Expeditie Arctic Circle – Dans met de golven

Wereldwijf Ruth neemt je de komende weken mee op een heel bijzondere reis die ze via de Wereldwijven met jullie deelt. Ze ging mee op avontuur naar de Arctic Circle met een groep van onderzoekers, kunstenaars, educatoren en innovatoren. En zoals ze het op haar eigen website Nest of Kin mooi verwoord: “Soms mag ik op avontuur; door erover te schrijven leer en analyseer ik wat ik meemaak en hoe ik dat geleerde weer in kan zetten.”

Lees mee in alweer haar zesde blog van deze bijzondere reis: een expeditie vaar de Arctic op de driemaster Rembrandt van Rijn

Mee met Rembrandt van Rijn

Ik sta voor de Rembrandt van Rijn, een driemaster van bijna 50 meter lang. Het voelt op de één of andere manier passend dat ik voor mijn artist in residency aan boord ga van een schip dat de naam draagt van een Nederlandse kunstenaar. Ik denk dat de man zelf extatisch zou zijn geweest met al het prachtige licht waarmee je in het Arctische gebied kunt werken.

Nadat we even later de bemanning hebben ontmoet, worden we allemaal naar onze hutten gestuurd om ons te installeren. In mijn hut vind ik ook mijn kamergenoot, een beeldhouwster die oorspronkelijk uit Ierland komt, maar nu in Canada woont. We kletsen even en vragen ons af of we aan elkaar gekoppeld zijn omdat we allebei Europese meisjes zijn die in de wildernis wonen.

Binnen enkele minuten giechelen we om de spullen die we beiden hebben meegenomen en de gedachten die we van tevoren hadden over deze vreemde groep kunstenaars in het Arctische gebied. Daarna ordenen we samen onze spullen en versieren onze hut van 2 bij 3 meter. Het geeft me een gemoedelijk gevoel: ik denk dat ik goed samen ga met deze dame; als het plezier dat we nu al hebben de norm is, zal onze kamer een heel fijn thuis zijn de komende tijd.

Mooi rood is niet lelijk (maar van levensbelang)

In onze hut heeft ieder van ons een eigen bed, weliswaar in stapelbedstijl; we delen een kledingkast en een ieniemienie kleine badkamer. Naast mijn bed is een klein boekenplankje. Ik zet er de verschillende boeken op die ik heb meegenomen, allemaal met als thema het Noordpoolgebied, alsmede mijn tekenmateriaal. Ik tracht al mijn spullen op te bergen, maar mijn grote rode laarzen passen nergens en staan nu nogal schreeuwerig midden in onze kleine ruimte. Gelukkig matchen ze goed bij het rode reddingsvest dat we allemaal hebben gekregen en die aan de muur van onze kamer hangt.

Vanaf nu mogen we het schip alleen verlaten met dat reddingsvest aan: strak om de taille en altijd vastgemaakt met de kruisband. Dit, net als het aan- en afmelden, zijn strikte instructies van onze kapitein. Een lijst met al onze namen, met achter elke naam een klein magneetje, dient als presentielijst. Wanneer iemand van ons het schip verlaat, bijvoorbeeld voor een activiteit, moet diegene het magneetje van ‘in’ naar ‘uit’ verplaatsen. Dit geeft een duidelijk overzicht van wie er aan boord is en wie we niet mogen vergeten op een ijsschots, bergtop of verlaten strand.

Als alles geregeld is en we allemaal gesetteld zijn, vaart het schip langzaam de haven uit. De eerste 24 uur varen we op open zee.

Zeeziek

Na de eerste opwinding van het aan boord zijn en het ontmoeten van zoveel nieuwe, interessante mensen, wordt het duidelijk dat de zee onze vrolijkheid heeft ontnomen. Eén voor één verdwijnt onze groep langzaam van het toneel: zeeziekte heeft toegeslagen. En tegen de tijd dat het avondeten wordt geserveerd, zijn we nog maar met een handjevol mensen over: we proberen wat van het heerlijke eten binnen te krijgen en te houden, terwijl we dansen met de golven. In mijn achterhoofd, hoor ik de woorden van mijn zeilende vader: “Als je je misselijk voelt, kies dan een punt aan de horizon en blijf ernaar staren. Dan komt het wel goed.”

Ik haast me naar boven, naar het voordek van de boot. Twee houten stoelen staan voor één van de masten gepositioneerd. Ik plof neer en slik hard. “Ademhalen, Ruth!” Mijn ogen speuren de horizon af naar een goed punt; een duidelijk punt wat ik kan vasthouden. Terwijl ik dat doe, registreert het deel van mijn hersenen dat nog wel controle heeft het prachtige landschap waar we langs varen. Wauw! Tot nu toe was ik alleen in en rond Longyearbyen geweest, maar nu we op het water zijn, realiseer ik me de uitgestrektheid van deze plek. Op de achtergrond verdwijnen de geluiden, geuren en visuele herinneringen van de menselijke samenleving rap. Voor ons ligt openheid, leegte (ik kom er al snel achter dat dit niet waar is! Daarover later meer!) en het niet-weten.

Dans met de golven

Een tijdje bewonder ik de ene na de andere spitse berg die voorbijglijdt. De zeilen zijn nu volledig gehesen en de wind blaast ons met volle kracht over het donkerblauwe water van de Arctische Oceaan. Hoewel ik hier zo lang mogelijk op mijn stoeltje op het dek wil blijven, voel ik dat mijn maag rust nodig heeft. Met tegenzin verlaat ik het dek en vertrek naar mijn hut. Plat liggen helpt mijn lichaam bij het wennen aan de bewegingen van het schip. Ondertussen zie en hoor ik de golven hard tegen ons patrijspoortje slaan. Afgezien daarvan, en de lage hum van de generator van het schip, is het angstvallig stil. Al mijn scheepsgenoten zijn naar bed gegaan; in onze hutjes proberen we ieder uit alle macht onze zeebenen te vinden.

Ik kan niet geloven dat onze eerste dag er alweer op zit!

Dit blog is eerst verschenen op Ruth’s eigen website Nest of Kin waar ze al haar (werk)ervaringen op een plek deelt met de wereld. Wil je meer hierover weten? Lees dan ook het artikel van Ruth over haar eigen bedrijf en website: Nest of Kin.