Another Day in Paradise?

Marloes Bakker

‘Another day in paradise!’ We zeggen het vaak tegen elkaar, wanneer we op vakantie zijn en wakker worden met uitzicht op een parelwit zandstrand of een prachtig berglandschap: “Veel beter gaat het niet worden”… Het is begin april 2020 als er, vanwege de Covid-19 crisis, ‘s ochtends niemand meer naar school of kantoor gaat. We worden iedere ochtend samen wakker en drinken standaard een Nespressootje (of twee) op bed.

In het begin voelt dit als vakantie, hier kan ik wel aan wennen dacht ik nog. Maar na een aantal weken begint het allemaal een beetje gewoon te worden en wordt de sleur als een bedompt dekbed over ons heen getrokken.

Groundhog day!

‘Another day in paradise!’ klinkt het ook nu vrijwel iedere ochtend wanneer we wakker worden, op sarcastische toon wel te verstaan. ‘Waar zullen we vandaag eens niet naar toe gaan? ‘Wat zullen we vandaag eens niet gaan doen?’ We lachen er meestal maar een beetje om, wetende dat we allemaal graag anders zouden willen. Man, man, heel graag heel anders…

Another day in paradise. De honderdduizenden foreign workers hier in Singapore zullen het nooit zeggen, vermoed ik. Deze honderdduizenden (voornamelijk) mannen zijn zonder hun gezin naar Singapore gekomen om een paar jaar te werken voor een mager loon om ondertussen hun familie in het land van herkomst te kunnen onderhouden. Deze mannen werken met name in de bouw of in fabrieken. De klussen waar de gemiddelde Singaporees z’n Hästens bed niet voor uit komt, zeg maar…

Contrasten

Deze mannen leven in zgn. dormitories, ruimtes waar weinig to geen privacy is en waar ze met z’n allen op en met elkaar moeten leven en slapen, in de buitenwijken uiteraard. Juist onder deze groep mannen is de uitbraak van Covid-19 zeer groot, dat verbaast niemand. Half april stijgt het aantal cases met meer dan 1000 per dag. Ze mogen hun dorms niet meer verlaten, worden bewaakt, maar voor zover we mogen aannemen wel voorzien in hun eerste levensbehoeften (voedsel, medische zorg en doorbetaald loon).

Als we het binnen zitten meer dan zat zijn en een ‘fijn stukje gaan rijden’, passeren we zo’n dorm. Daar zien we ze, de verbannen mannen, hangend op een brandtrap of bij een open raam, met een handdoek over de arm wachtend tot ze aan de beurt zijn in de gezamenlijke badkamer. Tenminste, zo ziet het eruit. Ik heb ze niet gesproken. Bundels prikkeldraad en camera’s bewaken het enorme pand. Het lijkt meer op een gevangenis dan op een woonomgeving. Zo gaat Singapore dus om met haar migranten-werkers die zoveel werk verrichten, ondankbaar werk.

Lucky bird in paradise

Kan ik er wat aan veranderen? Aan de situatie waar die honderduizenden mannen zich in bevinden niet direct. Het enige wat ik kan doen is stoppen met mezelf zielig te vinden dat ik niet weet wanneer we ons weer vrij kunnen bewegen, vrienden en familie weer kunnen omhelzen en weer kunnen reizen naar wellicht een volgend paradise.

Tot die tijd maak ik nog maar meer Nespressootjes en tel m’n zegeningen als lucky bird in paradise…

Stay safe!

Over dit Wereldwijf: Marloes Bakker - Singapore

Marloes Bakker - Singapore
Hoi, ik ben Marloes en woon sinds september 2017 met m’n gezin in Singapore. Inmiddels zijn de oudste twee de deur uit en wonen we sinds kort met z’n drieën. Hoewel Singapore vaak gezien wordt als ‘Azië-light’, was het voor mij wel even schakelen. Verbinding zoeken met mensen is waar ik naar op zoek ben, ook als ik schrijf.