En de wereld was ineens een stuk kleiner…Een verslag uit Silicon Valley

Mariel van Tatenhove

Corona virus, een onzichtbare vijand die het leven voor bijna iedereen drastisch heeft veranderd. Ook mijn leven, mijn heerlijke, drukke, actieve leven, met al mijn reizen, sportwedstrijden, etentjes, hikes en concerten. Die leuke wereld werd van de een op de andere dag ineens een stuk kleiner. Plotseling zat ik dus thuis en was mijn wereld in een keer helemaal anders: stil, gesloten en klein.

In eerste instantie ook beangstigend want niks aan mijn leven is meer zoals ik het gewend ben. Mijn reisplannen voorlopig afgezegd, happy hours en etentjes nu via zoom en hikes zijn een wandeling in de buurt. Het verkeer dat hier in Silicon Valley bijna altijd bumper aan bumper is, is nog nooit zo licht geweest.

Het voelt een beetje alsof ik in een Sci-fi film ben beland: lege straten, politie die patrouilleert om te zorgen dat mensen zich aan de regels houden.

Lange rijen voor de deur van de supermarkten omdat er maar een klein aantal mensen tegelijk binnen mogen en binnen hamsteren mensen vechtend voor de laatste rollen wc papier. Maar helaas is het geen film, maar de nieuwe werkelijkheid. Als ik terug kijk had ik het misschien moeten zien aankomen en me er beter op moeten voorbereiden. Een les voor de toekomst.

USA corona

Mijn collega’s in China waren ons voor

Ik werd voor het eerst met Corona virus geconfronteerd in januari, net voor Chinese New Year, dat dit jaar op 25 januari viel. Ik had net een zakenreis naar Taiwan en China geboekt voor eind februari. Een paar dagen later vertelde mijn team in Shenzhen ons over een nieuw virus dat in China heerste. De new year’s celebrations werden afgezegd en iedereen moest verplicht twee weken binnen blijven. In overleg besloten we dat het niet nodig was de februari trip af te zeggen, want hopelijk zou het dan toch wel over zijn.

Het thuis blijven in China werd na de twee weken verlengd en het virus verspreidde zich verder. Na drie weken waar niemand in China werkte, waren onze collega’s in Shenzhen inmiddels weer terug aan het werk, maar wel van uit huis. In telefoonconferenties vertelden ze ons hoe eng het daar was. Ze gingen hooguit een keer per week het huis uit en dan met een masker op, en alleen om snel boodschappen te doen voor de rest van de week. Shenzhen, normaal een vreselijk drukke stad, was schijnbaar veranderd in een lege spookstad.

Ik besloot dat het beter was mijn reis naar China af te zeggen. We zagen het toch nog steeds als een virus dat met name in China heerste, met een aantal gevallen in ander Aziatische landen. En net als SARS jaren geleden, een virus dat zich niet buiten Azië zou verspreiden. Er waren inmiddels wel een paar gevallen in Santa Clara, maar dat waren met name mensen die uit China waren terug gekomen. Ik wist toen nog niet hoe erg ik (en de meeste mensen) dit nieuwe virus onderschatte.

Ons leven ging nog gewoon door

Eind januari vloog ik nog voor een zakenreis naar Austin en in Februari twee keer naar Seattle. Het was business as usual, tot en met woensdag 26 februari. Ik kwam die avond terug van een zakenreis naar Seattle en de volgende dag kwam er van Amazon een email dat niemand meer mocht reizen behalve als het echt nodig is. De week daarna een aankondiging: iedereen die niet persé naar kantoor moet, werk thuis. Maar buiten dat, ging het leven nog gewoon door.

Op 7 maart ga ik nog met Nederlandse vrienden, die op bezoek zijn, naar een basketbal wedstrijd van de Warriors in San Francisco. We denken nog steeds dat het allemaal wel meevalt. Gewoon goed handen wassen en niet te dicht bij vreemden komen. Een vriendin raadt wel aan dat we beter de trein naar het stadion kunnen vermijden. Just in case. Een buurvrouw, die dokter is zegt nog dat er meer mensen aan griep overlijden deze winter dan door Corona.  

Op woensdag zitten dezelfde Nederlandse vrienden bij mij op de bank als we horen dat Trump uit het niets en zonder overleg aankondigt dat hij vluchten vanuit Europa gaat verbieden. Mijn vrienden hebben gelukkig de volgende dag hun vlucht terug naar Schiphol, zodat ze veilig naar huis kunnen. Ik zou de volgende dag voor twee weken vakantie naar Myanmar vliegen. Dat vind ik ineens toch ook wel te onzeker. Stel dat we gaan en dan niet meer terug het land in mogen. Dus op het laatste moment de reis uitgesteld. Op dezelfde dag schorst de NBA alle wedstrijden als bekend wordt dat een van de basketballers Corona virus heeft. Ik realiseer me dat het Corona virus toch echt mijn wereld is ingekropen.

De laatste roadtrip

Nu onze vakantie naar Myanmar is afgezegd, willen we toch nog wel een paar dagen weg. We willen niet vliegen maar we vinden dat een reis met de auto toch veilig lijkt en dus besluiten we een roadtrip naar Joshua Tree National Park en Death Valley te maken. We hebben een paar fantastische dagen en net op tijd: in Palm Springs horen we op maandag we dat in Silicon Valley vanaf de volgende dag shelter in place in gaat. Dit betekent dat iedereen thuis moet blijven en alleen voor nodige boodschappen en voor wat beweging het huis uit mag. We horen dat er meteen massaal gehamsterd wordt. We besluiten dat we toch stoppen in Death Valley voor we naar huis gaan. Daar worden we dinsdagavond toch weer met Corona virus geconfronteerd. In het restaurant van het hotel is er een nieuwe regel: tussen elk tafeltje met gasten, moet er een tafeltje leeg blijven, om veilige afstand te bewaren. Het geeft ons toch een beetje een ongemakkelijk gevoel en we zijn blij dat we de volgende dag naar huis gaan.  

Van bijna elke week op reis, naar shelter in place

En dat is ook net op tijd want op donderdag kondigt onze gouverneur aan dat shelter in place nu voor California in gaat. Na Silicon Valley is nu heel California min of meer op slot. Als ik thuis kom op die woensdag heb ik in eerste instantie een beetje een paniek gevoel. Drie weken min of meer opgesloten zitten in huis en niemand zien. Het benauwd me. We stoppen op de terugweg voor boodschappen, dus ik hoef in principe nergens naar toe. Het gevoel dat ik mijn huis eigenlijk niet uit mag, voelt alsof ik gevangen zit.

De eerste paar dagen zijn onwerkelijk, een nieuwe en ongewone wereld, waar ik behalve voor een dagelijkse wandeling, het huis niet uitkom.  Werk helpt, want daardoor krijgen de dagen toch weer een ritme. Mijn afspraken gaan gewoon door, al zijn ze nu via de telefoon. Maar de eerste twee weekenden vallen niet mee. Normaal doe ik altijd van alles in het weekend en nu zit ik thuis. En naast het verplicht thuis zitten, regent het ook nog. Ik kan niet eens naar buiten voor een wandelingetje en wat frisse lucht. Elke dag rolt in de volgende, er is weinig verandering en het is allemaal erg monotoon. Inmiddels zijn we vier weken verder. De shelter in place is voorlopig tot en met 3 mei, maar wie weet hoe lang het echt nog gaat duren.

Het goede nieuws is dat het schijnbaar helpt en de vloedgolf van patiënten die ze al twee weken hier in Silicon Valley in de ziekenhuizen verwachten blijft nog steeds uit. De voorspelling van het verwachte dodenaantal gaat naar beneden. Ik mis mijn vrienden en ik mis mijn sociale leven, maar we zijn creatief en doen nu happy hour via Zoom en we spelen virtuele spelletjes via het internet. Als dit de prijs is om dit Corona virus snel de baas te worden heb ik het ervoor over. Ik zou willen dat we het eerder hadden gedaan, dat we hadden geleerd van China, want dan hadden we veel mensenlevens kunnen redden.

Er is altijd een ‘Silver lining

Maar je ziet ook dat er toch altijd een silver lining is, iets positiefs in een donkere tijd. Ik zie dat mensen meer aandacht voor elkaar hebben en attenter zijn. In mijn vriendenkring bellen we vaker en ik zie dat mensen elkaar meer helpen. Ik was ontroerd toen ik een email ontving van de twee mensen van mijn team in Shenzhen. Omdat er hier geen masker te krijgen waren, waren ze naar de winkel gegaan om maskers te kopen voor ons team in California. Die hebben we inmiddels ontvangen.

Mensen vinden ook creatieve manieren om met deze nieuwe wereld om te gaan. Zo hadden we vorige week happy hour met de buren. We brachten allemaal ons eigen drankje mee en hadden pionnen op 6 feet afstand staan. We konden binnen de social distancing regels toch met elkaar praten. En vandaag had iemand in de buurt geregeld dat om 4 uur de paashaas in een open wagen door de wijk reed, om de kinderen (en volwassenen ) op te vrolijken. De paashaas had natuurlijk zoals het hoort, een masker op, want dat is hier sinds deze week verplicht.

En door Corona zijn er nog meer goede veranderingen: de lucht is schoner en voelt frisser. Er zijn meer vogels. In Venetië zien ze voor het eerst dolfijnen in de grachten en in India is de lucht zo helder, dat ze de Himalayas kunnen zien.

USA Corona

Leven na Corona

Ik sprak vorige week mijn collegas in Shenzhen. Daar begint het leven langzaam maar zeker weer iets normaler te worden en mensen mogen voor het eerst hun huis weer uit. Een van hen vertelde ons vorige week dat ze die avond voor het eerst sinds januari naar een restaurant ging. Ze zei ook dat ze wel nerveus was, maar dat ze het restaurant op het internet had opgezocht. Omdat het restaurant groot is en de tafels niet te dicht op elkaar staan voelde ze zich daardoor beter. Dat is iets waar voor het Corona virus de meeste mensen in China niet over na zouden denken.

China begint dus voorzichtig weer te leven en dat geeft mij hoop. Er is leven na Corona, we weten alleen niet wanneer en ook niet hoe dat leven er dan uit zal zien.

Foto’s: Mariel van Tatenhove

Over dit Wereldwijf: Mariel van Tatenhove - VS

Hello, ik ben Mariel en ik woon sinds 1996 aan de west kust van de Verenigde Staten. Ik heb een leuke baan in Silicon Valley, waar ik voor Amazon aan Alexa werk. Ik reis veel, zowel voor mijn werk als prive en voor De Wereldwijven schrijf ik over mijn leven in California, de tech wereld en mijn international vriendenkring.