ACTUEEL: aanslagen in Surabaya

Ik schrijf dit één dag na de aanslagen op drie kerken in Surabaya. Eén dag na moederdag. Op het moment dat ik dit schrijf hebben er nog twee aanslagen plaatsgevonden na de aanslagen op de kerken. Gisteravond in Sidoarjo en vanmorgen bij een politiebureau in Surabaya.

Moederdag met zwarte rand

Details horen we nog hierover. We zijn thuis en voorzichtig op dit moment. We wachten instructies van school en de Nederlandse ambassade af. Het vredige Surabaya wordt wreed verstoord door bomaanslagen.
Gisteren was het moederdag in Nederland. In Indonesië vieren ze dat op 22 december. Maar wij houden ook 13 mei aan. In de vroege ochtend krijg ik als moeder van drie kinderen een lief berichtje van mijn man om mij een fijne moederdag te wensen. Hij zit momenteel in Singapore voor zijn baan. Vervolgens stuur ik mijn moeder en schoonmoeder ook een berichtje om te laten weten dat ze de liefste zijn. Op dagen als deze zou ik het liefst even op de koffie willen maar dat gaat helaas niet. Mijn voornemen is om gezellig mijn dag door te brengen met mijn kinderen van twee, zes en negen jaar. Wat kan een moeder nog meer wensen?

Alarmerende berichten

Vervolgens zie ik in mijn inbox een paar berichtjes verschijnen. Ik zit in een paar whatsapp groepen van Expat vrouwen en schoolmoeders. De berichten zijn alarmerend. Er zou sprake zijn van een bomaanslag op een kerk. Er volgen meer berichtjes over bomaanslagen op nog twee andere kerken. Ik ben geschokt. De kerken zijn mij bekend als protestants-christelijk . Een bomaanslag op onschuldige kerkgangers, gaat er door me heen. Ik check het lokale nieuws en zie de chaos. Wat erg en ik ben bang voor de gevolgen, mogelijke slachtoffers, telefoontjes die slecht nieuws gaan brengen. Ik volg het nieuws op de voet, maar ik geloof het pas als het officieel bevestigd wordt. Dingen worden zo gauw online gezet die dan een hoax blijken te zijn. Er zijn slachtoffers en foto’s gaan ongesencureerd rond. Onmenselijk leed.

Geen angst verspreiden

Er volgen berichten om dit vooral niet te verspreiden;  angst te zaaien of aan onze kinderen te laten zien. Ook uit respect voor de slachtoffers. Een vriend van mijn vriendin was slachtoffer van de bomaanslag in 2016 in Jakarta. Wonder boven wonder heeft hij dit overleefd.

In plaats daarvan posten we slogans die ons moederhart sterken.

Ik meld mij via social media veilig. Zo weten mensen als ze straks in Nederland wakker worden en het nieuws lezen dat we veilig zijn.

Dodental stijgt

Het dodenaantal stijgt uiteindelijk tot meer dan tien doden en 40 gewonden. Er zijn intussen twee jongens geïdentificeerd van respectievelijk acht en tien jaar. Een moeder, twee kinderen. En ook andere moeders verliezen hun kinderen. Families verliezen mensen die ze liefhebben. Tragisch, afschuwelijk, gruwelijk, onmenselijk. Terorristen doden onschuldige mensen, zaaien verderf en angst. Als reactie hierop wordt gevraagd samen sterk te zijn.

Troostende woorden

’s Middags arriveert de president van Indonesië om de gemeenschap een hart onder de riem te steken in aanwezigheid van de burgervrouw van Surabaya en de gouverneur van Oost Java. Voor hen de zware taak om deze terreur te bestrijden. De woorden van de Paus, van kerkleiders en moslimleiders dat ze deze terreur afkeuren en zullen bestrijden zijn een (schrale) troost.

De daders

Aan het eind van de dag is duidelijk wie de daders zijn. Een gezin bestaande uit een vader, moeder, twee zonen en twee dochters. De vader heeft in één kerk de aanslag gepleegd met een auto. De jongens zijn op een brommer een tweede kerk binnen gereden. En de moeder met haar twee dochters waren te voet bij een derde kerk. Allemaal voorzien van bommen die enkele minuten na elkaar zijn afgegaan.

Het schokt me dat een moeder zichzelf van het leven ontneemt en daarbij twee kinderen meeneemt in de dood.

De hele familie is omgekomen. De familie zou de ideeën van IS supporten. Dit alles staat volop in het nieuws.

Hoe vertel ik dit mijn kinderen?

Hoe beschrijf je dit en hoe ga je dit je kinderen vertellen? Als moeder wil ik bespreken wat er is gebeurd want ze gaan het vast morgen horen op school. En de oudste heeft toch al iets meegekregen inmiddels. Ik krijg een protocol onder ogen om terreur uit te leggen in kinderlijke taal op hun eigen niveau (zie foto hierboven). Wat zijn hun gevoelens? Elk kind uit dit op haar/zijn eigen manier.

Ik probeer ze niet ongerust te maken en een goed voorbeeld te geven. Het goede zal het kwade overheersen, dat heb ik vanuit mijn opvoeding meegekregen. En laten we proberen te leven in harmonie.

Veilig thuis

Vandaag één dag na de aanslagen zijn we thuis. Van de directeur kregen we gisteren het bericht dat de overheid vraagt om scholen maandag te sluiten. Mijn studenten die ik les geef durven niet naar school. Uit veiligheid, maar vooral uit solidariteit voor de slachtoffers waaronder kinderen, blijven we thuis. Morgen hopen we dat de dagelijkse bezigheden weer door kunnen gaan.

We bidden voor de slachtoffers, hun families, voor vrede in Surabaya en Indonesië.