De wereld is ziek en dat maakt het er allemaal niet socialer op…

door gepubliceerd op 17 oktober 2020Tags: , , , ,

Er heerst een heel vervelend virus. Een virus dat mensen ziek maakt, wat dodelijk kan zijn maar meer nog een virus dat mensen uit elkaar drijft. Dacht ik in eerst instantie dat het juist een sociale kant bij mensen naar boven haalde, nu zie ik meer en meer dat het echt een hele andere kant op gaat. Het maakt mij allemaal onrustig. De onduidelijkheid, het niet weten wat de toekomst brengt, de regels die overal anders zijn, en vooral de verschillende meningen van mensen…

Nou is een beetje discussiëren en met elkaar over het leven bomen niet zo erg. Zelfs wel leuk, want hoe heerlijk is het altijd om te zien hoeveel verschillende meningen er zijn? Maar vooral ook om er met elkaar normaal over te praten, om redenen met elkaar te delen en je te beseffen dat we allemaal anders zijn. In ons denken, maar ook zeker in ons doen en laten benaderen we situaties allemaal anders. Met respect om elkaar lachen, elkaar proberen te begrijpen en elkaars keuzes respecteren. De wereld is fijn als we elkaar kunnen troosten, we een luisterend oor kunnen bieden en elkaar mogen knuffelen als dat nodig is.

Maar anno oktober 2020

We hebben allemaal een mening. En zoals de meeste Nederlanders zijn, die stoppen we die niet onder stoelen of banken. Maar op de een of andere manier is de discussie momenteel verworden tot een strijd om je gelijk te halen. Het lijkt mensen die meer te interesseren wat een ander denkt of voelt of hoe diegene met een situatie omgaat. Het is alsof mensen niet meer naar elkaar willen luisteren naar elkaar om na een goed gesprek wellicht tot wederzijds begrip te komen.

We hebben een mening, een standpunt, en we willen eigenlijk dat iedereen zich daarnaar gedraagt. We nemen meer en meer afstand van elkaar en zien elkaar minder. Mensen vereenzamen en sluiten zichzelf op uit angst. Een knuffel is uit den boze, terwijl dat eigenlijk zo belangrijk is.

Foto’s: Mirjam Verberk

Dit virus maakt zoveel meer kapot dan ons lief is…

Een virus dat wereldwijd slachtoffers maakt en mensen lijnrecht tegenover elkaar zet. Een virus waarover zoveel theorieën zijn dat je er een boekenserie over kan schrijven. Het maakt ons verdrietig en angstig maakt, en vooral zo verdomd onzeker. Wat staat ons nog te wachten.

In mijn persoonlijke situatie maak ik me vooral zorgen om de toekomst, zorgen om mijn kinderen en tegelijkertijd zorgen om de wereld. De wereld waar ik zo van hou, die ik mijn kinderen wil laten zien en die mij nieuwsgierig maakt, word steeds kleiner en minder toegankelijk Ze lijkt steeds verder weg en zit op slot. De wereld is ziek…

En toch wil ik positief blijven en blijf ik geloven dat de wereld weer beter gaat worden. Al zal dit echt zijn tijd en medewerking van de wereldbevolking nodig hebben. Ik geloof er in dat we weer in het vliegtuig kunnen gaan stappen en dat we de wereld weer gaan zien. Ik weet zeker dat we weer kunnen gaan genieten van andere mensen, andere meningen en anderen levensvormen. En dat we van elkaar kunnen gaan leren en vooral respect voor elkaar zullen hebben.

Er komt echt een dag waarop we allemaal weer naar onze familie kunnen reizen, naar ‘huis’ kunnen of onze droomreis kunnen maken. En het allerbelangrijkste, dat we elkaar weer kunnen vasthouden en knuffelen.

Ik kan niet wachten!

Over dit Wereldwijf: Mirjam Verberk - Zuid Afrika

Mirjam Verberk - Zuid Afrika
Ik ben Mirjam, samen met mijn man Paul, en onze 3 kids Zoë, Perrin en Maylin ruilden we eind 2016 ons leven vol zekerheden in voor een onzeker leven in Zuid Afrika, het land waar we al 18 jaar verliefd op waren. Midden 2019 kwamen we noodgedwongen tijdelijk weer terug naar Nederland en we hopen zo snel mogelijk weer terug naar Zuid Afrika te keren. Met alle liefde neem ik jullie af en toe eens mee op avontuur.