Een klein slokje water bij 45° Celsius

Laura Brown

Wij wonen aan de rand van de woestijn. Een moskee was hier alleen te vinden in de vorm van een omgetoverde container met vervallen luidsprekers en ruimte voor de rituele wassing. Vlak voor de heilige maand ramadan werden we plots verwelkomd door een statig gebouw met grotere luidspreker en meerdere ruimtes voor bijeenkomsten, bidden en wassen.

Nu schalmt er in de vroege ochtend een prachtig gezang van de Moula uit über up-to-date luidsprekers langs de huizen. En dat herhaalt zich nog vier keer per dag.

Het zijn de zintuigen die samen komen

De gebeden worden gezongen en na al die jaren in het Midden Oosten, kan ik zeggen dat ik er van ben gaan houden.  Het geluid past bij de geur en de omgeving, net als de kerklokken op het Franse platteland en in Nederland als het een rustdag is. Het zijn de zintuigen die samenkomen, en ergens waardeer ik de stem die geschraapt wordt (vaak met de microfoon al aan) en die vervolgens een golvend geluid uitbrengt met lange uithalen op verschillende toonhoogtes.

Moskee bij een benzinestation

In Dubai is er binnen een bereik van twintig minuten een moskee te vinden. Vaak dus bij een benzinestation maar ook in een woonwijk. De groene lichtjes op de minaretten verraden hun locatie en vele apps geven de plek secuur aan. Inclusief de richting van Mekka, de heilige stad. Zo vlak voor Iftar (de maaltijd na zonsondergang) is het chaos op de weg. Zodra de schemering over de stad hangt, racen de gelovigen naar de dichtstbijzijnde moskee. Ze parkeren, als het moet, hun auto’s driedubbel en breken hun vast met dadels en laban, een lokale karnemelk. Dit wordt aangeboden bij elke moskee. En zelfs bij drukke stoplichten worden de moslims weleens voorzien van een welkome snack zodat ze op tijd en vooral veilig bij de moskee aankomen. Daar vouwen ze de bidkleden uit om te bidden, waarna ze zich klaar maken voor Suhoor (het ontbijt voor zonsopgang), verderop in de avond.

De laatste weken van de Ramadan

De dagen zijn anders dan anders. Scholen, bedrijven en instanties hebben hun werkdagen ingekort met twee uur. Vooral deze laatste weken van de Ramadan, merk ik dat het rustiger op de weg wordt. Maar vaak ook gevaarlijker. Het vasten is zwaar, zeker bij deze temperatuur en lange zonuren. Veel mensen draaien de dagen om. Dag wordt nacht en andersom, of ze werken op een lager tempo. Gezien de tijd van het jaar, is het niet heel anders dan de anders. Het tempo ligt altijd wat lager aan het begin van de zomer, voordat de exodus naar koelere klimaten in gang wordt gezet.

Een klein slokje water bij 45° Celsius

Voor de moslims die buiten werken, is het zwaar toeven. Een groepje tuinmannen zoekt hun heil in de schaduw van een boom. Ze nemen voorzichtig een slokje water midden op de dag. De niet moslims mogen eten en drinken, al wordt wel verwacht dat dat niet in het openbaar gebeurt. Ik zie het uit mijn ooghoeken en stel de vraag of het ze zwaar valt. Eén van de mannen, een moslim zo blijkt, antwoordt:

Ramadan en mijn geloof is tussen mij en Allah. Ik ben een goed mens en bid elke dag. Ik zorg voor mijn familie en dat kan ik alleen doen als ik gezond blijf. Ik heb met Allah afgesproken dat ik op mijn vrije dag vast en alle tijd neem om te bidden en me te reinigen van zonden.

Ik kan niet anders dan respect hebben voor deze man, die bij temperatuur van 45° Celsius buiten werkt. En zich ontfermt over de zorgen van zijn familie die in een ander land woont. Deze man die zich, waarschijnlijk door zijn werk hier, een waterput met (schoon) water kan veroorloven en in een (stenen) huis met een dak woont. En dat alles door middel van een klein slokje water.

Over dit Wereldwijf: Laura Brown - Nederland

Hallo, ik ben Laura. Op mijn derde stond ik al met mijn koffertje klaar, ik zou de wijde wereld in gaan. Het werd het Midden-Oosten (Riyad en Dubai), inmiddels al 18 jaar. Ik runde er een succesvol PR bureau en schrijf als freelancer voor publicaties. Maar sinds 2018 zette ik weer voet op eigen Nederlandse bodem, maar hoe eigen is die bodem werkelijk nog?