In Japan is naar het toilet gaan een hele belevenis

Onlangs was een Nederlandse vriendin bij mij in Tokio op bezoek. We hadden die ochtend al lekker rondgestruind en zaten te lunchen in een authentiek Japans restaurantje. Mijn vriendin moest naar het toilet maar kwam daar even later met het schaamrood op de kaken vanaf: ‘Kun jij alsjeblieft ook naar het toilet komen, ik kan de doorspoelknop nergens vinden’.

Geen enkel probleem natuurlijk, want ik kan me nog goed herinneren hoe gegeneerd ik zelf was toen ik de doorspoelknop niet kon vinden. Die ziet er namelijk overal anders uit en kan op allerlei verschillende plekken zitten. Zo leek, de eerste keer dat ik bij een vriendin thuis naar het toilet ging, die ene grote knop toch echt de doorspoelknop. Niet dus, het bleek de ‘emergency-button’, en binnen de kortste keren stonden er twee mannen in uniform met een eerstehulpkoffer voor de deur om kijken wat er aan de hand was.

Een wc vol techniek

In Japan is zoiets banaals als naar de wc gaan een hele belevenis. Het Japanse toilet is namelijk voorzien van allerlei technische snufjes. Neem nou mijn eigen toilet. Het begint al als ik de badkamer binnenkom. De bewegingsdetector spot me en de deksel van het toilet gaat vanzelf omhoog, er gaat een blauw licht schijnen in de pot en er wordt water langs de binnenkant van de pot gespoten om hem schoon te houden.

Als je gaat zitten doe je dat uiteraard op een lekker verwarmde wc-bril. De temperatuur is aan te passen, dus wordt het kouder, dan zet je gewoon de wc-bril een graadje hoger. In het begin is dat beste een vies idee, alsof er voor jou al iemand lang op heeft gezeten. Maar na verloop van tijd ga je zo’n verwarmde bril toch zeer waarderen.

Voor of achter schoonspuiten?

Vervolgens is er een bedieningspaneel met een heleboel keuzemogelijkheden. Een knop voor een hele of een halve doorspoelbeurt, maar dat kennen we in Nederland ook. Je kunt je achterste laten schoonspuiten, maar ook je voorkant. Daarbij kun je zelf instellen of het een straal moet zijn of dat de boel besproeid moet worden. Uiteraard kan de precieze positie van de straal of sproeier bepaald worden. Ook de temperatuur van het water en de kracht van de straal, en of deze moet pulseren en in welk ritme dan, zijn naar eigen smaak aan te passen. Enfin, de keuze is reuze. Maar uit ervaring weet ik dat het niet handig is om al die knopjes uit te proberen zonder dat je op het toilet zit of de deksel dicht is; voor je het weet sta je met je sokken in de nattigheid.

De geluidenprinses

Het mooiste vind ik echter dat het toilet een knop heeft om een doorspoel- of watervalgeluid aan te zetten. Dit wordt otohime genoemd (vrij vertaald ‘geluidenprinses’) en is bedoeld om de eigen wc-geluiden te overstemmen. Het toilet spoelt vervolgens zelf door als je weer opstaat. Alleen het afvegen hoef je nog zelf te doen.

Deze supertoiletten vind je niet alleen bij mensen thuis, maar ook in restaurants, treinstations, winkelcentra en zelfs bij tankstations. Hypermodern, brandschoon en bovenal gratis. Daar kunnen we in Nederland een voorbeeld aan nemen. Als bonus hangt er buiten de toiletruimtes een bord met daarop aangegeven welke toiletten vrij zijn.

En als je weer eens in Nederland bent, dan spring je geheid de eerste paar keren van schrik op zodra je achterste de ijskoude bril raakt en vervolgens vergeet je keer op keer door te spoelen. Dus ik vrees dat ik, wanneer we weer in Nederland wonen, niet meer zonder mijn Japanse wc kan…