Expeditie Arctic Circle (7) – Het smaakt naar zoveel meer!

Wereldwijf Ruth neemt je de komende weken mee op een heel bijzondere reis die ze via de Wereldwijven met jullie zal delen. Ze ging mee op avontuur naar de Arctic Circle met een groep van onderzoekers, kunstenaars, educatoren en innovatoren. En zoals ze het op haar eigen website Nest of Kin mooi verwoord: “Soms mag ik op avontuur; door erover te schrijven leer en analyseer ik wat ik meemaak en hoe ik dat geleerde weer in kan zetten.”

In alweer haar 7e blogpost beginnen de verschillende projecten en doel van deze expeditie steeds meer vorm te krijgen. Maar nog niet echt voor Ruth…

Steeds meer thuis op de boot

Na een goede nachtrust is het schommelen van de boot weer rustgevend geworden voor me. Ik voel me niet langer wankel op mijn benen en mijn medepassagiers lijken zich ook beter te voelen. Het is een nieuwe dag tussen het ijs!

Een dag op de boot begint om 7.40 uur met het zacht wekken door onze expeditieleider: “Goedemorgen… Goedemorgen… Goedemorgen…” gevolgd door een kort bericht over de locatie, het weer of iets heel anders dat interessant is. De meeste ochtenden ben ik al buiten op het dek als dit bericht via onze luidsprekers wordt omgeroepen. Mijn lichaam is zo gewend aan het lopen met de honden in de ochtend, dat ik in plaats daarvan nu vroeg naar de brug loop. Daar val ik de bemanning lastig met vragen over kaarten en statistieken van onze reis. Menig ochtend mondt dit uit in een langer gesprek over het leven en het leven op een schip. Ik geniet erg van deze kleine momenten, die in dit geval niet per se over kunst gaan.

Ons ontbijt wordt om 8.00 uur geserveerd in de eetzaal. De eetzaal is de grootste ruimte aan boord en biedt plaats aan zes lange tafels, allemaal met een dikke rand zodat borden en kopjes er niet af kunnen glijden als het weer ruw is, en met banken aan weerszijden. Er staat ook een grote koffiemachine, een belangrijk element dat het hoofd van velen aan boord boven water houdt. Na het ontbijt is het tijd voor een korte bijeenkomst, waarin de dag wordt besproken: waar we naartoe gaan, wat we gaan doen, welke geschiedenis/andere dieren/leuke weetjes/ideeën belangrijk zijn om te weten.

Veiligheid is prioriteit in deze expeditie

Vandaag maken we een korte landing, zodat we aan onze projecten op het land kunnen beginnen. Het schip ligt daarom voor anker in een kleine baai. Vanaf het schip worden we met zodiacs aan land gebracht. Daar vormt ons gidsenteam – bestaande uit drie dappere mensen – een driehoek: de ruimte tussen hen dient als perimeter. Deze perimeter is wederom een veiligheidsmaatregel tegen ijsberen. De grote witte beren leven overal op het eiland en onze gidsen zijn daarom altijd op hun hoede. We gaan niet voorbij hun perimeter, maar blijven voortdurend in de nog steeds zeer ruime zone ertussen.

Zodra we allemaal aan land zijn gebracht, krijgen we twee uur de tijd om op het land te werken. Anders gezegd: om op de sneeuw te werken. Op Spitsbergen kun je niet zomaar overal aan land gaan en als je dat al doet, mag je enkel op sneeuw lopen: de toendra zelf is zo kwetsbaar dat mensen geweerd worden op de vegetatie te lopen.

We verspreiden ons daarom over de sneeuwvlakte en zoeken ieder een plekje binnen de afgebakende zone. Sommigen van ons hebben ervoor gekozen om een van onze gidsen wat hoger op te volgen en zitten nu op een heuvel te tekenen, schilderen of schrijven. Anderen zijn gefascineerd door de gletsjer waar we op uitkijken en zijn begonnen met filmen of maken audio recordings van de geluiden om ons heen op.

Verdwaald in observaties

Ikzelf ben een beetje verdwaald, merk ik. Mijn project hier, naast het lezen voor mijn onderzoek, is het ontwikkelen van een jeugdtheatervoorstelling. Dit is een proces dat – vooral in het begin – zich voornamelijk in mijn hoofd afspeelt. Het is het werken aan een verhaallijn, het bedenken van personages, het zoeken naar thema’s en boodschappen om over te brengen. Deze verschillende elementen van het proces ontstaan in de loop van de tijd; stil zitten om die elementen uit de lucht te plukken werkt niet. Iedereen om me heen, tenminste zo lijkt het, is echter druk bezig met het maken van kunst; ze maken echte dingen met echte materialen.

Ik voel me plotseling een soort imposter: als één van de anderen nu naar me zou kijken, zouden ze me alleen maar zien rondhangen aan de rand van de sneeuw met een paar kleine alken. Deze kleine zwarte vogeltjes voeren hun eigen kunst voor me op. Ze bewegen zich zo soepel en in zulke prachtige formaties door het water dat elk koninklijk ballet ter wereld zich zou kunnen schamen. Als ze geen solo- of groepsformatie uitvoeren, dansen ze duetten; bovendien praten ze voortdurend met elkaar. Het is een waar plezier om ze te zien én te horen; ik ben dankbaar dat ik hun publiek mag zijn; ze laten mijn twee uur op het land voorbij vliegen.

Dit smaakt naar zoveel meer!

Op weg terug naar de zodiac zie ik een paar pootafdrukken in de sneeuw. Een maand geleden deed ik mee aan een ‘track & sign evaluatie’ in Canada, tijdens deze evaluatie wordt je gevraagd om de sporen van andere dieren te lezen en de tekens van andere dieren te ontcijferen. Ik hurk neer en bekijk de afdrukken in de sneeuw wat beter. Het is geen vogel: hier heeft een zoogdier gelopen.

Op Spitsbergen leven slechts drie zoogdieren op het land: rendieren, ijsberen en poolvossen. Ik houd mijn hand naast één van de voetafdrukken in de sneeuw: de kleine afmetingen en de hondachtige kenmerken van de afdruk onthullen dat een poolvos hier heeft rondgedwaald, op zoek naar eieren; misschien in de hoop een klein vogeltje te vangen. Mijn maag knort. Ik kan ook wel wat eten gebruiken, maar liever geen eieren of vogel voor mij.

Terug aan boord krijgen we een heerlijke warme lunch. Na een paar uur in de kou zitten is warm eten een zeer welkom kado. Naast water, koffie en thee, vloeien de gesprekken in de eetzaal rijkelijk. We zijn allemaal onder de indruk van deze eerste landing; het gevoel van isolement; de inspiratie van de ijsformaties die om ons heen in de zee drijven; de wisselwerking van licht, mist en sneeuw.

Dit alles smaakt naar zoveel meer!

Dit blog is eerst verschenen op Ruth’s eigen website Nest of Kin waar ze al haar (werk)ervaringen op een plek deelt met de wereld. Wil je meer hierover weten? Lees dan ook het artikel van Ruth over haar eigen bedrijf en website: Nest of Kin.