Roos in Frankrijk: “De wereld aan mijn tafel en de natuur om mij heen”

Roos woont in Frankrijk waar ze samen met haar Franse partner een ecologische chambre d’hôtes heeft. Gasten schuiven bij hen aan om te proeven van lokale geuren, kleuren en smaken. Letterlijk en figuurlijk komen hun gasten in contact wat de natuur hier allemaal te bieden heeft. Voor Roos is het zo vanzelfsprekend dat we goed voor onze omgeving moeten zorgen.

In dit blog brengt ze een ode aan diezelfde natuur die niet alleen rondom hun chambre d’hôtes zo vanzelfsprekend is (mits we er goed voor zorgen), maar waar ze ook zelf intens van genieten. In dit blog vloeien de herinneringen aan hun eigen lange afstandswandeling die ze in 2021 ondernamen [*] samen met overpeinzingen van hun leven nu.

Machtige natuur in volle ochtendglorie

Het is muisstil en koud. Ik wil mijn vriend niet storen, maar ik ben al een tijdje klaarwakker en wil van het oncomfortabele matje af. Zachtjes trek ik mijn kleren aan, rits de tent open, glip in mijn wandelschoenen en kruip naar buiten. We vonden gisteravond een geweldige plek om ons tentje op te zetten en nu verrijst voor mij de Mont Blanc in het zachte ochtendlicht, de eeuwige sneeuw fel wit op haar toppen. Het beekje waar we gister onze pijnlijke voeten in konden koelen, ruist zachtjes.

Het is zo onbeschrijflijk mooi, dat het me emotioneert. Die enorme berg, het witste wit, de opkomende zon die straks alles in vuur en vlam zal zetten en wij daar met ons tentje. De tranen zitten hoog, ook omdat we al meer dan drie maanden door Europa wandelen en de oversteek van de Alpen onze laatste etappe is.

Al die maanden ben ik buiten geweest. Heb ik door weer en wind kilometers afgelegd: de Nederlandse dijken zien overgaan in glooiend landschap en de heuvels van België in de bergen van Frankrijk. En nu zijn we er bijna, nog een week of drie, dan zal de Middellandse Zee in zicht komen en is het avontuur voorbij.

Wakker worden in ons Franse dorp

Het is muisstil en behaaglijk warm onder de dekens. Ik draai me om en zie dat mijn man al naar beneden is. Het is 5 uur, de lantaarnpaal springt aan en geeft een streepje licht in de slaapkamer. Ik hoor het kraken van de vloer, het vullen van de fluitketel en straks, als ik beneden kom, zal de houtkachel branden. Zo aan het begin van de lente is het nog fris in onze oude boerderij in een dorpje in het oosten van Frankrijk.

De dagen beginnen vroeg; we hebben ontzettend veel te doen. Het leven is niet langer verdeeld in weken, weekenden en vakanties, maar in seizoenen. Het werk beweegt mee met de energie van de zon, het ritme van de tuin en de toeristen. De tijd lijkt soms wel vervangen door licht en donker en warmte en kou. We hebben de wintermaanden uitgerust. Voor het eerst dit jaar, na een hele lange verbouwing en een zoektocht naar balans in een leven waarin geen week hetzelfde is.

Roep van de natuur

We hadden de Middellandse Zee al veel eerder gezien, een stukje turquoise-blauw heel in de verte tussen de bergen. Nu loop ik vermoeid en dolblij in mijn ondergoed over de kiezels naar de zee om een duik te nemen, zoals de traditie voorschrijft, na deze maandenlange voettocht (…).

Later sturen we een foto naar het thuisfront. We steken vreemd af bij de mensen die over de Promenade des Anglais lopen: verkleurde T-shirts, grote tassen waar van alles aanhangt en mijn vriend een enorme wilde baard. Over drie dagen vertrekt de trein naar huis; we weten allebei dat het niet voor lang zal zijn. De roep van de natuur is inmiddels te sterk; we moeten voor haar gaan zorgen zoals ze voor ons heeft gezorgd al die maanden.

Wereld aan mijn tafel

De lucht is tintelfris als ik de kippen uit hun nachthok bevrijd. De tuin staat vol lentebloemen en de uien en knoflook, die ik vroeg dit jaar heb geplant, steken groen af tegen het stro dat de moestuin nog bedekt. Ik loop een rondje over ons land en vink in mijn hoofd af wat er nog moet gebeuren. Morgen begint ons permacultuur weekend. We zullen een groep nieuwsgierige mensen meenemen door het bos achter ons huis en door de grote tuin met alle aangeplante bomen en struiken. We laten ze zien hoeveel wilde eetbare planten er zijn in het vroege voorjaar. Vertellen hen over de levensfilosofie van permacultuur en de inspirerende mentoren die ons hebben geholpen het leven een andere draai te geven.

Thuis is al vier jaar Frankrijk. Ik reis de wereld niet meer over, maar krijg de wereld aan mijn tafel, als we dineren met gasten in onze ecologische B&B. De Fransman die ik naar rechts swipete op een mooie zomeravond, is nu niet alleen mijn geliefde en echtgenoot, maar ook mijn collega, vertaler en steun en toeverlaat bij algehele culturele verwarring. Hij staat deze lenteochtend nog tegen de kachel aangeplakt als ik terugkom uit de tuin. We nemen de laatste details van het weekend door, de gasten zullen snel arriveren. We schrijven op wat we echt niet mogen vergeten te zeggen en te laten zien. Er is zoveel moois te ontdekken in permacultuur.

Onze natuur delen

Maar boven alles, hoop ik dat deze groep mensen een beetje verliefd gaat worden. Op haar, op de Natuur, mijn zakenpartner. Dat ze haar schoonheid zien, de patronen in de schijnbare chaos. Ze de wind voelen die de geur van wilde tijm draagt en het vleugje nectar uit de bloem op hun tong proeven. Ze de wilde prei zien staan die, hoe vaak je ook plukt, blijft geven en geven. En dat ze de bijen horen zoemen rond de kersenbloesem en merken hoe geruststellend dat is.

Ik hoop dat ze zich gaan verwonderen en verbazen, ik hoop dat het ze emotioneert. Want ik denk dat alleen dan ze voor haar willen zorgen en haar koesteren.

Nieuwsgierig naar wat chambre d’hôte Le nouveau printemps allemaal te beiden heeft? Of nieuwsgierig naar de perma-cultuur waarover Roos schrijft in dit blog? Op hun wesbite vind je alle informatie! Van gewoon een heerlijk nachtje bij hen slapen tot langere bijzondere verblijven onder de noemer ‘ateliers’.

(*) In 2021 wandelt Roos samen met haar partner de GR5, het lange afstandspad van Hoek van Holland naar Nice. Maar liefst 2100 kilometer. Die tocht zal hun leven veranderen: ze kopen een hun huidige huis in Frankrijk omdat ze een ander leven willen, dichter en met de natuur.