Ontmoet wereldwijf Julia. Deze huismus uit Brazilië kan overal een nestje bouwen

Bom dia! Ik ben Julia en ik woon in Belo Horizonte, Brazilië. Als klein kind wilde ik later graag in het hondenhok van mijn ouders gaan wonen; zo gezellig dichtbij. Aangezien ik van kinds af aan dus nogal een huismus ben, zal ik proberen uit te leggen waarom ik inmiddels voor de vierde keer in vijf jaar tijd naar een nieuw continent ben verhuisd. Tja, de liefde…

In 2012 leerde ik Jan, inmiddels mijn man, kennen. Zoals ik al zei heb ik graag mijn vrienden en familie dichtbij me, maar toen hij een baan aangeboden kreeg in Peru durfde ik de sprong toch te wagen. Dit terwijl wij toen pas enkele maanden een setje waren en nog niet eerder hadden samengewoond. In de aanloop naar Peru, maakte ik eerst mijn opdracht bij mijn toenmalige werkgever Randstad in Zambia af en nam het vliegtuig naar Lima.

Op mijn 26e een expatwife…

We hebben daar anderhalf jaar gewoond en een geweldige tijd gehad! Hoewel het niet altijd even gemakkelijk was. Hij was veel aan het werk en ik was opeens een expatwife, niet wetende wat ik daarmee aan moest op mijn 26ste. Na een half jaar ups-and-downs, kwam het moment dat ik een baan vond op de Nederlandse ambassade en ging werken met Nederlandse gedetineerden. Dit was ook het moment dat ik besefte dat het zijn van ‘expatvrouw’ misschien wel meer interessante kansen bood dan slechts een relatief luxeleven. Het was niet alleen een tijd voor hobby’s als privé-tennislessen met oceaanzicht of spontane doordeweekse lunches met vriendinnen. Ik kon namelijk helemaal opnieuw bedenken wat ik met mijn tijd, interesses en ambities wilde gaan doen.  Ik had de kans om totaal buiten mijn comfort zone mijn eigen grenzen te gaan verleggen zonder de druk van het zorgen voor brood op de plank.

Peru versus Dublin

Na anderhalf jaar in Peru volgde een nieuwe opdracht voor mijn man in Dublin, Ierland. Aangezien ikzelf nogal een zonaanbidder ben maakte de eerste gedachte van regen, weilanden, schapen en Guinness bier mij niet meteen dolenthousiast. Maar na er drie jaar te hebben gewoond heb ik Dublin echt in mijn hart gesloten. Kort na aankomst werd ik aangenomen voor een heel leuke baan bij LinkedIn, waar ik op z’n Nederlands op mijn fietsje naar toe kon. Daarnaast hadden we een heerlijke Nederlandse vriendengroep en vlogen we om de haverklap terug naar Nederland voor huwelijken en feestjes. Het verschil met Peru was dat we dit keer niet hoefden te ploeteren om een nieuwe taal te leren ons hierdoor er snel thuis konden voelen, ook op werk. We noemden dit daarom ook wel onze expat-light ervaring; wat een walk in the park na Peru!

Als huismus in Brazilië

Nu zijn we in Brazilië. Gelukkig weet ik nu iets beter wat me te wachten staat dan vijf jaar geleden in Lima. De “fases” waar ik sowieso weer doorheen zal gaan, ken ik nu; de extase van het ontdekken van een nieuw land, het worstelen met de taal, het opnieuw vinden van een nieuwe baan en vrienden, met zijn tweetjes op avontuur gaan, wachten op onze container met spullen, heimwee als ik met sinterklaas niet in Nederland kan zijn… en ga zo maar door.
Eerlijk gezegd was ik de afgelopen vijf jaar soms bang dat ik zou ‘ontwortelen’. Voel ik me straks nog wel Nederlands? Vergeten mijn vrienden in Nederland me niet? Kan ik nog aarden als we ooit terug zouden gaan?

Ik begin hier weer ‘opnieuw’ en voel dat ik leef.

Inmiddels weet ik dat deze huismus een nestje kan bouwen in alle windstreken en ik me vanbinnen áltijd Nederlands zal voelen. Het hoeft niet of/of te zijn. Ik voel me én Nederlands én een beetje Iers én Zuid-Amerikaans.
Tegelijkertijd kan ik zo genieten van alle nieuwe dingen die ik zie, leer, proef, ruik en voel! Ik begin hier weer ‘opnieuw’ en voel dat ik leef. Vaak is dat lastig, maar ik besef me ook dat sommige mensen daar juist van dromen. Ik voel me daarom bevoorrecht en wil weer hard mijn best doen om er alles uit te halen!

Verhalen over contrasten en ervaringen

Ik ga graag verhalen voor jullie schrijven over deze bijzondere walk-of-life met enorme contrasten. Omdat ik me elke dag verbaas over de kleine en grote dingen in Brazilië, de pijnlijke kanten in deze cultuur en juist de dingen waar ik als Nederlandse nog veel van kan leren! En… er zal onder anderen een blog aankomen over het (bizarre!) Braziliaanse systeem van gezondheidszorg voor zwangere vrouwen. Over een paar weken wordt hier namelijk onze blonde Brasileiro geboren 🙂 !

ONTMOET OOK ONZE ANDERE WERELDWIJVEN

Julia Dorigo