Posters met ‘waar zijn mijn vader en moeder?’ in Sulawesi

Op 28 september was er een  grote aardbeving op Sulawesi. Een week erna was er een te voelen in Surabaya, Oost Java. In de zee lag het epicentrum van de aardbeving, 6.0 op de schaal van richter. Aan land op het eiland Madura waren drie doden gevallen. Madura is het eiland wat voor Surabaya ligt en dan komt het rampgebied wel dichtbij voor mij…

Ring van vuur

Het duurde zo’n 10 seconden, vertelde een vriendin die in een appartement woont met meerdere verdiepingen en wakker was geworden. Ik besef me hier goed dat je als mens overgeleverd bent aan de krachten van moeder natuur. Omdat Indonesië op ‘de ring van vuur’ ligt komen hier de meeste aardbevingen voor. Er zijn dan ook instructies die je krijgt bijvoorbeeld in hotels wat te doen bij een aardbeving of tsunami. Op school kregen de kinderen onlangs een evacuatie oefening wat te doen bij een aardbeving en uitleg over dit natuurverschijnsel. Erg spannend voor ze merkte ik aan mijn kinderen die veel vragen stelden over een aardbeving.

Mensen vermist

Dat een aardbeving verwoestend kan werken zien we op het vreselijk getroffen Lombok en nu Sulawesi. Op Sulawesi vond ook een tsunami plaats en het fenomeen ‘liquifactie’ (als de bodem zo goed als vloeibaar wordt, red). Dorpen zijn vernietigd en honderden mensen zijn omgekomen. Er worden nog altijd veel mensen vermist.

Hart onder riem

Mijn gedachten zijn bij Bud Wichers een mede-geadopteerde en oorlogsjournalist en fotograaf die ter plaatse is en direct kan zien waar de hulp het hardste nodig is. Met een lokaal team is hij op pad. Onvoorstelbaar wat Bud daar aantreft. Voor de NOS maakte hij dit verslag. Hij helpt wat en waar mogelijk is. Ik heb dagelijks contact met Bud, ook om hem een hart onder de riem te steken want het is zwaar daar te zijn. Op de tweede dag na zijn aankomst vond er weer een aardbeving plaats. Bud hoorde mensen gillen en rennen en was ook bang want het schudde heftig 10 seconden lang.

Mega grote omvang

Ik bel Bud op en vraag hem wat hij kan zeggen over de schade? Bud: ‘De schade is enorm. Het leven zal de komende jaren niet meer hetzelfde zijn. Het is bizar wat ik zie, zoveel puin. De omvang is mega groot. Het duurt misschien wel 10-15 jaar om alles weer op te bouwen.  Een mooi moment was dat een meisje drie levende puppy’s onder het puin had gevonden’. Ik vraag naar de kampen waar hij is geweest. Bud: ‘Mensen zijn opgelucht dat ze nog leven. Kinderen zie je ook wel spelen en sommige ouders maken er ondanks alle ellende het beste van’. Waarom wil je dit ter plaatse vastleggen op camera? Bud: ‘Om mensen te laten weten dat mensen hier hard hulp nodig hebben. Door middel van beeld een appèl te doen op de wereld en kijken waar hulp het hardste nodig is’.

Kinderen zoeken hun ouders

Mag je overal zomaar komen? Bud: ‘Nee je moet voor bepaalde gebieden toestemming krijgen. Er zijn bijvoorbeeld gebieden waar ze met helikopters gif over de oppervlakte spuiten, om ziektes tegen te gaan. Er liggen nog best veel dode lichamen’. Je bent ook bij hulporganisaties voor kinderen geweest. Hoe was het daar? Bud: ‘Er zijn heel veel kinderen dood gegaan. Hele families weggevaagd. Er hangen posters met “waar zijn mijn vader en moeder”. Hulpverleners proberen de kinderen te troosten en hen te laten omgaan met de nasleep van de ramp. Het mooiste vond ik dat vrijwilligers met de kinderen gingen spelen’.

Cola, burgers en oreo

Je maakt foto’s van mensen hier. Wat gaat er door je heen? Bud: ‘Het zijn de momenten dat je prijst dat jij hun niet bent, maar ook beseft dat het jou kan overkomen. Ik slaap weinig en maak lange dagen. Er is hier niets fatsoenlijks te krijgen. Ik leeft op blauwe cola, houdbare burgers en oreo koekjes omdat er niet veel te krijgen is. De omstandigheden zijn stressvol, de omgeving en de hitte is afzien helemaal als je dat niet gewend bent. Laatst heb ik 100 km per brommer afgelegd op een dag.

De echte ramp begint nu

‘Het is een onvoorstelbare ramp’, concludeert Bud. ‘Het verdriet is erg groot. De omstandigheden voor de mensen zijn verschrikkelijk. Het raakt mij enorm. Toch ben ik ontzettend blij dat ik geweest ben en ik wil graag jou, de stichting Mijn Roots en Hartini graag bedanken voor jullie steun inzet hier. Zonder jullie had ik het niet kunnen doen. Ik ga nu weg maar vraag iedereen hier de mensen te blijven steunen. De echte ramp voor hen moet nog beginnen’.

Acties voor Sulawesi

Op 10 oktober was de Nationale actiedag voor Sulawesi en is er meer dan 11 miljoen opgehaald door vele initiatieven. Ook geadopteerden uit Indonesië hadden zich ingezet. Wereldwijf Hartini van Rijssel had een online veiling georganiseerd en bood zelf gratis vioollessen aan om geld op te halen. In het journaal was ze te zien. Mensen en kinderen gaan me aan het hart. Wat hier gebeurd is, is een onmenselijke ervaring. Hoe ga je om met dit innerlijk verdriet? De veilige basis in één keer weggerukt. Het maakt mij verdrietig en daarom sluit ik me aan bij dit mooie initiatief.

Met Stichting Mijn Roots zijn we een button actie gestart. Mijn Roots probeert families te herenigen die door adoptie gescheiden zijn. In Sulawesi zijn er nu ook kinderen wees geworden doordat ze hun ouders zijn verloren. Dit raakt ons en nu wij in de positie zijn iets terug te kunnen doen in ons geboorteland, zetten wij ons samen in voor Sulawesi met Hart4Sulawesi, Stichting Kind Wees Kind geïnitieerd door geadopteerden uit Indonesië.

Hulp

Ook meehelpen aan opbouw? Doneer nu via NL35INGB0004542773 KINDweesKIND  Ovv missie Sulawesi

#NLhelptSulawesi
#StichtingMijnRoots
#Hart4Sulawesi
#StichtingKindWeesKind
#BudWichers