Zwanger en bevallen in Spanje: mijn ervaring en de verschillen met Nederland

Tijdens mijn eerste zwangerschap ontdekte ik al snel dat de zorg in Spanje heel anders georganiseerd is dan in Nederland. Inmiddels ben ik drie keer bevallen in Spaanse ziekenhuizen en kijk ik met veel waardering terug op die ervaringen. Wat mij vooral is bijgebleven? De intensieve begeleiding tijdens de zwangerschap, het langere verblijf in het ziekenhuis na de bevalling en een andere invulling van de kraamtijd.

Een blog over mijn ervaringen van zwangerschap tot bevalling in Spanje. Lees je mee?

Meer controles, meer echo’s en meer monitoring

Tijdens mijn zwangerschappen had ik het gevoel dat geen enkel detail over het hoofd werd gezien. Regelmatig stonden er bloedonderzoeken gepland, kreeg meerdere echo’s en waren er controles -aan het einde van de zwangerschap standaard paar CTG´s- om te kijken of zowel de baby als ikzelf het goed maakten. Als Nederlandse voelde dat in het begin behoorlijk medisch. Wanneer ik mijn ervaringen vergelijk met die van vriendinnen in Nederland, lijkt de Spaanse aanpak wat intensiever.

Zwangerschap wordt hier vaker gezien als iets dat secuur gevolgd moet worden, ook wanneer alles goed verloopt. Tegelijkertijd gaf het me ook veel rust, ik heb bijvoorbeeld nooit de behoefte gevoeld om voorafgaand een ´pufcursus´ te volgen.

Van privékliniek naar een publiek ziekenhuis

Tijdens mijn eerste zwangerschap werd ik begeleid door een gynaecologe in een privékliniek. Ondanks dat ik privé verzekerd was, raadde ze mij aan om te bevallen in een openbaar universitair ziekenhuis, waar zij overigens zelf ook diensten draaiden, naast haar werk in de kliniek. Haar uitleg was eenvoudig: voor een normale bevalling maakt het misschien weinig verschil, maar als er complicaties optreden beschikken grote ziekenhuizen over meer gespecialiseerde teams, uitgebreidere faciliteiten en bijvoorbeeld een bloedbank die onmiddellijk beschikbaar is. Achteraf ben ik blij dat ik naar haar heb geluisterd.

Mijn bevalling verliep gecompliceerder dan verwacht. Op momenten waarop snelheid essentieel was, stonden alle specialisten klaar. 

Die ervaring heeft me geleerd hoe snel een bevalling kan veranderen van een natuurlijke gebeurtenis naar een medische situatie waarin elke minuut telt. Natuurlijk verlopen de meeste bevallingen zonder problemen, maar ik heb ervaren hoe belangrijk het kan zijn om direct toegang te hebben tot gespecialiseerde zorg wanneer dat nodig is. Grappig genoeg ben ik zelf thuis geboren en heeft mijn moeder daar hele goede herinneringen aan, maar ik zou zelf dus niet snel een thuisbevalling overwegen – en in Spanje is dat ook zeer ongebruikelijk.

Langer blijven, rustiger landen

Na alle drie mijn bevallingen bleef ik minimaal drie dagen in het ziekenhuis. In die periode werden zowel de baby als ikzelf regelmatig gecontroleerd. Er was aandacht voor herstel, borstvoeding en alle vragen die je als nieuwe ouder hebt. Naast de controles overdag, werden er natuurlijk ook ’s nachts rondes gedaan en even meegekeken hoe het ging. Juist dat gaf een veilig en fijn gevoel, dat je er tijdens de nachtelijke voedingen en soms onwennige momenten, niet alleen voor stond. De verpleegkundigen waren warm en betrokken, en namen echt de tijd om te helpen en gerust te stellen. 

Voor iemand uit Nederland kan het misschien vreemd klinken om zo lang in het ziekenhuis te blijven. Ik hoor soms verhalen van vrouwen die na een bevalling in het ziekenhuis midden in de nacht alweer naar huis gingen. Voor mij is dat – vanuit mijn Spaanse ervaringen- echt onvoorstelbaar, en als ik dat hier vertel dan denken Spanjaarden ook echt dat ik een slechte grap maak.

Geen kraamzorg, maar wel 24-uurs ondersteuning in het begin

Het grootste verschil met Nederland is dat Spanje geen kraamzorg kent zoals wij die kennen. Er komt dus geen kraamverzorger thuis. In plaats daarvan is er juist die 24-uurs ondersteuning in het ziekenhuis de eerste dagen. De gynaecoloog controleert in die dagen vooral of het herstel van de moeder goed verloopt: of de baarmoeder goed terugkrimpt, het bloedverlies normaal is en of lichamelijke functies zoals plassen weer op gang zijn. Ook is er aandacht voor hoe het emotioneel gaat in de eerste dagen na de geboorte.

Eenmaal thuis neemt het CAP (Centre d’Atenció Primària, waar ook de huisarts onder valt) de verdere begeleiding over. Hier wordt de baby regelmatig gecontroleerd, gewogen en gevaccineerd, en kunnen ouders terecht met vragen over de ontwikkeling en verzorging van hun kind. Daarmee vervult het grotendeels dezelfde rol als het consultatiebureau in Nederland.

Daarnaast speelt familie in de Spaanse cultuur een belangrijke rol in de eerste weken na de geboorte, met veel dagelijkse ondersteuning, ook in het huishouden en bij het koken.

Een zachte landing

Juist op die eerste dagen in het ziekenhuis kijk ik met veel warmte terug. Het voelde als een kleine bubbel waarin alles even vertraagde: eerst bijkomen, tijd om te herstellen, rustig opstarten met de baby, wennen aan elkaar, zonder haast of druk van buitenaf. Zelfs na mijn derde bevalling, wanneer je inmiddels soort ervaringsdeskundige bent, vond ik het fijn om nog even in die bubbel te blijven met alleen de newborn. 

Tegelijkertijd besef ik dat elke ervaring – en zeker een bevalling – heel persoonlijk is. Als ik mijn bevallingen in Nederland had gehad, dan was dat mijn referentiekader geweest en had ik dat ongetwijfeld net zo positief ervaren.

Toch blijft het interessant om de verschillen tussen landen te horen. We kunnen denk ik altijd van elkaar leren, en elke situatie heeft zo zijn voor- en nadelen. Ik kan me bijvoorbeeld voorstellen dat het voor expats in Spanje een heel ander verhaal is, omdat zij mogelijk de steun van familie in die eerste weken moeten missen.

Ik ben heel benieuwd naar de ervaringen van andere wereldwijven. Wat heeft jullie tijdens een zwangerschap in het buitenland – of juist in Nederland – het meest verrast?