100 jaar na de eerste wereldoorlog. Kippenvel in Frankrijk

Het is deze maand 100 jaar geleden dat het einde van de Eerste Wereldoorlog als historisch feit de boeken in ging. In Londen ging vorige maand de film They shall not grow old in première waarin regisseur Peter Jackson met kleur en geluid de soldaten weer tot leven brengt. Het is alsof je in een tijdscapsule stapt en de verschrikkingen van dichtbij meemaakt. Want in veel landen is deze oorlog een gitzwarte stempel in hun geschiedenis. Zo ook in Frankrijk, waar de impact van de eerste wereldoorlog enorm was.

Poëzie en liederen

Zondag 11 november is de dag om stil te staan bij deze gebeurtenis die Europa vier jaar in haar greep had. In dorpen worden kransen gelegd bij grote en kleine monumenten. Dit jaar is er in Frankrijk extra aandacht voor de l’Armistice, zoals de wapenstilstand hier heet. L’Armistice is in het nieuws en staat in alle kranten, maar vooral op de basisscholen wordt uitgebreid aandacht besteed aan dit historische onderwerp. Hele gedichten, zes alinea’s lange poëzie en liedjes worden al weken in de klassen voorbereid en opgedreund. Ook als thuisfront, ontkomen we er niet aan…

Voordracht

Nu ben ik zelf best een voorstander van het in ere houden van tradities en vind ik het mooi dat er hier in Frankrijk zo veel ruimte voor is. Bovendien worden de verhalen zo ook doorgegeven aan de volgende generaties. De poëzie van dochterlief zit er al goed in en het voordragen ervan zal plechtig plaatsvinden in de plaatselijke salle de fêtes. Het wekt veel vragen bij haar op over oorlog in het algemeen, niks mis mee. Het besef dat niet alles vanzelfsprekend is, mag best worden benadrukt. Op school gaan ze daar goed mee om. De Franse historie is van groot belang voor jong en oud. Het heeft het land gemaakt tot wat het nu is geworden.

Het besef dat niet alles vanzelfsprekend is, mag best worden benadrukt.

Vive le Roi

Voor mijn achtjarige is het vooral van belang wie er is begonnen en wie er heeft gewonnen. Alles daar tussenin doet er minder toe en komt niet echt ter sprake. Dat vind ik mooi! Het is toen gebeurd, we hebben gewonnen en gaan weer door. Toch typisch Frans. Een soort van Le Roi est mort, vive le Roi!! (de koning is dood, leve de koning, red.) We staan erbij stil op plechtige wijze en verschillende manieren, met kinderen die zingen en die wat voordragen. Dat belooft vast een beetje kippenvel aanstaande zondag. Daarna schrijven we ons in voor de Vin d’Honneur. Een lunch die begint met een Kir Royal. Het is en blijft Frankrijk…