Behind the scene in Bonaire – De katten van de Seru

De Seru Largu is één van die plekken op Bonaire waar je vroeg in de ochtend of aan het einde van de dag altijd wel wandelaars tegenkomt. Serieuze sportievelingen die de klim van beneden naar boven maken, mensen die hun hond uitlaten, gezinnen en toeristen die naar boven rijden om van het uitzicht te genieten.

vanaf de Seru kijk je prachtig uit over het zuiden van Bonaire, dat van boven nog platter lijkt dan het al is, en over de turquoise zee die het eiland omringt.

Kattengehuil

Ook ik loop hier geregeld. Het is alweer jaren geleden dat ik met een vriendin naar boven liep. Eenmaal boven ploften we op een van de betonnen bankjes neer om uit te puffen en bij te kletsen. Opeens hoorden we kattengehuil. Het stopte. We praatten verder. Toen hoorden we het opnieuw.

Een klein, schuw poesje kwam tevoorschijn.

Zou ze dorst hebben? We probeerden haar water te geven door wat uit onze fles in onze hand te gieten, maar daar moest ze niets van hebben. Veel verstand van poezenbeesten heb ik niet, maar ik had wel met haar te doen. Op de berg is het heet en dor. En qua eten loopt er hooguit af en toe een blauw-blauw voorbij, een razendsnelle hagedis. Waarschijnlijk was het katje hier gedumpt. Helaas valt er qua dierenwelzijn nog heel wat te verbeteren op Bonaire. Katten en honden worden geregeld gedumpt en het asiel zit dan ook hartstikke vol.

Water & brokjes

Vanaf dat moment keek ik bij iedere wandeling even bij het bankje of ze er nog was. Na een tijdje stond er ineens een waterbakje. Kennelijk waren wij niet de enigen die haar hadden opgemerkt. En zo’n waterbakje vul je dan natuurlijk. Voortaan schonken we er wat van ons eigen water in. Soms was iemand ons voor geweest en zat het bakje nog vol.

Later verscheen er een grote waterkan. Iemand zette een blik neer voor kattenbrokjes. Zelf liep ik zo nu en dan met een pak brokken de berg op.

Zonder afspraak, zonder appgroep en zonder dat iemand zich tot hoofd kattenzaken had benoemd, ontstond zo vanzelf een soort verzorgingsdienst. Soms vroeg ik mij af wij mijn collega-kattenverzorgers eigenlijk waren. 

Mini kinderboerderij

Het katje bleef schuw, maar het water en de brokjes verdwenen wel. Toen ik na een klim weer eens op het bankje ging zitten, zag ik opeens nóg een katje. En nog één. En nog één. Kittens. Blijkbaar was onze poes al die tijd zwanger geweest. De kittens werden groter en de familie bleef. In de loop der jaren werden ze steeds minder schuw. Tegenwoordig hoef je maar op het bankje te gaan zitten en er verschijnt vanzelf wel een kat uit de struiken. 

Inmiddels zijn er ook kippen die hebben ontdekt dat kattenbrokjes prima te eten zijn. En de geiten die op de berg leven, komen geregeld kijken of er nog iets te halen valt.

Rond de twee betonnen bankjes is zo langzaam een nogal ongeorganiseerde mini-kinderboerderij ontstaan. Mijn dochtertje en ik gaan er geregeld kijken. De katten, kippen en geiten vinden het allang prima. Ze weten inmiddels precies welke wandelaars alleen voor het uitzicht komen en welke iets meebrengen.

Buurtzorg

Het doet me denken aan Istanbul, waar ik een tijd woonde. Daar zorgen buurtbewoners ook voor de katten op straat. Die lopen er niet bij als armzalige zwervers, maar eerder als goed gevulde sultans en sultana’s. Voor winkels staan bakken met water en eten, en de katten lijken zelf te bepalen bij welk huis, café of portiek ze horen. Over die katten en de mensen die voor ze zorgen is de prachtige documentaire Kedi gemaakt.

Op de Seru gaat het eigenlijk net zo. Het poesje dat ooit op de Seru werd achtergelaten, heeft voorlopig weinig reden om te verhuizen. Ze woont er inmiddels met haar familie, een stel brutale kippen en wat geiten, met een prachtig uitzicht over Bonaire. En dagelijks komen er wandelaars voorbij die water en brokjes meenemen. Je kunt slechter terechtkomen.

En voor wie, net als ik, een zwak heeft voor katten: lees Reisverslag van een kat van Hiro Arikawa. Een Japanse roman vanuit het perspectief van kat Nana. Ontroerend en geestig, en zo’n boek waardoor je net even anders naar poezenbeesten gaat kijken.