Wereldzeiler Elvira: “We staan in de wachtstand.”

Elvira Tibboel
door gepubliceerd op 9 juni 2020Tags: , , ,

Ik kijk naar buiten. Het regent weer. Of nog steeds… Ik ben er helemaal klaar mee. Wil weg. Op reis gaan, on the move zijn . Nog een kleine drie maanden en dan gooien we de trossen los. Met onze zeilboot de wijde wereld in. Kan niet wachten!

Winterdepressie?

Het is januari 2020. Blue Monday nadert. Normaal heb ik daar absoluut geen last van. Ben namelijk nogal optimistisch en positief ingesteld van aard. Ook mijn energieniveau laat te wensen over. Het lijkt zowaar een beetje op een winterdepressie. Heb ik nog nooit gehad. Maar goed nog even volhouden. We gaan bijna weg. De afgelopen winters lag onze zeilboot steeds in Zuid-Europa. Dan pendelde ik heen en weer. En kreeg ik elke maand mijn portie zonlicht. Dat beviel erg goed. Maar we hebben het roer omgegooid. En hebben mooie plannen.

Wereldzeiler Elvira: "We staan in de wachtstand."

Plannen maken en in de actiestand

In mei 2018 besluiten we dat we een langere en verre reis met de zeilboot willen maken. Daar is echter wel het een en ander voor nodig. Dus het wordt een druk jaar. Manlief wil voor de grote reis een nieuwere boot, waarmee we veel meer zelfvoorzienend zijn. ‘Weer een nieuwe beer op de weg’, denk ik. Want dat betekent weer extra kosten en daarvoor moeten we weer meer of langer werken. Bovendien heeft onze oude trouwe boot ons ook overal gebracht.

Maar goed, wat moet dat moet en we vinden de boot van onze dromen. Manlief blijkt deze al lang op zijn netvlies te hebben. Er moet van beide kanten nog behoorlijk wat water bij de wijn voordat de deal rond is, maar begin september gaat onze oude Morgane of Sark bij Marseille op transport naar Nederland en kunnen we onze nieuwe Morgane of Sark in ruimen en leren kennen.

Huis te koop

Terug in Nederland, gaan we verder met de volgende stap. We maken het huis verkoop klaar en zetten het begin oktober te koop. Onze studerende dochters vinden dat niet zo leuk, want dat betekent dat ze hun ouderlijk huis verliezen. Maar, het kan maanden, misschien wel een jaar duren voordat het verkocht wordt, houden we ze voor. Vier dagen later is het verkocht.

We hebben geluk, want op dezelfde dag komt er een leuk, veel kleiner huis om de hoek te koop. Dan houden onze meiden toch nog hun thuisbasis en hebben wij een fijn huis voor als we terugkomen van onze reis. En eventueel om tussendoor naar terug te keren. Het is de bedoeling dat we ons huis gaan verhuren als we op reis zijn.

Dus we ontspullen, klussen en verhuizen begin maart. En in april 2019 gaan we voor een paar maanden aan boord. We zeilen naar het noorden. We liggen een paar weken in de binnenstad van Kopenhagen, scharrelen rond in de Stockholm Archipelago en varen door naar Helsinki. Het is een mooie reis. Maar er drukt ook iets. Mijn schoonvader in Nederland gaat niet zo goed en we maken ons zorgen. Dus zodra onze oudste dochter van boord stapt in augustus, gaat de boeg naar het zuiden. En hoewel we wind en golven tegen hebben, varen we in twee weken terug naar Nederland. Net op tijd, want mijn schoonvader overlijdt op 31 augustus.

Wereldzeiler Elvira: "We staan in de wachtstand."
Foto’s: Elvira Tibboel

Een lange winter

Het is een emotionele tijd, zeker voor manlief en dochters. En vanaf september begint de regen. We zeilen nog wel wat rond in Nederland, omdat we de boot nog beter willen leren kennen. Maar het lijkt veel meer te regenen dan normaal.
En zo gaat de herfst naadloos over in een zachte, natte en lange winter.

In februari, na een weekje skiën in Oostenrijk, verdwijnt de mist in mijn hoofd. Ik heb weer energie en werk onze plannen verder uit. Heb zin om te gaan! Ik boek voor begin april een week in de haven St Catherine Docks in Londen om de reis in te luiden. Het plan is om in april en mei de Zuidkust van Engeland te ontdekken, vervolgens via Bretagne en de West-Franse kust af te zakken naar Noord-Spanje. Ik heb heel veel zin in de Baskische en Asturische kust en de Ria’s van Galicië. Daarna willen we langs de Portugese kust afzakken en dan overwinteren in de Algarve of Sevilla. Het is de bedoeling dat we grotendeels op de boot zullen verblijven, maar ook regelmatig thuis zullen zijn. We moeten namelijk wel blijven werken ondertussen. In 2021 hebben we onze Atlantische oversteek gepland en daarna zien we wel.

En dan is daar Corona

Op 12 maart lopen we op de Hiswa, voor ons altijd het begin van het nieuwe seizoen. De zeilen zitten weer op de boot en we zijn klaar om te gaan. Maar om 16:00 uur, wordt er na de persconferentie omgeroepen dat de Hiswa per direct gaat sluiten. Twee dagen later is de intelligent lockdown een feit. En daarmee komt er voorlopig een streep door onze plannen.

Ondertussen is het prachtig lenteweer en we verkassen toch naar de boot. Betere quarantaine dan op de zeilboot op het verlaten water is er niet. We varen wat rond in de Grevelingen en leggen aan op lege eilandjes. We doen klusjes aan boord en proberen te wat werken. Ons werk stagneert en we zijn met name druk met het regelen van zakelijke dingen die weinig positieve energie geven.

Maar we genieten, samen met onze dochters van deze mooie twee weken op de boot. Dan komt het bericht dat je in Zeeland niet meer op je eigen boot mag overnachten. Omdat er verschillende lokale bepalingen zijn, durven we de boot ook niet meteen te verkassen. Want overal wordt anders omgegaan met de bediening van bruggen en sluizen. En je wil niet ergens tussen twee sluizen vast komen te zitten en geen kant meer op kunnen. Dus laten we de boot achter in de haven, gaan we weer naar huis en wachten het af.

Wereldzeiler Elvira: "We staan in de wachtstand."

Dus weer in de wachtstand…

Inmiddels is duidelijk dat we voorlopig niet kunnen vertrekken. Het is wat het is. Dus we gaan, net als vrijwel de hele wereld, voorlopig maar weer terug in de wachtstand.

Over dit Wereldwijf: Elvira Tibboel - Nederland

Elvira Tibboel - Nederland
Hoi! Ik ben Elvira, woon gewoon in Nederland met gezin en beestenboel. Ik werk grotendeels locatie onafhankelijk. Maar nu de dochters binnenkort uitvliegen, kan ik mijn inwendige Globetrotter meer ruimte geven. De laatste jaren zeilden we in etappes door Europa. En nu wil ik langer, meer en verder weg. Hoe pak ik dat aan? Ik schrijf erover voor De Wereldwijven.