Hou niet vast – Gestrand aan huis

Wereldwijf en gastschrijver Luka van de Aarde is begonnen aan haar eigen pelgrimstocht op weg naar het Heilige Land, vanaf haar woonplaats in België, en langs de Via Francigena door Italië. Ze reist te voet en heeft geen idee hoe lang die tocht gaat duren want ze wandelt op haar eigen tempo.

Voor de Wereldwijven klimt ze af en toe in de pen over die tocht.

Expressieve kots!

Het is eruit! Ik ben eruit! Dit is wat er speelt. De pus van mijn pijn transformeert in een magische woonkamer. Daar waar iedereen welkom is. Je mag mijn wonden likken en de lessen uitlepelen. Niemand hoeft die pijn meer te dragen. Dat heb ik voor jullie gedaan. Of, dat hoop ik toch.

Wandelen is de heilige graal

Wandelen is bilaterale stimulatie. Het brengt de synapsen in het brein dichter bij elkaar. Het maakt de onrustige fossielen in je lijf opnieuw vloeibaar. Mijn lijf vertolkt ze naar serene inzichten. Ze spoelen aan als parels op het strand, zo voor het grijpen. Was ik maar Zwarte Piet op zes december, dan strooide ik met pepernoten en Lievevrouwkes. Dat is veel lekkerder.

Naar Rome via de Via Francigena. En daarna naar Palestina, het Heilige Land. Een klucht! Een leugen aan het thuisfront. Elke stap fluisterde: herinner je je dit nog? En of! De ene nachtmerrie na de andere! Mijn zenuwstelsel knarste, barstte. De vermoeidheid hing de hele tocht als een zeurend kind aan mijn been. Ik sleepte haar dapper verder. Of was het dwaas? De gieren cirkelden rond mijn hoofd. En nog beschouwde ik het wandelen als de heilige graal zelf!

De oplossing die mijn vele etterende littekens tot zwijgen zou brengen. Integendeel. Het is haar koortsige koppigheid die me aan handen en voeten had vastgebonden en me de mond snoerde. Wat onderdrukt wordt, komt er langs je lichaam uit. Ik liet de slak in de steek. Wie laat ik nog meer in de steek? Mijn voet, die steekt.

Geen tijd te verliezen

In Champlitte begon mijn voet te ontsteken. Aan de oevers van de Salon. De naam van deze rivier alleen al stak de draak met mij. Het water brandde een vuur in mijn keel wakker: “Zoek nu eens je ‘living’.” Een leefruimte waar de pijn kan neerploffen. Nodig ze uit als gasten en ga vertellen wat er speelt. Je hebt geen tijd te verliezen. Op een sterfbed hebben mensen spijt van wat ze niet gedaan hebben. Ik ga spijt hebben als ik niet alles uitgebraakt heb!

Ik sleepte mezelf met tegenzin, na een week naïef bidden, op de bus naar Gray, nam een aansluiting naar Besançon en zat een paar uur later zonder nachtrust op de Flixbus terug naar België. Naar huis. Vier maanden onderweg, en ik was amper de grens over. Ja, lach maar. Lachen doet geen zeer, zeggen ze. Het is de vierde keer dat ik voortijdig terugkeer. Niets is toeval, toch? Toch?!!! Mijn rechtervoet kraakt met een rauw stemmetje: “Wie niet horen wil, moet maar voelen.” En mijn trekkar, het grootste slakkenhuis ter wereld, zei het al: het verleden hangt als een steen aan je nek. Blijf thuis!

De woonkamer

Ik ben terug thuis en ik timmer aan mijn eigen salon. Een onderaardse rivier waar mijn innerlijke kind ronddobbert. Ze zal janken, schilderen, performen en braken in alle toonaarden waartoe ze in staat is. Haar voeten rusten maar handen en stem nemen de pelgrimstocht over.

En daarna? Komt er nog wat in huis van het wandelen? Ik verjaar in december. Dan ben ik drieëndertig. De leeftijd waarop Jezus in Jeruzalem ter dood veroordeeld werd. Een leeftijd waarop ik wel een bezoekje moet brengen aan zijn huis, dat kan niet anders. Mijn zieltje staat te popelen van ongeduld.

Vijf voor twaalf. Om middernacht spoken schaduwen macaber in de living. Ik hoop dat je er klaar voor bent? Een vraag die vooral gericht is naar mezelf. Ik beef. Help!

Behalve Luka hier op dit platform volgen, kan dat ook via haar eigen blog waar je haar blogs, schilderijen en andere rariteiten kan vinden. Luka is geboren in West-Vlaanderen, opgegroeid in de Serra da Estrela in Portugal, terug verhuisd naar België en studeerde aan de Vrije Universiteit Brussel.