Zomerslaap in het hakje van de Italiaanse laars

Eind juli, het is warm en vochtig buiten. De thermometer staat op 38 graden en er waait een matig windje uit het zuiden of te wel de welbekende sirocco. Deze wind brengt in de zomer nooit veel goeds, veel vochtige lucht en het lijkt of je continu in een sauna zit. 

Buiten is het niet uit te houden en zelfs de honden zijn met geen stok de deur uit te slaan (niet dat wij ze slaan hoor). Eigenlijk is het tijd voor een lange zomerslaap…

Tijd voor de zomerslaap!

Ze zoeken koele plekjes in het huis en gaan in de rust en slaapstand. Ik zeg tegen Roberto dat honden eigenlijk van nature weten wat goed voor ze is en hoe te reageren op deze temperaturen. Wij zijn gauw geneigd om gewoon door te gaan met de dagelijkse bezigheden, terwijl dat eigenlijk niet te doen is. Even het terras vegen en het water gutst uit je poriën. De flessen water zijn niet aan te slepen en douchen helpt ook niet meer. 

Dus waarom niet een voorbeeld aan de honden nemen en gewoon even in de ruststand gaan? Bij de ventilator een boek lezen, een spelletje of gewoon een middagdutje doen. Waarom zou ik me daar schuldig over moeten voelen? Waarom heb je altijd het gevoel dat je iets moet doen of ondernemen? Soms gaat dat gewoon even niet. Dus je zult je erbij neer moeten leggen dat het nu even niet gaat. Maar dat is nogal lastig als je de werklui buiten wel aan je huis ziet werken.

Weer of geen weer, het werk gaat door

Ik durf dan ook niet in de loungeset onder de boom te gaan zitten want ik schaam me daar dan enorm voor. Zij werken in die bloedhitte en ik met een koel drankje onder de boom. Ook heb ik best vaak de neiging om naar ze toe te lopen en te zeggen: “ga asjeblieft naar huis, want het is veel te heet.” Maar daar ga ik niet over en je hoort de mannen ook niet mopperen. Ze doen gewoon hun ding en zijn dat nou eenmaal gewend. Als je bij hoge temperaturen niet doorwerkt, dan zit je in Italië denk ik een paar maanden zonder inkomen.

Nee, de maanden juli en augustus zijn niet mijn favoriete maanden en ik vergeet elk jaar weer hoe heet het hier kan zijn. Maar het zijn niet alleen de temperatuur en de inactiviteit die maken dat ik hoop dat deze maanden gauw voorbij gaan. Ook de natuur is niet op zijn mooist en alles verdort en gaat dood. In het begin probeer je nog als een gek de planten levend te houden door ze dagelijks water te geven, maar op een gegeven moment moet je die strijd toch opgeven. 

Wijze raad van de buurvrouw 

Nu werd mij ook door de buurvrouw, die heel veel van het land en planten weet, verteld dat je sowieso geen planten en bomen voor de zomer moet planten. De kans op misslukking is dan erg groot omdat de droogteperiode er aankomt. Ga je ze dan water geven, dan maak je de wortels lui. Die gaan dan zelf niet op zoek naar water en worden totaal afhankelijk van een gieter water elke dag. 

September, oktober is de beste tijd om de nieuwe aanplant te doen. Vaker regen en niet meer zo warm en ze dan gewoon lekker voor zichzelf laten zorgen. Jammer van de investering die ik in het voorjaar in de planten heb gedaan, maar misschien overleven een paar de hete zomer nog wel. We gaan het zien. 

(Nare) kleine beestjes 

Juli en augustus zijn ook de maanden van de krekels, vliegen, wespen en muggen. Het geluid van de krekels is mooi en geeft een zomers tintje. Alleen kan het geluid ook wel eens heel erg indringend zijn en gaan irriteren. Vooral als ze boven je hoofd zitten en jij je bijvoorbeeld probeert te concentreren op een boek. En het is net als met niet denken aan een roze olifant, hoe meer je op het geluid gaat letten, hoe indringender het wordt en je vervolgens besluit om een andere plek te zoeken.

Over muggen en vliegen valt niet veel te vertellen, die zijn bij een ieder bekend. Al is het ons wel opgevallen dat we op het land veel meer last hebben van vliegen. Je probeert de hordeuren dicht te houden en voedselresten op te ruimen, maar ze vinden toch een manier om binnen te komen of voortdurend op je te zitten. Niets helpt in de bestrijding van deze beesten. En de muggen? Je kan je inspuiten, maar het weerhoudt ze niet om soms door deze giflaag heen te breken. Resultaat is dat je ’s avonds vaak met lange mouwen en lange broek in de tuin zit. Wat dan vaak weer te warm is. 

Italiaanse zomeravonden en toeristenstroom 

Daar staat weer tegenover dat de zomeravonden wel mooi zijn. Het is vroeg donker en je ziet dan een prachtige sterrenhemel. Ik wist niet dat er zoveel sterren aan het firmament konden staan. En wat zo mooi is op een zomeravond is dat je allerlei dieren tot leven hoort en ziet komen. Er ruist van alles door de struiken en het gras, honden op het land beginnen te blaffen en de meest exotische geluiden hoor je. We moeten alleen extra op onze honden letten, zodat die niet achter alles aanschieten wat er voorbij ruist. Vooral nu er jonge vosjes of ander jong spul rondloopt.

Wat wel jammer is, is de komst van de toeristen deze maanden… Kwam ik hier zelf al 20 jaar op vakantie (en was ik de toerist), als inwoner beleef je het toeristenseizoen toch wel heel anders. Nu moet ik zeggen dat er in de afgelopen jaren ook wel het een en ander veranderd is. Ook hier in het hakje van de laars van Italië kunnen we inmiddels spreken over massatoerisme. 

‘Vechten’ om een plekje zand

Kon je een paar jaar geleden nog rustig een dagje naar het strand, nu sta je vaak in de file en vind je vervolgens geen parkeerplaats. Met een beetje pech is er ook geen plekje op het strand om je doekje neer te leggen. Het aantal vrije stranden wordt steeds minder en het huren van een ligbedje en een parasol is niet meer te betalen. Had je vroeger 2 bedjes en een parasol voor 15 euro, nu betaal je daar het drievoudige voor. Als je op vakantie bent, heb je dat er wel voor over, maar als je hier woont, is dat gewoon niet op te brengen. En dan heb ik het nog niet over de prijzen van een hapje en een drankje waar je aan vastzit. Strandtent-eigenaren verbieden je je eigen koelbox mee te nemen. Ik snap dat ze moeten leven van het toerisme, maar dit gaat toch wel heel ver.

Sinds kort hebben we op de vrije stranden het fenomeen dat je ’s avonds je parasol en stoeltjes laat staan. Op deze wijze reserveer je alvast je plek voor de volgende dag. Vergelijkbaar dus met je stoel bij het zwembad reserveren met een handdoek. Gelukkig worden nu ’s avonds de stoelen en parasols door een speciaal team verwijderd. Goed initiatief, en ik hoop dat het werkt. Kortom in juli en augustus gaan wij niet naar het strand. Dat geldt niet alleen voor ons hoor! Ik verneem het van de meeste Italianen in onze omgeving die het strand dan voor gezien houden.

In september is het hakje van de laars weer van de Italianen (en van ons). Meestal zie je al dat na 15 augustus, als het ferragosto is geweest, en de toeristen weer huiswaarts gaan. Dan kan je weer proberen of er plekjes op het vrije strand zijn. 

Als sardientjes in een blik

Maar niet alleen de stranden raken overvol, ook de toeristische dorpjes. Ik kan me nog goed herinneren toen we 20 jaar geleden hier trouwden we daarna rustig richting Otranto gingen om met de gasten een hapje te eten. Niets gereserveerd, gewoon een restaurant binnengelopen dat ons leuk leek en vragen of ze plek hadden. Dat moet je nu niet proberen. De straatjes in Otranto zijn overvol en ’s avonds loop je in colonne. In de rij, als sardientjes in een blikje, met de mensenmassa mee door de dorpsstraatjes.

Plekjes om te eten zijn moeilijk te vinden want de terrassen zijn overvol. En wat ik erg jammer vind, is dat de menukaarten met de traditionele gerechten zijn aangepast aan de smaak van de toeristen. Pizza met patat, biefstuk met sla en friet, inktvisringen, etc. Jammer, maar ook hier zie je weer dat alles aangepast wordt aan het massatoerisme. Ik snap het ook wel. De mensen die in het toerisme werken, moeten het van de zomermaanden hebben. Maar van het vroegere, oude hakje van de laars blijft niet veel meer over. Alleen in de afgelegen dorpjes kun je nog leuke traditionele restaurantjes vinden. Je moet alleen even weten waar je moet zoeken.

Ontwaken uit mijn zomerslaap

Nee, ik ben altijd blij als het weer september is en ik uit mijn zomerslaap kan komen. De natuur begint weer op te bloeien, de toeristen trekken weg en je kan weer uitkiezen waar je op het strand je doekje wil neerleggen. Rond oktober gaat alles langzamerhand weer op slot. De strandtenten worden afgebroken, de restaurants gaan dicht, het wordt weer rustig op straat en de toeristendorpen raken weer uitgestorven. Het is altijd een heel bijzonder gezicht om te zien dat de kustdorpjes die zomers bruisen van het leven, in oktober in complete lockdown gaan. Alle huizen staan leeg, misschien op een paar na, en de winkels sluiten hun deuren. Een hapje eten kan je wel vergeten. 

Het hakje van de laars herken je in het najaar, winter en voorjaar niet terug. Alles is weer tot rust gekomen en zoals de Italianen hier zeggen, Puglia is weer van ons. En ondanks dat ik weet dat ik straks weer ga mopperen op de vele regen, de kou, en dat het maar geen voorjaar wordt, heeft deze periode wel mijn voorkeur. Ik heb weer het gevoel dat ik me vrij kan bewegen en weer adem kan halen. Al zouden de winters wel wat warmer mogen zijn, want dat is iets waar ik me zwaar in vergist heb.

Ik zal nooit vergeten dat vrienden van ons een paar jaar geleden dachten te kunnen komen overwinteren hier met de caravan; na twee weken hielden ze het al voor gezien. Gelukkig hadden we ze daar al op voorbereid dus het kwam niet als een verrassing. Het hakje van de Italiaanse laars is geen overwinter gebied; daar zal je toch voor naar andere landen moeten gaan. Maar voor ons heeft de winter gelukkig ook zijn charme en leven we gewoon met de seizoenen mee. Zomers in de ruststand en de rest van het jaar lekker wandelen met de honden, werken op het land en ’s winters binnen bij de open haard. Met een warme chocolademelk, die sinds kort ook verkrijgbaar is in Italië.