Expeditie Arctic Circle (12) – De grote glimmende spiegel

Wereldwijf Ruth neemt je de komende weken mee op een heel bijzondere reis die ze via de Wereldwijven met jullie zal delen. Ze ging mee op avontuur naar de Arctic Circle met een groep van onderzoekers, kunstenaars, educatoren en innovatoren. En zoals ze het op haar eigen website Nest of Kin mooi verwoord: “Soms mag ik op avontuur; door erover te schrijven leer en analyseer ik wat ik meemaak en hoe ik dat geleerde weer in kan zetten.”

Dit is Ruth’s laatste en 12e blog van een fantastische expeditie en ervaring naar een stukje van onze wereld waar niet veel mensen komen: de glimmende spiegel van de Arctische zee.

Voor anker op 80° 20′ 43″ N, 008° 51′ 16″ E

We liggen voor anker op 80° 20′ 43″ N, 008° 51′ 16″ E. Het meest noordelijke punt waar we met de Rembrandt van Rijn kunnen komen. Vanaf hier is het enkel nog pakijs richting de Noordpool. Allemaal staan we op het dek van de boot. Stil. Verwonderd. Sommigen met tranen over hun wangen. Anderen met hun ogen dicht, luisterend naar de geluiden van de zee. Deze plek, hier aan de bovenkant van de aarde, maakt op een ieder van ons zichtbaar diepe indruk.

Ik lig in het boegnet en staar voor me uit. Zo ver als ik kan kijken zie ik drijvende ijsschotsen. Ik bemerk dat ik niet in woorden kan vatten wat deze expeditie met me doet. Dat ik bang ben dat ik met woorden mijn gevoel plat zal slaan. Maar ik weet: deze tocht heeft iets in me aangeraakt, losgemaakt, wat levens veranderend is.

Glimmende spiegel

Op de dag voordat ik wegging op expeditie zei mijn vader tegen me: “Geniet van het kijken in de grootste glimmende spiegel die je kan vinden op dit aardoppervlak”. Ik lachte naar en om hem. Omdat het zo poëtisch en vaderlijk klonk. Maar hij had gelijk. Hier op de Arctische zee heb ik in de spiegel gekeken. Heb ik gezien wat ons menselijk handelen voor invloed heeft op de toekomst. Hoe die toekomst langzaam smelt; al druppelend nieuwe vormen aanneemt, waar we het effect nog niet van kunnen overzien. Hier heb ik lijfelijk ondervonden wat verwondering en bewondering met je kan doen; nog maar eens gevoeld hoe klein wij zijn in de grootsheid van de natuur.

De unieke omgeving van de poolcirkel heeft me gegrepen; is onder mijn huid gekropen. De droge lucht, het voortdurende licht, het wiegen van de zee hebben een magisch effect op me gehad.

Het samen zijn met 30 andere kunstenaars heeft me gesterkt in mijn eigen maakproces. Me uitgedaagd te communiceren en experimenteren vanuit ‘mijn taal’; mijn creatieve en theatrale werk. Nieuwe vriendschappen hebben me hier in de ijskou tot op het bot toe verwarmd. De afwezigheid van internet en telefoon heeft me een iets doen ervaren die ik alleen nog van heel vroeger kende; heeft me laten leven in het nu. Het oneindig blauwe water, de zuivere witte sneeuw en het woeste landschap hebben me bovendien uitgedaagd nog dichter bij mezelf te komen.

Bitterzoet afscheid

Naast de spullen in mijn toch al overvolle koffer, neem ik een berg aan (nieuw) materiaal mee naar huis. Geluiden, gedachtes, ideeën, gevoelens. Materiaal om mee aan de slag te gaan; mooie dingen mee te doen en maken. Ik voel de dualiteit tussen het aan het werk willen gaan en de intense behoefte hier op 80° Noord de tijd stil te zetten. Stil te staan.

Als je me van te voren had verteld dat ik zelf in een meerweeks stuk terecht zou komen, met een (ijs)sterke regie; met de meest fantastische special effecten; met zeer uiteenlopende spelers en met de meest rake boodschappen, dan had ik je denk ik niet geloofd. Wat ik wel had verwacht, dat weet ik niet precies. Maar zeker niet dit… Deze artist in residency gaat elke fantasie te boven. Ik ben dan ook intens dankbaar voor de reis die ik heb mogen maken. Zowel richting de Noordpool, als in mijzelf. Voor het iedere dag weer mogen wensen, lachen, leren en reflecteren. En voor de directe en tastbare confrontatie ten aanzien van wat er gebeurt met onze wereld.

Als ik zo meteen in Longyearbyen van de boot stap, wacht mij de uitdaging om iets immersiefs, betekenisvols en verwonderends te creëren. De Arctic voor te stellen. Aan hen die de verhalen van het Noordpoolgebied willen en durven aanschouwen. Met een mengeling van melancholie en nostalgie in mijn hart, kijk ik er nu al naar uit…

Dag Spitsbergen, dag Rembrandt en scheepsmaatjes. Ik zal jullie missen.

Dit blog is eerst verschenen op Ruth’s eigen website Nest of Kin waar ze al haar (werk)ervaringen op een plek deelt met de wereld. Wil je meer hierover weten? Lees dan ook het artikel van Ruth over haar eigen bedrijf en website: Nest of Kin.

Heb je de afgelopen tijd met Ruth meegereisd? Dan is zij stiekem heel nieuwsgierig naar hoe je het vond! Vind je het allicht leuk om een berichtje achter te laten?