunningen tot plannen bijstellen

Het begint er op te lijken dat de tijd van wachten nu echt voorbij is en dat ze beginnen aan de verbouwing van ons huis. De vergunningen zijn binnen, we hebben voor de diverse bedrijven en de aannemer de opdrachtformulieren ondertekend en na Pasen gaat het gebeuren. Dat is overigens hier in Italië nog een ruim begrip, want eind mei is ook na Pasen. 

Maar de offertes zijn goedgekeurd en de plannen op papier zijn concreet: de verbouwing kan van start.

Droomplek gevonden!

En ik moet zeggen, het werd ook tijd. We hadden best een vervelend jaar achter de rug en waren blij dat we de stap hadden aangedurfd om de plek, die niet onze plek was, te verlaten. Ik kan me nog goed de opluchting herinneren toen we hoorden dat ons huis na drie weken al verkocht was. En toen we ook snel dat droomplekje op het platteland vonden, kon ik mijn blijdschap niet op. 

Ik kon weer ademhalen en een enorme last viel van de schouders. Dat we nog de hele boel moesten verbouwen en het de eerste tijd afzien en kamperen werd, dat namen we voor lief. We waren in ieder geval weg uit het dorp en hadden weer ruimte en vrijheid om ons heen. Hoewel we geen idee hadden waar te beginnen, maakten we enthousiast al plannen. 

Verbouwingsperikelen: de onverwachte aanpassingen

De verbouwing bleek toch wel even iets meer dan het vervangen van een badkamer. Er moest best veel gebeuren om van een huis, dat alleen geschikt was voor zomer bewoning, een solide vier seizoenen woning te maken. Wat daar allemaal bij komt kijken? We hadden geen idee, of laat ik zeggen: “we hadden er van te voren niet over nagedacht”. Zo hoorden we dat er een septic tank moest komen. Natuurlijk hadden we daar wel eens van gehoord, maar er niet bij stil gestaan dat ons huis deze nog niet had! Immers, alles werd toch netjes afgevoerd? Ik had alleen nooit bij stil gestaan waar de rotzooi bleef…

Maar hoe regel je zo’n septic tank? Dat je daar een vergunning voor nodig hebt, we hadden geen flauw benul. En hoe je die vergunning regelt? Op die momenten sloeg de paniek toe want ik had nog nooit bij dit soort dingen stil gestaan. Tot nu hadden we de luxe dat we op het riool waren aangesloten. Zo naïef. 

En water? Dat zou als het goed was gewoon met een waterpomp uit de grond gepompt worden. Maar helaas, wij hadden alleen een cisternino. Dat is een soort put of reservoir gevuld met grondwater en via een pomp wordt dit de waterleidingen ingepompt. Voldoende voor een vakantiehuis, maar voor continue bewoning is dat niet afdoende vertelde de electricien. Bij een droge zomer kan deze bijvoorbeeld droog komen te staan en kun je je wc niet doorspoelen. 

Reddende engel

Ok, eerst maar de keuken uitzoeken. Dat moet niet zo moeilijk zijn en dan kan die vast besteld worden. De keukenmensen zorgen voor de installatie en dan hebben we daar geen omkijken meer naar. Maar kan de keuken wel op de plek die wij voor ogen hebben? Via onze makelaar komen we bij betrouwbaar keukenbedrijf die ook samenwerkt met een architect of in Italië, een enginere. 

Zij werd onze redding! Elisa kwam op ons pad, een doortastende dame, met veel kennis en kundige mensen om zich heen. Als een wervelwind ging ze door onze woning en voor we het wisten had ze de woning van binnen helemaal opnieuw ingedeeld. Ze zag mogelijkheden die wij niet bedacht hadden en kwam met een plan waar we helemaal blij mee waren. Geen twijfel mogelijk, we besloten om verder met haar in zee te gaan. Ondanks haar prijskaartje voor de werkzaamheden want het betekende dat ze alles voor ons ging regelen en wij er geen omkijken meer naar hadden. 

Gebeurt er nog wat?

De weken daarna ging alles snel en voortvarend: de tekeningen werden gemaakt, offertes aangevraagd, en hier en daar plannen weer aangepast en bijgeschaafd. En dan komt de trein tot stilstand. Niet omdat er niets meer gedaan wordt, maar omdat alles achter de schermen verder gaat en minder zichtbaar is. Eerst de diverse vergunningen die aangevraagd moeten worden en waar zoveel regels en zaken mee gemoeid gaan waar je je aan moet houden. Het is een compleet doolhof waar je in terecht komt.

Zo bleek de ruimte waar wij onze slaapkamer willen realiseren, ongeschikt omdat er maar één raam in zit. Dat is voor de ventilatie onvoldoende en minimaal twee ramen is een vereiste. Nooit geweten dat de Italiaanse overheid zo begaan is met mijn welzijn! Het betekent dat we terug moeten naar de tekentafel en de offerte moeten aanpassen. 

Italiaanse verbouwingsperikelen: regeltjes en procedures

Ook de toekomstige woonkamer moet aangepast worden want die staat in het kadaster officieel geregistreerd als opslagruimte. Nu kun je doen alsof je neus bloed en zeggen dat je hier meubels opslaat, maar we willen het dit keer in 1x goed doen. Ook moeten we het plafond verlagen in de ruimte waar de keuken komt, anders komt deze niet overeen met de andere ruimtes. Vraag me aub niet naar het waarom, ik ben inmiddels afgehaakt en blij dat de eniginere engelengeduld heeft en alles voor ons aanpast en regelt.

Al deze procedures stagneren wel de boel en helaas kunnen we zelf ook nog niet veel doen: de binnenkant moet helemaal aangepakt worden door de aannemer. We hebben hier en daar voorzichtig wat weggehaald en gesloopt, maar daar blijft het dan ook bij. De verfkwast oppakken kan nog niet want de muren moeten eerst behandeld worden. Bovendien zijn er muren die verwijderd worden en opnieuw geplaatst gaan worden. Je wilt graag verder maar je mag en kan het niet. 

Klaar met deze kampeervakantie 

Frustratie alom want na vier maanden ben ik het kamperen wel een beetje zat. Ik zou graag weer in een fatsoenlijke keuken op een vier-pits toestel een maaltijd willen maken of voor vrienden willen koken. Of naar de wc gaan zonder dat je steeds de spoelbak eerst vol moet laten lopen. Ik betrap mezelf erop dat ik het soms makkelijker vind om even in de tuin te gaan zitten, vaak sneller en effectiever. Maar wat ik vooral mis zo langzamerhand is een huis dat ik nu eindelijk mijn huis kan maken, met foto’s aan de muur, snuisterijen op de buffetkast, een keuken met de nodige apparatuur, fatsoenlijke borden en pannen, etc. 

Ik mis de kleine dingen die maken dat je je weer thuis voelt in je huis en weer rust vindt om op de bank een boek te gaan lezen. Nu zit alles in dozen en hebben we geen flauw benul meer wat waar staat en wat we allemaal nog hebben. En naar de Action gaan is ook niet meer leuk want ik moet voorbijlopen aan de rekken met woning accessoires omdat ik nog niet weet hoe het er allemaal uit gaat zien en wat ik nog in dozen heb zitten. Luxeprobleem… Wat zal ik dat soort dingen straks allemaal weer gaan waarderen. Ik verheug me er nu al op.  

Einde van de verbouwingsperikelen? Alle seinen op groen licht

Gelukkig konden we tot een paar dagen terug al onze energie in de tuin en op het land kwijt want daar is veel achterstallig onderhoud. Ik ben als een idioot tekeer gegaan met als resultaat dat we een enorme berg snoeiafval hebben. Maar helaas stagneren deze werkzaamheden de laatste paar dagen en kunnen we het snoeiafval niet verbranden vanwege de vele regen. Het land is een grote modderpoel en zo goed als onbegaanbaar geworden.

Kortom, het is hoog tijd om te starten met de verbouwing en onze eigen plek te gaan creëren! Daarnaast is een stuk comfort ook wel weer lekker. Niet alleen een goed toilet, maar ook fatsoenlijke deuren waardoor na stortbuien het water er niet onderdoor komt. Ik wist van tevoren dat het veel van mijn geduld zou vragen en ik ben ook blij dat ik het heb kunnen opbrengen, maar ben nu opgelucht dat er licht gloort aan de horizon. Het ziet er naar uit dat de plannen concreet zijn: de vergunningen zijn goedgekeurd, de offertes liggen klaar en het budget ligt vast. 

Laatste (?) proeve van geduld

Het starten na Pasen is nog een laatste testfase voor mijn geduld, maar ik heb er vertrouwen in dat het nu goed komt. Wij zijn heel blij dat we Elisa hebben ingeschakeld, want alleen hadden we dit niet op de rit gekregen. We hebben door alle regelgeving veel moeten aanpassen. Met regelmatig terug naar de tekentafel en het aanpassen van offertes als gevolg zodat alles binnen ons bouwbudget blijft. Dat betekent soms ook weer concessies doen. Zo vinden we voldoende water het hele jaar belangerijk en zien we (voor nu) af van de zonnepanelen. 

Tenslotte willen we nog geld overhouden om leuk te kunnen blijven leven en wat we vooral belangrijk vinden is dat we hypotheekvrij kunnen blijven leven. Ik denk dat we dit zelf niet zo snel geregeld hadden gekregen; het was denk ik een 5 jarenplan geworden. Deels door ons gebrek aan ervaring maar ook, een kwestie van de weg niet weten in ‘verbouwingsland’ Italië. Nu nog de zon terug, want mijn man en ik moeten elkaar er toch wel elke dag op wijzen dat we toch echt in Zuid Italië wonen. Het weer is zo slecht momenteel en dat maakt dat je veel binnenzit. Maar over drie maanden klagen we weer over de hitte… ik hoop wel dat dan de verbouwing achter de rug is en dat we in ons zwembadje liggen en nog even terugdenken aan deze periode.