Skye uit Maleisië: “Ik wilde gewoon even boodschappen doen”

Esmeralda Kraft van Ermel
door gepubliceerd op 18 september 2020Tags: , , , ,

Sinds maart is Maleisië onder een Movement Control Order (MCO). Dat bracht allerlei nieuwe en strenge regels met zich mee. Ik mocht niet meer naar buiten, tenzij ik naar de supermarkt ging of naar het ziekenhuis en dat kon bewijzen. Mensen die een hond hadden, moesten het arme beestje maar op de wc uitlaten, want ook buiten wandelen mocht niet meer.

In het begin reden er auto’s van de politie of het leger rond met megafoons waar door omgeroepen werd om naar huis te gaan en binnen te blijven. Mensen die zich niet aan de regels hielden, werden gearresteerd. De hoofdwegen werden afgesloten, want je mocht ook niet meer reizen van de ene staat naar de ander. In elk geval niet meer dan 10 km van je huis. Alle bedrijven die niet in de noodzakelijke categorie vielen, gingen dicht. Iedereen moest van huis uit werken. Wat nog open was, waren de supermarkten, de ziekenhuizen en de banken.

Alles was anders

Mijn chauffeur werd ook naar huis gestuurd. Die mocht thuis gaan werken. Op welke manier hij zijn beroep dan kon uitvoeren, tja dat had niemand bedacht. En ik kan in Kuala Lumpur niet autorijden. Ik heb sowieso in geen jaren gereden maar het zal vast lukken als ik weer achter het stuur kruip. Alleen heb ik nog nooit aan de linkerkant van de weg gereden zoals ze hier doen en ben ik niet in het bezit van een Maleisisch noch een internationaal rijbewijs. Het leek mij met al die strenge regels geen goed plan om een ritje te wagen…

Dat mijn driver van huis uit moest gaan werken, kwam mij dus nogal rottig uit. Hoe kwam ik nu bij de supermarkt? Ik mocht ook niet met iemand anders in de auto dan een persoon uit je eigen huishouden. Gelukkig waren er nog wel andere manieren om aan mijn boodschappen te komen die wel doorgang vonden.

Gelukkig werden de maatregelen in juni versoepeld. Mijn driver mocht weer werken en eindelijk kon ik zelf mijn boodschappen weer doen. De laatste keer dat ik boodschappen deed in maart was zonder mondkapje, zonder afstand en zonder desinfectiegel. Weliswaar was er een run op alle lang houdbare artikelen zoals overal op de wereld vlak voor de lockdown, maar het leek meer op de drukte rond kerst dan dat er paniek heerste. Nu was alles anders…

Boodschappen doen ‘nieuwe stijl’

Ik heb er een halve studie van moeten maken om uit te vinden waar ik aan moest voldoen om ‘gewoon’ boodschappen te kunnen doen. Niet alle regels waren mij even duidelijk; ze veranderden vaak en verschilden ook per winkel afhankelijk van de ruimte.

Gewapend met een fles desinfectiegel, een aantal mondkapjes, mijn telefoon en een eigen pen, ging ik op pad. Toen ik aankwam bij de supermarkt en nog geen twee stappen was van de auto kwam al een guard op me af. In gebrekkig Engels zei hij: “Ma’m, can take temperature please.” Met gestrekte arm hield hij een digitale thermometer gericht op mijn voorhoofd. Verder was hij helemaal ingepakt. “Yes, ma’m you ok, only 35. Please write your phonenumber and name”, zei hij en wees naar een blaadje op een tafeltje bij de ingang. Onder zijn toezicht moest ik mijn handen grondig desinfecteren.

De eerste ronde had ik doorstaan. Aangekomen in de supermarkt moest ik op één meter afstand in de rij staan voor een Ipad gebonden aan een paal. Die zou mijn temperatuur meten. De paal was echter niet afgestemd op langere mensen. Met mijn 164 cm ben ik niet zo lang voor Nederlandse begrippen maar voor Maleisië ben ik echt een grote vrouw. De Ipad kwam zodoende tot mijn kin. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. De guard pakte het hele gevaarte op, hield het schuin naar achter zodat de thermometer mijn voorhoofd kon meten. “Yes, you are good to go, 36.4.”

Weer moest ik mijn naam, nummer en temperatuur registreren en mijn handen grondig ontsmetten. Mijn karretje werd royaal ingespoten van boven tot onder met desinfectiegel en ik mocht handschoenen pakken als ik dat wilde. Eindelijk kon ik mijn boodschappen gaan doen…

Toch nog een warm welkom

In mijn ooghoek zag ik een hele lange man staan voor de thermometer Ipad. De guard lag inmiddels op de grond om op de juiste hoogte te meten. Het was een hilarisch tafereel. In de supermarkt waren op de grond overal stickers geplakt op een afstand van één meter van elkaar. Bij de kassa’s was een plastic scherm geplaatst tussen de kassière en de klant en alle medewerkers hadden een mondkapje op en handschoenen aan. Wat vond ik dit wennen…

Gelukkig was er iets dat hetzelfde was gebleven: de vriendelijkheid van de medewerkers in de supermarkt. Deze eerste keer boodschappen doen met al die nieuwe regels gaf zo toch nog een beetje een vertrouwd gevoel. Ze pakten nog steeds mijn boodschappen in en ik mocht niks dragen. Dat was veel te zwaar vonden ze en er werden een paar sterke jongens geroepen.

Dat medewerkers zo blij waren om je weer te zien na al die maanden, was gewoon een warm welkom in deze rare tijd waar angst zo vaak overheerst.
Want als dan niets meer normaal is, dan is er altijd nog die vriendelijke Maleisische lach die je met warmte omarmt.

Over dit Wereldwijf: Skye - Maleisië

Skye - Maleisië
Apa kabar? Ik ben Esmeralda Kraft van Ermel een Indisch meisje uit Gouda. Na mijn studie Bestuurskunde ben ik via Midlum, Gouda, Jakarta en Assen in Kuala Lumpur (KL) beland. Sinds 2013 geef ik daar NT2 les aan de lokale bevolking. Daarnaast schrijf ik voor de Nederlandse vereniging Maleisië. Ik houd van de diversiteit die de smeltkroes van culturen in KL mij laat zien en ervaren.