Shockerend: de bizarre relatie tussen trofeejacht en anti-stroperij

Al van jongs af aan voel ik een grote verbondenheid met moeder natuur met in het bijzonder het dierenrijk. Elk gewond vogeltje ging mee naar huis, het pot lammetje ging mee op verjaardagsvisite omdat zij nu eenmaal regelmatig de fles moest hebben en uren zijn er doorgebracht tussen de geiten.

Kijken, gewoon alleen maar kijken naar het gedrag van de beestjes, uren achtereen in gezelschap van de honden. Bij de Dierenbescherming moeten ze toch enigszins geamuseerd hebben gereageerd toen er weer een brief van het 7-jarige meisje verscheen met de mededeling dat zij weer een platgereden egel had gevonden en dat het nu toch echt tijd werd dat ze daar iets aan zouden gaan doen.

Een meisje met een missie

Dat meisje had een missie. Zij zou later alle dieren gaan redden van een oneerlijke dood. Met de nadruk op oneerlijk want moeder natuur weet heel goed wat zij doet, daar gaan we ons niet in mengen. En dan ben je in Afrika, het summum voor elke natuurliefhebber. Afrika is als een warme deken van rust die over je heen valt. Afrika is de natuur op haar ultieme best. Zij neemt je bij de hand, dwalend langs het magische dierenrijk alwaar je ademloos ’s werelds mooiste schepsels mag bewonderen. Met respect. In Afrika fluister je automatisch. Wonderlijke creaties passeren de revue, van de olifant tot mestkever.

Het anti-poaching team bestaat hier geheel uit vrouwen

Maar de Afrikaanse natuur heeft een grote vijand; de stroperij. Met als boegbeeld de olifant en de neushoorn zijn ook wij westerlingen daar van bewust. Zij zijn echter het topje van een enorme ijsberg. Zonder uitzondering dalen de populaties van alle diersoorten razendsnel. Ook zij vallen ten prooi aan de bushmeat stroperij. Al snel na mijn aankomst in Zimbabwe kom ik Jan Stander tegen. Jan, ook wel the bushman genoemd is conservator van diverse natuurgebieden. Eén van die gebieden is Phundundu. In samenwerking met de lokale bevolking en het IAPF (International anti-poaching foundation) is dit gebied nu veilig voor mens en dier. Het anti-poaching team bestaat hier geheel uit vrouwen!

Een ware afslachting

Jan neemt mij mee naar Maninga, een prachtig ruig natuurgebied met een uitzonderlijke Sable populatie en een gezond olifanten bestand. Het complete dierenrijk is hier te vinden met uitzondering van de neushoorn. De laatste is hier al jaren geleden afgeslacht. Een neushoorn vind je alleen nog in zwaar beveiligde gebieden. En dat is Maninga niet. Jan laat mij met zichtbaar pijn in het hart zien hoe dit gebied in hoog tempo wordt leeggeroofd. Sporen van honden die gebruikt worden om antiloop-achtigen op te jagen en uit te putten. Strikken van ijzerdraad waar een willekeurig dier in vast raakt en in de poging te ontsnappen het ijzer diep door het vlees trekt waarna het dier langzaam doodbloedt. De buffalo, het luipaard, de zebra. Alles valt ten prooi. Er wordt hier zoveel gestroopt dat we complete kadavers tegenkomen. Achtergelaten, te veel om mee te nemen. Van afgrijzen draait de maag zich om.

Geen geld meer voor anti-poaching

“En weet je wat het trieste is”, spreekt hij terwijl hij mij doordringend aankijkt. “Ik heb een compleet anti-poaching team thuis op de bank zitten. Er is geen geld meer”. Eenheden zoals die van het IAPF draaien volledig op donaties vaak van particuliere grootverdieners. Filantropen die soms miljoenen in hun eentje op tafel leggen, duidelijk betoverd door de magie van Afrika welke zij in stand willen houden. Deze bronnen zijn natuurlijk beperkt. “Maar Jan”, vraag ik, “Je hebt het team, hoe deed je dat in het verleden dan?”

Shocking nieuws

Wat ik je nu ga vertellen heeft tijd nodig om in te zinken. Het druist zo ontzettend tegen het gevoel in dat je er niet onmiddellijk voor open kunt staan. Jan heeft mij hier enkele weken voor gegeven, zonder pushen. Met veel geduld mij de kans gegeven het te proberen te begrijpen.

Trophy-hunting. We kennen inmiddels allemaal de foto’s wel die viraal gaan . Voornamelijk Amerikanen en Britten die trots poseren met hun geschoten dier. Olifanten, leeuwen, giraffen, niets is veilig voor de trofee jager. Cecil de Zimbabwaanse leeuw werd wereldberoemd nadat hij ten prooi viel aan de hobby van een Amerikaanse tandarts.

Een hobby die er bij jou en mij niet in gaat. Dit gaan wij sowieso nooit begrijpen en dat hoeft ook niet. Maar Jan en zijn collega’s gebruikten de inkomsten uit de trofeejacht om hun anti-stropers eenheden te runnen en gemeenschappen die rond het gebied leven te ondersteunen zodat zij niet afhankelijk zijn van stroperij. Een zeer paradoxaal gegeven waar nauwelijks over gesproken wordt.

Een simpele rekensom

Zijn rekensom is simpel. “Als ik een Amerikaan één olifant laat schieten, dan kan ik een jaar lang alle andere dieren beschermen. Een goede conservator zoekt het al zwakkere dier uit om de populatie niet te verstoren.” Een bizar gegeven maar zo werkte het in het verleden. Een dier offeren om de rest te kunnen beschermen want er is niemand anders die de rekening betaalt. Het was Obama die een verbod op de import van trofeeën instelde. Het gevolg was dat men nog wel kwam jagen maar de prijzen kelderden. De Amerikaan ging enkel met een foto naar huis en daar betaal je niet veel voor. De balans raakte compleet zoek en op vele plekken stopt de trofeejacht. Het gevolg was een compleet vrij spel voor de vele stropers.

Erger dan de jachttrofee is de ongekende massastroperij

We lopen verder door de wilde bush van Maninga. “Assia, ik houd van dit gebied, ik houd van haar wildlife. Mijn hart en ziel liggen op deze plek. Maar wat kan ik doen? Er is geen geld meer. Het duurt niet lang meer of ze komen ook voor de olifanten, het ivoor. En ik sta met de rug tegen de muur.” Samen met andere conservators uit Zuid-Afrika, Botswana, Zimbabwe, Namibië, Tanzania en Zambia strijdt Jan voor het opheffen van het verbod op trofeeën, waar Trump voor een beperkt deel heeft ingestemd.

De reden is voor mij nu duidelijk en ik zie de gruwelijke noodzaak. Erger dan trofeejacht is de ongekende massastroperij. Maar ik sputter nog altijd tegen. Trofeejacht zou in z’n geheel verboden moeten zijn. “Als jij met een goed alternatief komt,mee  voer ik het onmiddellijk in en wordt er in mijn gebieden geen dier meer geschoten”, besluit Jan stellig.

WIL JE MEER INTERESSANTE VERHALEN VANUIT ZIMBABWE LEZEN? KLIK HIER. 

Onthoornen is niet meer voldoende

Het idealisme van het 7-jarige meisje komt weer tot leven middenin de harde realiteit. Hoeveel knappe koppen hebben zich al niet gebogen over het zoeken naar het alternatief. Er is al zoveel geprobeerd om stroperij te stoppen. Met voorop de neushoorn die binnen enkele jaren echt van de aardbol verdwenen is. Zelfs het onthoornen lijkt niet meer voldoende. Vorige week werd er een neushoorn gedood voor 2 cm hoorn. 2 cm! Het enige effectieve middel is het inzetten van professionele anti-poaching eenheden. Zoals in Phundundu waar het IAPF 24/7 actief is.

Wereldwijven, kom met een briljant idee!

Jan heeft mij uitgedaagd om een manier te vinden zijn anti-poaching teams weer op de grond in Maninga te krijgen en dit wonderschone gebied te redden van haar onvermijdelijke ondergang. Een uitdaging die ik met volle overgave aanneem. Een uitdaging die ik graag bij een ieder neerleg. Samen komen we verder dan alleen. De donatie bron is vrijwel uitgeput. Wij zullen moeten zoeken naar iets nieuws; een briljant, out of the box, waanzinnig, innovatief, futuristisch, absurd, creatief, vooruitstrevend of gewoon goed idee.

Een idee welke er voor zorgt dat de bescherming gefinancierd kan worden voor nu en in de toekomst. We doen het voor moeder natuur die ons zoveel geeft en nu echt even onze praktische hulp nodig heeft. We doen het voor het magische dierenrijk van Maninga waar niet één dier hoort te sterven in een strik, waar niet één dier hoort te eindigen als trofee aan de muur van een tandartsenpraktijk.

Door verenigde, dappere vrouwenkracht is Phundundu nu veilig. Wellicht kan het verenigde vrouwenbrein van ons, de wereldwijven en haar lezers, hetzelfde bereiken voor Maninga en alle gebieden die daarop zullen volgen.