(G)een antwoord op wederkerende vragen

Wereldwijf en gastschrijver Luka Van De Aarde is begonnen aan haar eigen pelgrimstocht op weg naar het Heilige Land, vanaf haar woonplaats in België, en langs de Via Francigena door Italië. Ze reist te voet en heeft geen idee hoe lang die tocht gaat duren want ze wandelt op haar eigen tempo.

Onderweg krijgt ze vragen van de mensen die ze ontmoet en die uitnodigen tot het schrijven van een antwoord.

Hoeveel kilometer wandel je per dag?

Dit is zonder twijfel een van de meest gestelde vragen tijdens mijn pelgrimstocht. Mijn standaardantwoord? “Ik doe niet aan kilometers, ik doe aan goeie momenten.” Het klinkt misschien als een ontwijking, maar voor mij is dat de kern van mijn reis.

Ik begon met een slakkenhuis achter mij aangebonden. Een symbool van vertraging. Maar ook van het gewicht van het verleden dat we met ons meedragen. Bewust vertragen is in onze wereld niet alleen een luxe, maar ook een noodzakelijkheid. Stilstaan kan een anker zijn in een stroming van snelheid, effectiviteit en productiviteit. Een zenuwstelsel uitgeleverd aan gehaastheid en prestatie-denken maakt ziek. Op grote schaal veroorzaakt dit een gevaarlijke tunnelvisie. Men vergeet om zich heen te kijken, de schoonheid en rust te zien die er altijd is. Het lange termijn denken verliest haar kracht, waardoor besluiten en acties gebaseerd zijn op adrenaline en angst. Met alle gevolgen van dien.

Voor mij gaat wandelen niet over het meten van tijd en afstand (chronos), maar over het creëren van stilte waarin mooie momenten zichtbaar worden (kairos).

Tijd versus het moment

Chronos (uit het Grieks) verwijst naar de lineaire, meetbare tijd — de tijd zoals we die op een klok zien. De kwantitatieve tijd die we meten in seconden, minuten, uren en dagen. Kairos daarentegen betekent het juiste moment, de kwaliteit van een bepaald moment dat zich aandient. Het is de tijd van de gelegenheid, de ‘geschikte’ of ‘wezenlijke’ tijd waarop iets gebeurt of gedaan wordt.

Op weg naar Compostela ontdekte ik in 2023 de magie van de kairostijd. Dingen dienden zich aan op het juiste moment. Van zodra ik de leegte toeliet en controle losliet kwam de magie mijn leven binnen. Het gaat er om mezelf te verankeren in dat soort tijdswezen.  Het is een vorm van stille en trage rebellie. Dit vertaalt zich op deze tocht richting het Heilige Land. Nog steeds in Noord-Frankrijk krijg ik de kans deze tekst neer te typen in een prachtig huis, waar ik een eigen kamer kreeg toegewezen, met laptop. Waar ik net mijn versgewassen kledij heb opgehangen. Ik mag deze magische plek, gelegen aan het kerkhof van Alliancelles, beschouwen als een thuis. Zo warm en welkom heb ik me nog nergens gevoeld.  

Het is precies wat ik nodig had, op meerdere niveaus: praktisch, lichamelijk en emotioneel. Mijn innerlijk kind krijgt hier de zorg en aandacht waar het zo naar verlangt. Alles kan gezegd. Uitgedrukt. Elk moment krijgt op dit pad een ongeëvenaarde meerwaarde. De tijd verdwijnt.

Hoe ben je op het idee gekomen om helemaal alleen zo’n tocht te maken?

Dat idee ontstond al tijdens mijn kindertijd. Ik ben opgegroeid in een bergketen in Portugal, op een camping waar ik vooral buiten leefde. De verhalen van reizigers rond het kampvuur hebben bij mij een grote indruk achtergelaten. Zo ontstond een kinderdroom: zelf op reis gaan, het onbekende tegemoet en ontdekken. Bovendien was ik dol op de avonturen van Robert en Bertrand, twee vagebonden die samen met Joeki het onrecht in de wereld bestreden. Stripfiguren die me raakten door hun solidair meeleven met de plaatselijke bevolking. Vaak leefden ze in erbarmelijke omstandigheden waarbij hun rechtvaardigheidsgevoelens, empathie en vernuftigheid de zaken recht aandeden. Schrijvers als Milan Kundera en Paulo Coelho hebben mij ook geïnspireerd.

Op mijn negentiende kreeg ik een ernstige vorm van reuma en belandde ik in de invaliditeit. Ik kon nauwelijks langer dan een uur per dag rechtop staan of wandelen.

In die periode zei ik tegen het universum: “als ik hiervan genees, volg ik zonder twijfel mijn dromen”. Tegen alle verwachtingen in vond ik de oorzaak van mijn ziekte en herstelde ik na zeven jaar chronische pijn. De pelgrimstocht naar Compostela in 2023 voelde als de fysieke voltooiing van dat genezingsproces. Deze tocht naar het Heilige Land gaat nog een stap verder: ik laat los, vertraag en stel me open voor het mysterie en de wonderen die zich onderweg aandienen. Bovendien voelde ik een groeiende noodzaak om mijn kleine stappen te verbinden met een groter verlangen naar menselijkheid in een onrustige wereld.

Wandelen is een vorm van traumatherapie

Voor mij heeft wandelen iets van EMDR. Een vorm van traumatherapie. De cadans van het stappen helpt mij om het verleden opnieuw in beweging te brengen en de lading ervan te verzachten. Te voet pelgrimeren is mijn manier om voor vrijheid en vrede te staan. Ik geef het kind in mijzelf waar ze altijd van gedroomd heeft en probeer te leven in harmonie met mijn lijf, zenuwstelsel, ziel en hart. Ergens op mijn levenspad ben ik getransformeerd van een nieuwsgierige atheïst naar een gelovige ziel. Eerst door het verstand die geworteld zijn in de filosofie en gekruid door verschillende culturen. Daarna pas met het gevoel.

Mijn vader had het niet zo op religie, noch op eender welk opgelegd gezag. Dat ik een deel van zijn as nu uitgerekend naar de Dode Zee wil brengen, voelt als een kosmische grap. Hij was een rebel. Ik blijkbaar ook. Misschien is dit wel een laatste vorm van plagerij naar hem toe. Al sluit ik niet uit dat hij er zelf ook de hand in heeft.

Rouwen is gelukkig niet enkel rauw. Het kan ook een duwtje in de rug zijn. Of een knipoog.

Gastschrijver en wereldwijf Luka van de Aarde in een notendop

Luka is geboren in West-Vlaanderen, opgegroeid in de Serra da Estrela in Portugal, terug verhuisd naar België en studeerde aan de Vrije Universiteit Brussel. Ze wandelt de wereld rond als pelgrim en clown voor verbinding en vrede. Behalve Luka op dit platform volgen, kan dat ook via haar eigen blog waar je haar blogs, schilderijen en andere rariteiten kan vinden

Of zoals Luka zichzelf graag omschrijft:

• Een Lever – Ik leef intens in het nu met al mijn emoties. Zo haal ik de toxische belasting weg tussen de organismen op aarde. Ik probeer de omloop tussen mensen te reinigen
• Een Schilderaar – Ik schilder, raar maar waar. Mijn schild als zelfbescherming is raar.
• Een Woordenaar – Ik probeer met woorden de realiteit te omschrijven, waardoor ik de realiteit zoals ze is vermoord.
• Een Terra-Pi-neut – Ik leef op aarde en voel me daardoor wel eens de pineut, net als alle anderen. Daarom voel ik compassie en wil ik mijn kennis en kunde delen of vermenigvuldigen met degene die in hun kennis kunnen geloven. Al weten we allemaal net zo min als de rest waarom we de pineut zijn. De som van alle (geloofs-)overtuigingen is gelijk aan het leven op Aarde.
• Een Gekker (in t West-Vloams) – Mijn gekkigheid doet wel eens gek, zo hack ik de programmering van het mensenbrein, opdat ze tilt slaat. Haal mensen even uit hun conditionering om te ontdekken en onderzoeken wie we echt zijn.

Benieuwd naar haar voorgaande blog? Dat kun je hier teruglezen.