Opvoeden in het buitenland: Een Nederlandse tiener in Myanmar

Tijger moeders, zo worden ambitieuze moeders genoemd. Het is geen toeval dat ze vernoemd worden naar de tijger, die alleen in Azië voorkomt. Korea en China staan er het meest bekend om. Maar in Myanmar kunnen ze er ook wat van.

Onze dochter Soleine (13) is vorige week begonnen met Highschool Grade 9. Dat is equivalent van de derde klas middelbare school. Soleine gaat naar een internationale school, met veel Aziatische kinderen. Het verschil met een Nederlandse school kan haast niet groter zijn.

Lekker geiten met vriendinnen is er niet bij

Als Soleine na school thuiskomt is het tijd voor huiswerk. Dat doet ze zelf en vaak heeft ze op school al de helft kunnen doen. Meestal is ze binnen een uur wel klaar. Maar dat geldt niet voor haar klasgenoten. Moeders vertellen vol trots dat hun kinderen wel vier uur tot vijf per dag besteden aan huiswerk. Dat doen ze met een tutor, een huiswerkbegeleider. Doordeweeks is het schema van de meeste kinderen: naar school, studeren, eten en slapen. En helaas gaat dat in het weekend gewoon nog even door. Waar een Nederlandse tiener lekker gaat voetballen of op de hockeyclub zit, hebben kinderen hier hele andere verplichtingen. Ze zitten op wiskundekamp, volgen extra vioollessen or leren Koreaans als derde taal. Ze leren robotics, computer coding, kaligrafie, meditatie of doen een bootcamp Budhisme. Het is allemaal bloedserieus. Lekker geiten met je vriendinnen is er niet echt bij.

Ouders bepalen de studiekeuze

In Myanmar hebben kinderen en tieners niet veel te zeggen. De maatschappij is erg hiërarchisch en ingesteld op respect voor ouderen. Dat was vroeger bij ons natuurlijk ook zo, maar nu krijgt een kind in Nederland veel meer ruimte om zelf beslissingen te nemen. Ik vind dat goed omdat het naar mijn idee onderdeel is van het volwassen worden. Al kunnen we in Nederland soms ook doorslaan en onze tieners te weinig kader geven. In Myanmar bepalen de ouders niet alleen de dagindeling maar ook de studiekeuze voor hun kids. Arts worden is het hoogsthaalbare en meeste gewenst. Daarna volgt een opleiding tot ingenieur. Of je kind daar überhaupt aanleg voor heeft of zin heeft in de studie is totaal niet van belang.

Met de fiets naar school en alleen met de taxi

Voor onze dochter is Myanmar haar vijfde land. Ze heeft al veel gezien van de wereld, spreekt vier talen, kan klarinet spelen, en leert nu Chinees. Ze is opgegroeid met klasgenoten uit alle hoeken van de wereld. Haar Nederlandse moeder is bepaald geen tijgermoeder. Ik laat haar vrij – zo veel mogelijk. Ze gaat met de fiets naar school, en soms mag ze alleen met een taxi naar de mall om met een vriendinnetje af te spreken. Natuurlijk mag zij straks zelf bepalen wat ze wil gaan doen na haar Highschool. Dat is voor Myanmar ouders tamelijk ondenkbaar en onbegrijpelijk. Maar zo proberen wij de balans te vinden tussen het serieuze, studiegerichte Azië en het vrijere Nederland. Best of both worlds.

HOE VOEDEN ANDEREN HUN KINDEREN OP? LEES HET HIER.