Wie ‘t meeste angst heeft, heeft vaak het minst te vrezen

De blaadjes dwarrelen sierlijk door de strak blauwe lucht om vervolgens hun eindbestemming te vinden op de aarde alwaar het frisse groen inmiddels plaats heeft gemaakt voor de karakteristieke rode dorheid. In tegenstelling tot de nog altijd aanwezige druppels op m’n voorhoofd zal het tot aan december kurkdroog blijven. Winter is coming. In zowel letterlijke als figuurlijke zin.

Toch zijn die zweetdruppeltjes niet van de stress maar gewoon ordinair van de continu aanwezige sidderende zon. Daar waar Jimmy z’n wollen wintermuts tevoorschijn haalt in de avonduren, geniet ik in een t-shirt van de verfrissende 22 graden. Eindelijk weer een beetje kou op het lijf. Hilda heeft met smacht gewacht op dit erbarmelijke koude front. Zij kan zich eindelijk nestelen in de roze winterjas die door een vriend uit Nederland is meegebracht. Apetrots is zij en terecht. De fluffy gevoerde jas die niet zou misstaan op de skipiste, staat haar prachtig. Zij begint sowieso meer en meer te stralen nu ze gewend raakt aan m’n niet altijd even kundige sociale vaardigheden en de iets wat cynische humor. Sterker nog, waar zij mij eerst met vervreemde ogen aankeek schiet zij nu spontaan in de lach.

Mijn kater ontbijtje

Ik neem een hap van mijn vettige babaras (kater) ontbijt bestaande uit de braai restanten van de dag ervoor terwijl ik door de social media pagina’s scroll. Vlees van de spareribs en friet, beide uit eigen tuin, gewikkeld in een wrap, uiteraard extra op smaak gebracht met een flinke klodder knoflooksaus, vergezeld door een sterke kop oploskoffie. Het echte zwarte goud is hier niet verkrijgbaar. Hèhè, dat had ik even nodig.

Het was moederdag gister en hoewel ik dat net als m’n verjaardag geruisloos aan mij voorbij laat gaan, hadden m’n jongens aan Jimmy gevraagd even iets leuks te halen voor moeder. Bij gebrek aan een bloemetje en aanverwanten kom je dan al snel uit op een flesje van het één of ander. De drie heren weten dat het bewonderen van de Afrikaanse zonsondergang vanaf de veranda, met in de ene hand een goed glas whiskey en in de andere hand een sigaartje, behoort tot mijn ultieme genotsmomenten. Maar beide zijn ook niet te krijgen en als surrogaat heeft Jimmy een fles in Zuid Afrika gefabriceerde brandewijn op de kop getikt. Door de lieve intentie en met een beetje fantasie valt deze net zo goed.. Totdat je de volgende ochtend ontwaakt.

Een voorpagina met dodental

Waar ik voorheen de dag startte met het virtueel doorbladeren van eerst de Nederlandse kranten, sla ik deze nu structureel over. Joh, wie heeft die teller bedacht die bij het openen van ieder willekeurige krant direct het zicht aanvalt? Prima deze indoctrinatie maar ik stel voor dit dan voor iedere doodsoorzaak te introduceren. Al is het maar om het evenwicht er een beetje in te houden. Elke maand een ander inclusief de rondwarende oorzaken die in het Westen allang niet meer voorkomen. Anders zijn we er iets te snel doorheen. En om het niet al te confronterend te maken beperken we ons bij Malaria alleen tot de kinderen (3.000 slachtoffertjes per dag volgens de cijfers van het Rode Kruis.) Als de krant ons er dagelijks op attendeert hoe gevaarlijk het is ons huis te verlaten, is het wel zo netjes om ons met dagelijkse cijfers te informeren over hoe ook binnen onze veilige muren de man met de zeis genadeloos kan uithalen.

De paniek en de angst, ik snapte het niet

Nee, ik begin tegenwoordig op Facebook waar ook een half ontwaakt brein moeiteloos doorheen scrollt. Toegegeven, bij het ontspringen van de ‘rare’ tijden borrelde dikwijls de obstinate kant in mij op (niet te verwarren met obstipaat, wat overigens als ik het zo lees, een welkom verschijnsel zou zijn voor menig rollenscharrelaar). Het ene probleem na het andere rolt voorbij veelal vergezeld door paniek en soms zelfs doodsangst. Uiteraard allemaal relevante problemen voor de betreffende personen, laat dat duidelijk zijn. Ik snapte het alleen niet. Inmiddels weet ik waardoor dat komt.

Hier in Zimbabwe hebben wij al die problemen gewoonweg niet. En eerlijk is eerlijk, sinds ik mij dat besef scroll ik met een glimlach door alle misère en klaagzang heen. Wat is het toch heerlijk om niet in Nederland, Frankrijk of erger nog, de VS te wonen maar gewoon in Zim.

De dood of de gladiolen

Het voordeel van leven in inmiddels één van de armste landen ter wereld is dat er nagenoeg maar één probleem aan de orde is: (Wat) eten we vandaag en bovenal, hoe krijgen we dat op tafel? Een bevolking dat gewend is aan een zeer breed pallet aan risico’s laat zich daarbij echt niet opsluiten en kisten door verhongering. Het leven gaat door en zoals het een goed Zimbabwaan betaamt weet men altijd de mazen in de restricties te vinden. De dood of de gladiolen, simpel.

Hier geen zorgen over de economie want die bestond al niet meer. Geen thuisscholing want ‘online’ bestaat hier niet evenals schoolboeken. Ik heb maar een paar educatieve apps gedownload voor Hilda zodat ze toch nog iets opsteekt. Geen paniek over IC bedden want die zijn er sowieso niet. En het is geheel overbodig om het te hebben over sportscholen, restaurants etc.

Het wildlife dat gewoonlijk door onze straten liep omdat die nu eenmaal in hùn leefgebied liggen, wordt met de dag fors minder dus ook dat veroorzaakt weinig problemen. Daar waar de hongersnood heerst, veranderen deze dieren in niet meer dan wandelende gratis biefstukjes en andere onderdelen die op de Aziatische markt gretig aftrek vinden. Door het wegvallen van inkomsten uit toerisme valt ook de bescherming van deze dieren weg. Vele rangers op dit continent zitten nu thuis en voldoen daarmee braaf aan de eisen van deze tijd, precies zoals men het graag ziet.

De spiegel van de kapper

Dan komen we bij probleem ‘kapper’ en ja hoor, daar kan ik sinds kort in meeleven. Al ben ik zelf al zo’n 25 jaar niet bij de kapper geweest nadat het meisje wel heel fanatiek de schaar in de lokken zette en ik met een voor het oog door de ratten aangevreten kapsel de deur verliet, snap ik dit probleem beter sinds Hilda ‘haar’ heeft. Het Afrikaanse kroeshaar groeit namelijk niet en de dames zijn aangewezen op pruiken of haarstukken die op iedere straathoek verkrijgbaar zijn. Deze haarstukken worden plukje voor plukje ingevlochten.

Anderhalve dag lang is de thuiskapster bezig geweest het korte koppie om te toveren tot een lange bos dunne vlechtjes die Hilda parmantig als knot op het hoofd draagt. Tijdens het proces kwam ik er achter dat dit kapsel een levensduur heeft van welgeteld vier weken waarna het vlechtwerk weer van voren af aan begint. Duidelijk, ik ben een bevoorrecht mens met haar dat niet meer nodig heeft dan af en toe een shampoo-beurt en een schaar om zelf even die onderste rand er af te knippen. Scheef of niet, de vele kruinen doen de rest.

Proost op het leven en de onvermijdelijke dood

Bevoorrecht ben ik sowieso want terwijl de vurig rode avondzon achter de heuvels verdwijnt, zit ik op de veranda. Als ik mijn ogen half toeknijp verandert het stekelige struikgewas in het silhouet van de passerende olifantenkudde van weleer. Ik geniet, met in de linkerhand een glaasje liefdevolle brandewijn en met de rechterhand vriendelijk zwaaiend naar de man met de zeis die even verderop net zo vriendelijk terugzwaait.

“Nog even niet vriend”, roep ik en met een glimlach steekt hij bevestigend z’n duim op. Later blijkt dat hij twee huizen verderop moest zijn. We komen elkaar wel vaker tegen en hebben een duidelijke afspraak. Als hij mij komt halen dan wel een beetje spectaculair graag en daarnaast zal hij een goed glas whiskey klaar hebben staan dat we samen zullen heffen. Op een volop geleefd leven en de daarbij onvermijdelijke dood. Hij is ook de beroerdste niet. Proost!