Missen hoort erbij, ook als je ‘the best of both worlds’ leeft

Soms ontvangen we op de redactie een e-mail met een mooi verhaal. Onze gastschrijver van dit blog schreef over haar emigratie en hoe je je soms zo thuis kunt zijn en tegelijk ook een gevoel van gemis hebt. We herkennen dit maar al te goed en het maakt vaak niet eens uit of je al járen in het buitenland woont of pas net een paar maanden geleden bent verhuisd.

Een blog over hoe een emotie als missen erbij hoort, ook al leef je ’the best of both worlds’.

Leven tussen twee werelden

Nederland zal altijd als thuis voelen. Het zit voor mij in de kleinste dingen. De kou die in je gezicht slaat zodra je Schiphol uitloopt. De NS-stem die een vertraging aankondigt. Strakke fietspaden, goed geasfalteerde wegen en mensen die overal nét iets sneller lijken te lopen. En dan die typische geur van een beukenbos of glinsterend rivierenlandschap en weilanden. Dat moment waarop je denkt: ja, ik ben weer thuis.

“Sinds ik in Costa Rica woon, gaan thuiskomen en missen hand in hand.”

Hoewel mijn geboortedorp midden in Nederland ligt, voelde het vroeger vaak alsof ik in the middle of nowhere woonde. Iedereen kende elkaar, de bus reed één keer per uur en veel van mijn vriendinnen woonden in de stad. Al jong wist ik dat ik meer van de wereld wilde zien. Ik reisde, vinkte landen van mijn lijstje af en bleef uiteindelijk hangen in Costa Rica. Mission accomplished, zou je denken. En deels is dat ook zo. Juist doordat ik nu in het buitenland woon, ben ik de kleine dingen in Nederland veel meer gaan waarderen. Zelfs mijn dorp voelt tegenwoordig bijzonder.

Het mooie én moeilijke van emigreren

Tegelijkertijd hoort missen er ook gewoon bij. Familie missen. Vrienden missen. Geboortes, huwelijken en andere belangrijke momenten missen. Natuurlijk bestaan videobellen en WhatsApp, maar even op en neer vliegen naar Nederland doe je niet zomaar. Dat vraagt planning — en vaak ook een flink budget. Gelukkig bouw je in het buitenland ook weer een nieuw leven op. We hebben hier hechte vriendschappen opgebouwd en vieren feestdagen samen. Soms worden vrienden even familie.

Maar het weerzien met mijn eigen familie blijft altijd speciaal. Zodra we in Nederland zijn, stroomt de agenda meteen vol. Familie, vrienden, oud-collega’s — iedereen wil bijpraten. Elke dag zit vol bezoekjes, koffieafspraken en spontane uitjes. Vermoeiend soms, maar vooral heel waardevol.

Iedereen ervaart het anders

Wat me opvalt, is dat iedere emigrant het gemis anders beleeft. Ik ken mensen die hun familie nauwelijks spreken en zelden teruggaan naar Nederland. Maar ook mensen die juist méér contact hebben dan vroeger. Een vriend vertelde laatst dat hij sinds zijn emigratie bijna dagelijks met zijn ouders belt, terwijl dat in Nederland eigenlijk nooit gebeurde.

Ook ik heb veel contact met thuis en spaar hard om minstens om het jaar naar Nederland te reizen. En als familie of vrienden óns komen opzoeken, vind ik het geweldig om mijn leven hier te laten zien. De supermarkt waar ik boodschappen doe, onze favoriete plekjes en het dagelijks leven achter alle mooie verhalen. Ik woon met veel liefde in Costa Rica, maar stiekem kijk ik ook altijd uit naar die tripjes naar Nederland. Naar die kop thee aan de keukentafel van mijn ouders, die inmiddels zoveel meer waarde heeft gekregen. Toevallig komen ze binnenkort en alleen dat vooruitzicht maakt me al gelukkig. Want hoe mooi, leerzaam en bijzonder het leven in het buitenland ook is — familie dichtbij kunnen voelen, blijft voor mij onmisbaar.

Meer over ‘missen’

Iedereen die in het buitenland woont ervaart heimwee naar Nederland of dat gevoel van missen van familie en vrienden weer anders. Dit schreven wereldwijven Edda en Miriam er al over.