Mijn verlangen en zucht naar de Libische horizon

Wereldwijf Yvonne heeft Libië alweer jaren geleden moeten verlaten. Een moeten dat tot op de dag van vandaag vele vragen kent. Met pijn denkt ze dagelijks terug aan de jaren dat ze er woonde en zoveel mensen ontmoette die haar tot op vandaag nog steunen. Een land dat veel turbulente tijden heeft gekend, maar waar zoveel verscholen schoonheid te vinden is.

Lees en zucht mee: verlangen naar de Libische horizon

Met heimwee in Nederland

Het vergezicht, een ruimte zonder beperkingen. Waar ik vroeger als kind dacht mijn vreugde te halen door het spelen in het bos naast mijn huis, blijkt jaren later dat de ruimte aan de rand van het bos mij het meeste rust heeft gegeven.

De Groningse vergezichten. De enorme velden met de horizon ver weg. De openheid waar alles mogelijk is en kan groeien. Een openheid die ik terugvind aan de rand van meren, rivieren en zeker de zee. Dat samen met de beweging van het water. Het geloof van mogelijkheden, van beweging, de basis in mijn leven. Dat ook z’n weg heeft gevonden in mijn werk als verandermanager.

Terwijl ik met heimwee in Nederland ben, met pijn dagelijks zoekend naar mijn weg terug naar Libië. Nog steeds niet wetende wat er zich afspeelt met mijn leven. Of welke krachten mijn weg terug naar ‘huis’ belemmeren, krijg ik ondertussen bijna dagelijks een video van de zonsopgang aan de kust van Libië. Op vrijdag aangevuld met een gezamenlijke familie lunch met couscous. Mijn horizon, ver weg en toch zo dichtbij.

Verlangen naar de Libische horizon

Met een enorm tanende gezondheid is er voor mij nu maar één vergezicht waar ik naar verlang. De ruimte, het vergezicht van de Sahara. De rust, om alle stress weg te laten vloeien in het zand. De ruimte om het verleden te laten te rusten en een toekomst te kunnen realiseren. De plek waar ik heb geleerd hoe klein we als mens zijn en de horizon dichtbij en toch ver weg is. Waar je voelt een minuscuul onderdeel te zijn van een groot geheel. Waar als je in de avond naar boven kijkt, denkt dat je alle sterren kan plukken en dan toch ….

In de dag besef je in de geschiedenis te zitten, maar weet je ook dat de wereld open ligt. Een wereld die we dienen te beschermen. Een wereld waarin we moeten leren met minder te moeten te gaan doen om ieder gelijke kansen te gunnen. In mijn laatste jaren bestaat mijn bezit uit één koffer en een tas. Met duizenden mensen die mij dagelijks steunen. Mensen die duizenden kilometers verderop zijn, maar mij toch dagelijks nog steunen. Mij hun vertrouwen schenken. Die horizon, het is ver weg en dan toch … zal deze ooit weer dichtbij komen? Alles is mogelijk en tot op vandaag is alles ook nog in beweging.

Met blijdschap, maar ook met pijn zie ik hoe langzaam aan meer mensen Libië bezoeken tijdens hun vakantie. Genieten van de pracht dat dit land hen biedt, maar nog meer van de geboden warmte van de mensen die er wonen. Mijn horizon, dat meer mensen leert kennen. Een horizon dat ik ieder gun, maar dan binnen handbereik.