Actueel vanuit Australië: Birgitta’s kinderen zijn boos, heel boos!

Ingeborg van t Pad Bosch

Australië is wel gewend aan bosbranden. De Australiërs en de aboriginals weten er normaal gesproken raad mee. Maar dit jaar is het anders… Birgitta woont in Brisbane en vertelt erover.

¨ Dit bushfire seizoen is er al een aantal noodsituaties geweest. Veel huizen zijn verloren gegaan, duizenden mensen zijn dakloos of kunnen niet terug hun huizen in. Vorige maand schreef ik een stukje over de bosbranden. Toen stond er rondom Brisbane ook behoorlijk wat in de fik en voelde ik me ongemakkelijk als ik het bos naast ons huis inliep. Inmiddels hebben we hier redelijk wat regen gehad en hoewel het bos alweer droger aanvoelt is het nog niet zoals twee maanden terug. De branden zijn dit jaar feller, heftiger, groter en vooral ook in gebieden die normaal gesproken weinig last van bosbranden hebben. Het feit dat ook de regenwouden branden geeft aan dat er echt een verandering plaatsvindt. De aboriginals (first nations people) zien de wereld veranderen¨

It’s a particular grief, to lose forever what connects you to a place in the landscape. Our ancestors felt it, our elders felt it, and now we are feeling it all over again as we watch how the mistreatment and neglect of our land and waters for generations, and the pig-headed foolishness of coal-obsessed climate change denialists turn everything and everyone to ash.

Hoe komt het dat het dit jaar zo wijdverspreid is?

De droogte is een factor. Het afgelopen jaar is er over het hele land weinig regen gevallen hierdoor is de vegetatie onder de bomen verdort en zeer ontvlambaar. Het is dit jaar veel warmer dan andere jaren. door het gebrek aan regen zijn er meer droge onweersbuien en de bliksem die inslaat zet de zaak direct in de hens de wind zorgt voor een grote verspreiding.

Door de droogte had je ook veel embers; een ware vonkenregen wordt door de sterke wind soms kilometers ver gevoerd om daar zogenaamde spot branden te veroorzaken. Zo verspreidt het vuur zich supersnel. Door de grote hitte ontstaat er ook een eigen weerklimaat, er zijn zelfs vuur tornados gezien. Dit maakt de omgeving van de brandhaarden erg onvoorspelbaar en het vuur moeilijk te bestrijden.

Op sommige plekken zoals kangaroo eiland sloeg het zo snel toe dat er geen mogelijkheid was om het tegen te houden. De afgelopen jaren is er veel bezuinigd op de brandweer. De meeste rural firebrigades bestaan uit vrijwilligers. Er is dus niet genoeg mankracht en geld om een goed beheer uit te voeren. Daarnaast wordt er te weinig geluisterd naar de aboriginals, zij cultiveren het land met cultural burning, een methode die dier en plant vriendelijk is en bovendien de kans op de felle branden zoals die nu overal woeden tegenhouden. 

LEES OOK: NICOLIEN WOONT VLAKBIJ DE ROOKMIST, VUURTURNADO’S EN DROGE BLIKSEM

Het wordt door de staten geregeld. Er is niet echt een nationaal beleid om bosbranden aan te pakken, dus elke staat doet zijn ding. Scott Morrison is in de afgelopen weken het symbool geworden van de hokjes politiek, niet bereid om verantwoordelijkheid te nemen voor een land in crisis. Daarnaast, onvoorstelbaar genoeg, zijn er behoorlijk wat arsenists (brandstichters red.) die branden aan steken. 

Waar woeden de branden het hardst?

De branden zijn door heel Australië te vinden, Maar op dit moment zijn de ergste haarden in Victoria en het zuiden van North South Wales. Maar omdat het weer onvoorspelbaar is en de droogte aanhoudt (er valt wel wat regen maar bij lange na niet genoeg) kan er het op ieder moment op een andere plek toeslaan. Wat het meest in het nieuws komt is als de vuurhaarden in bewoonde gebieden voorkomen.  

Welke gevolgen heeft het voor hetWildlife in Australië?

Het wildlife in de gebieden waar branden woeden of gewoed hebben is op z’n minst gedecimeerd, zo niet volledig verdwenen. Australië was een van de continenten met het rijkste wildlife. Wat ervan over is zal de toekomst uitwijzen…

Waarom is het zo lastig om de branden te blussen?

De gebieden waar brand is, zijn niet alleen heel uitgestrekt, maar vaak ook lastig toegankelijk. De vuren zijn zo heet en hoog dat het moeilijk is vanuit de lucht te blussen, bovendien is het aantal blusvliegtuigen beperkt. De brandweer heeft niet genoeg reserves en omdat het niet als een nationale crisis werd gezien was het leger tot voor kort niet inzetbaar. Hulp uit het buitenland moet ook door de staten worden ingeroepen. De warmte en de wind maken het moeilijk om de branden in de hand te houden.

Vrienden van mij wonen in Kurajong Heights in de Blue Mountains, de omgeving was geëvacueerd, maar zij besloten te blijven om hun huis te verdedigen, met sprinklers op het dak en natte handdoeken om de rook buiten te houden. Zij hadden geluk, want precies toen het vuur de huizen aan de andere kant van de straat bereikte, draaide de wind en bleef hun straat gespaard. Ik woon hier nu bijna acht jaar, maar kan er nog steeds met mijn pet niet bij hoeveel zaken op staatsniveau geregeld zijn op een bevolking van nog geen 25 miljoen.    

Speelt de klimaatverandering een rol, denk jij?

Het is dit jaar weer warmer en droger. Ja ik geloof heilig dat dit een rol speelt.

Hoe is het voor jou om er nu te wonen? En hoe reageren de Australiërs hierop?

Wij wonen in de stad en niet in een rural area. Maar met het bos van Mount Coot Tha naast de deur is het wel dicht bij. De meeste Australiërs zijn het gewend. Iedereen heeft wel eens te maken gehad met een bosbrand direct of indirect. De veerkracht van de mensen is groot. Als het voorbij is raapt men de stukken bijeen en probeert er weer wat van te maken. Het land is hard. Als je hier wilt wonen en met name in de rural areas kun je niet bij de pakken neerzitten. Het is mooi om te zien hoe het hele land opstaat om de slachtoffers te helpen, men opent de deuren, harten en beurzen.  

Een ander groot bijkomend probleem bij bosbranden op zo’n grote schaal is The Haze. Wat merk jij daarvan?

Op dit moment niet veel, maar in November was het hier behoorlijk rokerig en de luchtkwaliteit hier in Brisbane was slechter dan in Beijing.  

Als ik iets geleerd heb van wonen in de USA is dat je dergelijke natuurrampen nooit moet onderschatten. Hoe verandert deze ramp jouw kijk op de kracht van de natuur?

De kracht van de natuur kan hier niet worden onderschat, alles wordt hier uitvergroot. Als het regent, is het een downpoor en overstromen beken en riolen. Alles komt blank te staan en mensen in rural areas worden afgesneden van de buitenwereld (wij hebben dan een waterval naast het huis). Als het onweert is het echt alsof de goden allemaal woedend zijn. Als het stormt moet je hier echt alles vastsjorren. Als het hagelt zijn het cricketballen. Deze ramp verandert mijn kijk op die kracht niet, het is een bevestiging dat wij denken dat we in control zijn en kunnen doen wat we willen maar feitelijk zijn we nietig en klein. Ik heb ontzag!

Hoe kijken jouw kinderen er tegenaan? Het is nogal wat als je zoveel bos en dieren in vlammen op ziet gaan.

Mijn kinderen zijn boos! Ze zijn boos op onze generatie die het allemaal in de hand heeft gewerkt. Ze zijn boos op de wereldleiders die in hun ogen de klimaatverandering niet genoeg onderkennen. Ze zijn boos op Scott Morrison, die economische groei boven alles zet. Ze zijn verdrietig en boos om alle dieren die zijn omgekomen en alle natuur die is verwoest. Ze zijn ontzet als ze de cijfers zien. Ze willen verandering en actie.  

Over dit Wereldwijf: Ingeborg van t Pad Bosch - VS

Ingeborg van t Pad Bosch - VS
Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!