Hoe (g)een plastic tasje de wereld verandert

Aisha van der Heiden - Frankrijk

26 januari 2020

‘Ik zal het in een plastic tasje doen’, zegt de groenteboer resoluut. Ik ben op Noailles, een bekende Arabische markt in Marseille. Met zijn marktkraampjes met olijven, kruiden en vers gemaakte Arabische snacks waan je jezelf direct in het Midden Oosten.

Ik bedank de meneer voor het tasje, en leg hem uit dat ik zelf een tas mee heb genomen. Hij kijkt me wat meewarig aan, met zijn plastic tas nog in zijn hand: ‘Weet je het zeker?’

Marseille is een prachtige stad, maar ik ben een persoon die zich bewust is van de menselijke invloed op de natuur. Zo in een grote stad aan de Mediterraanse zee zie je goed wat de mens teweeg brengt. Na een dag met veel wind over het strand wandelen is bepaald geen pretje, en tijdens het zwemmen heb ik al regelmatig plastic tasjes aan mijn broek gehad.

Peuken in het zand en drollen op straat

Het plastic is zowel herkenbaar als onherkenbaar terug te vinden in alle delen van de natuur, soms in de vorm van een plastic flesje, en soms in kleine afgebroken stukjes.

Een bezoekje met de kinderen aan het strand is opletten geblazen. Mensen drukken hun sigaretten uit in het zand en ruimen deze niet op. Het is dus geregeld voorgekomen dat ik met spoed een sigaretten filter uit de mond van een kind moet verwijderen.

Niet alleen plastic is een grote bron van vervuiling, mensen laten hun hond het liefste bij de voordeur van de buren een dikke drol draaien, meubels worden als afdankertjes aan de kant van de weg gezet, en als de vuilnisbak vol is zetten zij de zak poepluiers er gewoon naast. Ratten zijn al jaren een erg groot probleem in de stad. Als je dan als buitenlander verzucht dat het zo’n troep is, dan is het antwoord standaard: ‘Beuh, c’est Marseille‘. De Marseillais is eraan gewend, en als buitenlander pas je je maar aan.

plastic
Foto: Aisha van der Heiden

Ach ja, ‘C’est Marseille.’

Zo is mijn haat/liefde relatie met Marseille in stand gebleven, want dit is de stad waar ik een nieuwe taal heb geleerd, en veel mensen heb leren kennen, waar er een prachtig en sfeervol oud centrum op je wacht, en waar je in de zomer in de warme nachten kan genieten van mensen die uit hun huis komen om muziek te maken. En, natuurlijk het belangrijkste, de stad die mijn twee kinderen hun geboortestad kunnen noemen.

Marseille heeft onnoemelijk veel te bieden, maar is echt nog een ongeslepen diamant. Het is bijna tijd voor ons om Marseille te verlaten, maar ondanks dat ik echt heel erg klaar ben om te gaan, zal het ook pijn doen. Ik zal deze stad missen, behalve dan het strand met zijn plastic zakjes en sigarettenfilters.

“Weet je het zeker?” Vraagt de marktkoopman.
“Ja, meneer, ik heb het liever in mijn eigen tas.” De meneer begint mijn tas in te pakken terwijl hij tegen mij mompelt:

“Typisch witte mensen, Arabieren doen zoiets niet, die nemen gewoon een plastic tasje”

Ik kan mijn lachen niet onderdrukken. C’est Marseille.

Aisha van der Heiden - Frankrijk
Bonjour. Ik ben Aisha, ik heb veel soorten werk gedaan maar weet nog altijd niet wat ik wil worden. In 2012 ben ik met mijn vriend naar Marseille verhuisd. In 2016 en 2018 werden onze zonen geboren. Onze tijd in Marseille zit er bijna op, maar we weten nog niet waar we straks zullen gaan wonen. Het leven heeft zoveel te bieden, en de wereld staat voor ons open!