Vallen en opstaan hoort erbij maar in Italië ben ik thuis

Vanochtend vroeg rond een uur of 6 zaten we met een bak koffie voor het huis. Vast ochtendritueel, de honden het land op en wij een bakkie koffie voordat we met de dag gaan beginnen. Het is het mooiste moment van de dag want in de verte zie je de zon opkomen; het is nog niet te heet en de natuur komt tot leven. We bespreken meestal even wat we die dag zullen of moeten gaan doen. Soms zijn er verplichtingen, maar vaak ligt de dag ook nog helemaal open. 

De afgelopen jaren was een tijd van vaak vallen en weer opstaan, maar ik geloof dat we nu echt thuis zijn in Italië.

Blijven of terug naar Nederland?

Vanochtend nog zei mijn man tot mijn verbazing wat een voorrecht het eigenlijk is dat we hier mogen wonen en leven. Dat was voor het eerst dat ik hem dit hoorde zeggen. Een jaar geleden werd er vaak getwijfeld of we wel in Italië moesten blijven en emigreren wel zo’n goed idee was. Hoe vaak we niet tegen elkaar zeiden: “we gaan weer terug naar Nederland. Dit hele emigratiegebeuren is niets voor ons,” Nu waren de afgelopen vier jaar ook wel erg stressvol. De conflicten met onze vorige buurvrouw, advocaten en een huis en een dorp waar we ons absoluut niet thuis voelden.

Deze periode is ons niet in de koude kleren gaan zitten en zoals mijn man af en toe zei, het heeft ons geknakt. Er was nog weinig over van de personen die we waren toen we uit Nederland vertrokken. Het plaatje wat we voor ogen hadden toen we gingen emigreren kwam niet overeen met de realiteit. Het is alleen lastig als je in zo’n situatie zit om de vinger erop te leggen. Wat maakte nou dat we niet happy waren en niet lekker in ons vel zaten? Was het de emigratie? Het dorp? De buurvrouw? Toch het huis, of kwam het doordat we met pensioen waren en we weer een nieuwe invulling aan ons leven moesten geven? Allemaal vragen die we ons dagelijks stelden, maar geen antwoorden op wisten.

De boel verkocht en toch opnieuw beginnen

Tot je op een gegeven moment op een punt komt en concludeert dat er iets moet gebeuren en dat je zo niet verder kan doormodderen. We waren totaal verlamd geraakt en wisten niet meer hoe we het tij moesten keren. We kwamen nog maar weinig de deur uit en haalden geen plezier meer uit de dingen. Dit was niet het leven wat we voor ogen hadden. Van mijn zelfvertrouwen, maar ook van die van mijn man, was niets meer over. Als ik naar de persoon in de spiegel keek dan herkende ik mezelf niet terug en vroeg ik me regelmatig af: “wie is die vrouw?” Maar terug naar Nederland, nee zover waren we nog niet. Bovendien zou dat ook niet makkelijk zijn.

De situatie met de buurvrouw bleef maar dooretteren waardoor we op een gegeven moment de tuin zelfs niet meer ingingen. Het dorp voelde beklemmend en het huis was mooi, maar voelde niet als een thuis. Conclusie, we verkopen het huis. Een beslissing die we vrij impulsief namen maar het voelde als het enige juiste op dat moment. In ieder geval weg uit de omgeving waar we niet happy waren. Ons huis werd gelukkig vlot verkocht en we hadden snel een klein huis op het platteland gevonden, waar nog wel het een en ander moest gebeuren. 

De juiste beslissing

Nu zijn we ongeveer een klein jaar verder en ik moet concluderen dat het de juiste beslissing was. Mijn zelfvertrouwen is weer terug en ik onderneem weer dingen. Het is voor het eerst dat ik het gevoel heb dat Italië nu mijn woonland is. Ik merk dat ik me hier thuis voel en niet meer met één been in Nederland sta. Ik sta nu ook meer open om de mensen en de gewoontes te leren kennen. Weet waar ik zijn moet als ik iets nodig heb. Zo heb ik inmiddels een nieuwe kapper, pedicure en dergelijke gevonden. Eindelijk begin ik mijn leefgebied uit te breiden en zie dat er zoveel meer te zien en te doen is hier in het hakje van de laars.

Toen we nog in het dorp woonden was ons leefgebied vrij beperkt. Onze bezigheden beperkten zich tot een straal van 30 km rond het dorp en dat was het. Misschien dat dat ook kwam door mijn gebrek aan zelfvertrouwen op dat moment. Nu ga ik er veel meer op uit en draai ik mijn hand er niet voor om als ik naar een bepaalde winkel moet rijden, die 50 km verderop ligt. Ik rij hier rond alsof ik er al jaren woon, leer de weg en de dorpen kennen. Zelfs de Italiaanse rijstijl valt me niet meer op! Ik erger me er in ieder geval niet meer aan.

Wat we ook gemerkt hebben is dat ons sociale leven erop vooruit is gegaan. Regelmatig komen vrienden langs of ga ik even een bakkie doen bij een vriendin. Het zijn nog wel steeds Nederlandse vrienden, maar dat vind ik ook wel fijn. Praat toch net even makkelijker want zij zitten ook in hetzelfde emigratie proces en de humor van Nederlanders is toch net even anders dan van de Italianen. 

Mijzelf hervonden in mijn thuis: Italië

Maar waar ik nog het meest blij mee ben, is dat mijn zelfvertrouwen terug is en ik weer een beetje die persoon ben geworden die ik in Nederland was. Ik kijk nu in de spiegel en herken mezelf weer. Ook heb ik weer aandacht voor mijn kleding en gezondheid. Iets wat toch wel aardig in het slop was geraakt. En ik bijt weer meer van me af als ik het ergens niet mee eens ben! Zo zei ik een paar jaar geleden nog vaak ‘ja en amen’ en had ik vaak het gevoel dat ik over me heen liet lopen. Die tijd is voorbij en ik laat het kaas niet meer van mijn brood eten. Momenteel zitten we midden in de verbouwing en ik merk dat we veel vaker ‘nee’ zeggen, als het niet gaat zoals we het willen. Even wennen in het begin, dat woordje ‘nee’ (ook voor de Italianen), maar het voelt alsof we weer voor onszelf opkomen. 

Dus na vijf jaar kunnen we denk ik eindelijk wel de conclusie trekken dat we geland zijn in onze nieuwe woonland. Aan Nederland denk ik bijna nooit meer en het gevoel van heimwee wat vaak opborrelde, heb ik niet meer. Het waren pittige jaren maar we zijn er sterker uitgekomen met zijn tweetjes. En dat mijn man vanochtend constateerde dat we het toch maar goed voor elkaar hebben, kan ik alleen maar beamen. Er zullen in de toekomst best nog wel de nodige hobbels te nemen zijn, maar ik denk dat we daar nu meer tegen opgewassen zullen zijn door de ervaringen van de afgelopen jaren. In ieder geval zijn we blij dat we doorgezet hebben en Italië nu zien als ons thuisland.