Leven als een reus in Frankrijk

Vaak lees je het cliché ‘leven als god in Frankrijk’. Maar gekeken vanuit het thema schoonheid, is het eerder ‘leven als reuzin in Frankrijk’. Met mijn slechts 1.69 cm toren ik boven de meeste dames uit en sta ik bekend als die grande blonde.

Nu vind ik, persoonlijk, 169 cm helemaal niet groot. Met een moeder die slechts 1.59 cm was, ben ik nog een heel eind gekomen, maar 169 cm? Neuuu, niet groot. Wanneer ik in Nederland met mijn rolkoffertje op CS de trein uitstap, kijk ik eerder omhoog dan voor mij uit wanneer ik in gezichten staar. Lange slanke mensen en ook ranke lange vrouwen vormen een rij voor de roltrappen, en ik als ‘nog net geen kleintje’ ertussen in. Middelgroot tot klein dus, althans voor Nederlandse begrippen dan.

Reus

Hier ben ik dus ‘enorm’. En dit besef ik sinds kort nog meer dan ooit, door voetbal. Ik heb ‘t ergens in mijn hoofd gehaald om mij op te geven voor vrouwenvoetbal. Ik dacht, leuk om nog meer te intergreren in ‘t ‘durp’ hier. En wat lol te trappen, dat mis ik soms. Maar de reacties op het veld winden er geen doekjes om: ze vinden mij een gevaarlijke reus! Kijk, hier nam ik laatst stiekem een foto, van een typische Française die tijdens zwemles op haar kind wacht: slank, petite, op hakjes..elegant. Ik snap wel waarom ik dan de overhand heb qua gewicht en impact op het veld.

Lomp

Dan ren ik met mijn 42 jaar, 1.69cm en conditie van een…42-jarige, en cup D aan Hollands glorie op de bal af, en is men ‘huiverig’ om met mij te duelleren! Het is bijna pijnlijk, want zo lomp ben ik toch ook weer niet? Mijn team is er op zich wel blij mee. Ze zetten mij voorin, en ik ben fanatiek genoeg om te willen scoren. Of dat lukt is nog een tweede, maar ik profiteer voorlopig even mijn indrukwekkende postuur, ren op die goal af en….verlies de bal halverwege, maar daar gaat het even niet om. Ze wijken! En dat is goed!

Franse meisjes

Het plaagt mij op zich niets hoor. Zo lang mijn figuur in verhouding is, en lengte en breedte een beetje kloppen, heb ik er geen issue mee. Zelfs als ik XL moet pakken voor een blouse. Daarentegen moet ik soms waken voor de beleving van mijn dochter. Zij is nu 12 jaar en is niet zo petite als die Franse meisjes in haar klas. Ze heeft al borstjes, en qua kleding maat moet zij eerder 14 jaar pakken dan 12. Met tijd en wijlen komt ze tegen mij aan hangen, en toetst ze even of ze niet te dik is. Dan leg ik met al mijn kunde en inlevingsvermogen aan haar uit, dat iedereen uniek is. Dat elk land zijn eigen lichamen kent en uiterlijke verschijningen. Dat kledingmaten niet voor niks verschillen tussen Europa, USA, Duitsland en Frankrijk. Dat niemand hier zo prachtig blond is als zij, en er vast meisjes jaloers zijn op haar vrouwelijke vormen die zich al aandienen. En dat het magere plankje van haar smalle kleine beste vriendin gewoonweg niet te vergelijken valt! Appels en peren. Ze begreep het. Thank God.

Lange slungels

Om mijn puberdochter echt te overtuigen van de ‘normaalheid’ van haar postuur, wees ik deze zomer in een buitenzwembad in Harderwijk telkens meiden aan van ongeveer haar leeftijd maar veel langer. ‘Zie je nou wel, Phien, in Nederland ben je eerder aan de kleine kant!’ Ik wilde opnieuw haar referentiekader verruimen en niet het Franse perspectief laten domineren. En eerlijk gezegd; ik was zelf ook best onder de indruk van de jongens en meiden in Nederland! Wat krijgen die te eten!? Wat een lange slungels! Mooi hoor, maar jeetje mina! Na telkens weer een langbenige puber aan te wijzen, die ofwel de glijbaan afkwam of het zwembad indook, zei ze: ‘Ja, mam, nu weet ik het wel hoor!’