Mijn lockdown in luxury

Sinds 18 maart is Maleisië op slot onder de noemer van ‘Movement Control Order‘ met als voorlopige einddatum 14 april. De dag ervoor zongen de geruchten over een lockdown door de stad met als gevolg rijen hamsteraars in de supermarkt met een run op vers vlees, eieren en de balen rijst heb ik consumenten met buggy’s uit de winkel zien vervoeren.

Vanaf Chinese New Year dwarrelt het coronavirus door Azië. In Maleisië waren er nog redelijk weinig besmettingen totdat de genadeklap kwam met een verdubbeling in aantal corona cases begin maart. Meer dan 60% van de huidige besmettingen is te herleiden naar een vierdaagse religieuze bijeenkomst met 16.000 bezoekers. Een lockdown was onvermijdelijk.

Naar de supermarkt is opeens een uitje

De eerste dagen is er veel onduidelijkheid. Per dag wordt er meer helderheid gegeven inclusief nieuwe verscherpte maatregelen. De grenzen van Maleisië zijn dicht, reizen tussen de verschillende staten kan niet meer. Vanaf dag één zijn alle scholen, restaurants, winkels, sportclubs, moskeeën en parken gesloten. Wegversperringen zijn opgezet, één persoon per auto, even een rondje (hard)lopen op straat mag niet, boodschappen doen binnen een straal van 10 km, openingstijden zijn verkort, speciaal ouderen uurtje in de supermarkt en een mondkapje is verplicht, zo maar een paar regels.

Naar de supermarkt is opeens eens ‘uitje’. Bij binnenkomst sluit ik aan in de rij en wacht op mijn beurt. Er wordt een beperkt aantal klanten toegelaten. Eerst nog een temperatuur check, mijn handen desinfecteren voordat ik met winkelwagentje (is verplicht) boodschappen kan doen. Bij de kassa wacht ik netjes in het rode vak of achter de lijn en bij het verlaten staat de guard met desinfecterende zeep mij al op te wachten.

Sociaal zijn is cultureel erfgoed

Politie en leger controleert iedereen op straat. Dit is ook wel nodig. Zeker in het begin zag je ook hier Maleisiërs nog naar de lokale hawker stalls gaan voor een gezellige lunch. In een land waar eten in gezelschap van familie of vrienden bijna een cultureel erfgoed is, vergt enige aanpassing. Vrij snel wordt dit de kop ingedrukt met extra controles, boetes of zelfs een gevangenisstraf.

Waar Kuala Lumpur normaal een hartinfarct laat zien van auto’s, zijn de straten nu verlaten met af en toe een GrabFood of Foodpanda scooter. De noise pollution is ineens ook verdwenen. Er heerst een soort serene, surrealistische stilte of is dit de stilte voor de corona-storm?

Wil je niet naar huis?

Deze tijden benadrukken extra hoe ver ik bij mijn familie vandaan woon. De familie app, groep videochats draaien overuren, virtuele knuffels vliegen over en weer. Wil je niet naar huis? Vragen familie en vrienden steeds vaker. Uhm nou nee. Het was ook niet in mij opgekomen. Kuala Lumpur is mijn thuis en dan terugkeren naar ons geliefde Brabant? De brandhaard van Nederland waar het virus nog meer rond raast? Ook binnen de expat-community kwamen steeds meer vragen of zelfs families die onverwachts het land verlieten om naar ‘huis’ te gaan. Of USA dan nu zo’n goede optie is…

Onzekerheid als vast gegeven

Het idee dat je niet zomaar naar buiten kan, deze vrijheidsbeperking doet mentaal ook iets met je. Iedereen is zoekende naar structuur in de dagroutine. Opeens ligt alles overhoop, stuurloos, nog flexibeler zijn, omgaan met deze nieuwe werkelijkheid en een nieuwe koers varen. Afgelopen jaar in Kuala Lumpur heb ik wel geleerd om flexibel te zijn, maar dit is een andere dimensie.

Uit eigen ervaring weet ik dat onzekerheid over de toekomst een vast gegeven is in het expat bestaan, maar naast het coronavirus is een andere onzekerheid voelbaar. De gevolgen van de geopolitieke olie perikelen verhogen het stressniveau in menig huiskamers. ‘Of ik mijn baan nog heb einde van de maand, weet ik niet’ is een veelgehoorde uitspraak. En dat betekent vaak letterlijk binnen een paar maanden je boedeltje oppakken, het land uit.

Geen inkomen = Geen eten

Thuiszittend denk ik aan de laatste gesprekken die ik heb gehad. De lieve dame achter de kassa van de plaatselijke bakker. Zij wenst mij heel veel succes en liefde voor de aankomende lockdown. Ondanks haar mooie glimlach zie ik ook bezorgdheid in haar ogen. ‘Hoe het gaat aflopen weet ik niet’ zegt ze. ‘Ik heb nog een man om op terug te vallen, maar veel van mijn collega’s zijn alleenstaande moeder, leven in kampongs waar de familie afhankelijk is van haar inkomen’. En wat zijn de gevolgen voor het omaatje met haar foodstall of de vrolijke taxichauffeur, een moeder van zes kinderen en kostwinnaar. Geen inkomen betekent geen eten.

Naast onzekerheid komt schuldgevoel om de hoek kijken. Mag ik klagen of een off day hebben? Ondanks de onzekere tijd, vrijheidsbeperking, gemis van het gezelschap van familie en vrienden, realiseer ik mij terdege dat wij in een luxe lockdown zitten. Wij blijven voorlopig thuis.

Zorg voor elkaar, ver weg of dichtbij. #stayathome

Over dit Wereldwijf: Marije Walker - Nederland

Hi, ik ben Marije en ik woonde van 2018 tot 2020 met man en onze zoon in de smeltkroes van culturen en religies: Kuala Lumpur, Maleisië. Voor ons eerste expat avontuur heb ik mijn baan als marketeer opgezegd en schrijf nu (gast)blogs over mijn ervaringen, verbazingen, de momenten van het leven waarbij een vleugje zelfspot en humor niet mogen ontbreken. Ik word blij van mooie verhalen, inspirerende en positieve mensen met humor, eerlijkheid, de rauwe rafelrandjes en imperfecties. Samen de wereld een beetje mooier maken #useyourimagination